To κινητό σου κάνει σινιάλο καλώντας σε να διαβάσεις το μήνυμα...
Τα μάτια καρφωμένα στην οθόνη διαβάζουν μια "καλημέρα" που σε εκπλήσσει, ενώ την ίδια στιγμή θέλουν να τρυπήσουν την οθόνη για να φτάσουν στον αποστολέα...
Θέλουν να διανύσουν το σύμπαν για να φτάσουν κοντά του...
να δουν... να νοιώσουν... να καταλάβουν...
μα δε μπορούν... !
Γιατί ο άλλος είναι αιώνες φωτός "μακριά"...
Γιατί ξέρουν οτι κι αν ακόμα ήταν σε απόσταση αναπνοής, τεράστια υψωμένα τείχη θα εμπόδιζαν τη θέα του...
Ξέρουν ότι 2 αντικριστοί καθρέπτες το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι ν'αντανακλούν ο ένας τον άλλο...
Πόσο μπορεί να αντέξει κανείς αυτό το ατέρμονο καθρέπτισμα? (οχι...τελικά απ'ότι κατάλαβα δε το απολαμβάνει...)
Απλά το υπομένει... στωϊκά...
Μέχρι ένας από τους 2 καθρέπτες να σπάσει... κατά προτίμηση σε χιλιάδες κομμάτια τόσο μικρά ώστε να μη βρίσκεις ούτε ένα μόριο του εαυτού σου μέσα σ'αυτά...
Τόσο ώστε τίποτα στον καθρέπτη να μη σου θυμίζει πια εσένα...

Υ.Γ. Πολλές φορές το σπάσιμο του καθρέπτη δεν είναι ατύχημα αλλά εθελουσία έξοδος...