Eκτός από χρυσός είναι και ανάγκη.
Προλαβαίνοντας όσα μπορεί να ακουστούν έξω από μένα…
Προλαβαίνοντας όσους ψάχνουν απαντήσεις σε ηλίθιες ερωτήσεις…
Προλαβαίνοντας εμένα πριν γίνω ότι φοβάμαι.
Καλύτερα να κλείσω το μικρόφωνό μου μέχρι να βρω καινούργιο.
Εμεινα από μπαταρίες…
Υ.Γ Ψυχολογία καλή, ηθικόν ακμαιότατον, διάθεση οκ, έμπνευση μηδέν, όρεξη για socialising υπό το μηδέν.
Στον ωκεανό της νύχτας σε ανταμώνω..
Και σκύβω πάνω σου...Στον κόσμο σου...Στα θέλω σου...
Στα όσα φοβάσαι...Στα όσα θες...
Σε όσα αγαπάς...Σε όσα μισείς...
Στους λαβύρινθους της σκέψης σου...
Στους πλανήτες των ματιών σου...
Στο ξελόγιασμά σου...
Οταν αλώνεις κάθε μου αντίσταση.
Οταν με καίει ο πυρετός σου.
Οταν κατακτώ το άπειρο και το απόλυτο.
Oταν σπουδάζω δίπλα σου...
Oταν εν γνώσει κι εν αγνοία μου καταθέτω στο βωμό του Ερωτά Σου και συλλαβίζω την αλφάβητο απ΄την αρχή…
Κάτω απ΄την πανσέληνο…
Μέσα στα μάτια σου.
Σαν υμνωδός που συνθέτει την ακολουθία του Ερωτα.
Ακολουθώντας τους δρόμους του κορμιού.
Τους ήχους. Τους τόνους και τα ημιτόνια.
Τις συστολές και τις διαστολές Μου.
Τα ξεσπάσματα της ηδονής Μου και την άλμη των χυμών Σου.
Τις ριπές του πάθους Σου. Οταν θέλω. Οταν…
Σε…
Επιθυμώ.
Λαχταράω.
Κουρσεύω.
Λεηλατώ.
Χαράζω.
Ιχνηλατώ.
Γητεύω.
Νιώθω.
Αγγίζω.
Δονώ.
Ξελογιάζω.
Μεταφράζω.
Μεταλαμβάνω.
Ανασαίνω.
Αφουγκράζομαι.
Οταν...
Υπάρχω μόνο στο άγγιγμά σου...
Η ζωή μας κυλάει μπροστά από τα μάτια μας…
Τι μας έχει κάνει να μην την βλέπουμε?
Να την αφήνουμε να μας προσπερνάει?
Τα συναισθήματα μας διαρκώς σε έναν λήθαργο… Σσσς μην τα ξυπνήσουμε!
Αν τα ξυπνήσουμε θα αναγκαστούμε να νιώσουμε την πίκρα του ρυθμού που ζούμε, που μας απομονώνει και μας αποξενώνει από τους ανθρώπους.
Τον ρυθμό που μας τρέχει από το πρωί μέχρι το βραδύ και μας ξεζουμίζει σωματικά αλλά κυρίως ψυχολογικά. Ψάχνουμε να βρούμε ένα νόημα σε όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, που μας αφορούν αλλά που μας στερήθηκε το δικαίωμα να τα επηρεάσουμε.
Οπότε γιατί να πονάω, να αναρωτιέμαι να εξαγριώνομαι?
Βάζω τα συναισθήματά μου για ύπνο και καληνύχτα σας!
