Oταν ο Τοίχος συνάντησε τη Μάντρα...

Τίποτα το ιδιαίτερο και συναρπαστικό δε μπορεί να συμβεί όταν ένας τοίχος συναντά μια μάντρα...
Σας το λέω και να το ξέρετε...

Είναι φτιαγμένοι από τα ίδια υλικά... το ίδιο ανθεκτικά στους εισβολείς που με τόση επιμέλεια προσπαθούν να κρατήσουν μακριά...
Για πέτρα χρησιμοποίησαν τις καρδιές τους... δοκιμασμένο υλικό που αντεξε αρκετά στων καιρών τα χτυπήματα... κι ακόμα αντέχει ...και λάσπη καμωμένη από δάκρυα και φτυσμένη από τον πόνο χολή...
Εχουν και οι δυο κρατήσει μέσα τους φυλαγμένα γερά τ'αγαπημένα τους...
Που ποτέ δεν ξέχασαν... ποτέ δεν άφησαν πίσω... που πάντα θα κουβαλάνε μέσα τους...
Ετσι κάθονται δίπλα δίπλα και κοιτάζονται... καθρεπτίζοντας ο ένας τον άλλον...
Ψηλός ο τοίχος γέρνει πότε πότε και κοιτάζει τρυφερά τη μάντρα... γιατί ξέρει ότι τον νοιώθει...
Και είναι αυτό που θέλει τώρα... Κάποιος να τον νοιώσει...

Και η μάντρα γέρνει πότε πότε και ρίχνει τα δάκρυά της πάνω του...
Μ'αυτή τη φορά δεν κλαίει για τον αγαπημένο που έχει κρυμμένο βαθιά μέσα της...
Κλαίει για να ποτίσει με τα δάκρυα της τη λάσπη του φίλου της... για να κάνει ακόμα πιο γερό το δικό του "οικοδόμημα"
Γιατί κάποια "τείχη" δενπρέπει να πέφτουν ποτέ...
Kαι γιατί όταν έρχονται "αστατα καιρικά φαινόμενα" από Βορρά η λιακάδα εξαφανίζεται...