Οι πιο επίμονες και περίεργες ιδέες μου έρχονται όταν κάνω ντους.

Χώρος άβολος να κρατήσεις σημειώσεις, πως αλλιώς να τις ξορκίσεις?

Μικρές βασανιστικές προτάσεις που επαναλαμβάνονται όπως πέφτει το νερό στα πλακάκια, καθώς οι σταγόνες χαϊδεύουν το κορμί μου…

Μετά σηκώνονται με τον ατμό και αιωρούνται.

Κολλάνε πάνω μου, φεύγουν για το ταβάνι, ξαναγυρνάνε, μπαίνουν εμβόλιμα μέσα μου…

Μικρές εμμονές που με επισκέπτοναι μόνο τότε… όταν είμαι κάτω ή μέσα στο νερό…

Είμαι ώρα μες στο μπάνιο.

Εχω μουλιάσει, τα δάχτυλά μου έχουν ζαρώσει και το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι αυτό. “Ζω άβρεχτα”

Ρυάκια το καυτό νερό τρέχει επάνω μου.

Νοιώθω ρίγη στο κορμί να με τυλίγουν… Θέλω να πιστεύω ότι δεν είναι η σκέψη… είναι το νερό…

Αλλάζω τη θερμοκρασία από το καυτό στο απόλυτα κρύο.

Η ίδια αίσθηση. “Ζω άβρεχτα”

Δεν υπάρχει απέναντί μου είδωλο.

Ο καθρέφτης έχει θολώσει από ώρα. Κανείς απέναντι να βεβαιώσει οτι είμαι εγώ…. Ότι είναι δικές μου σκέψεις αυτές που κάνω…

Εξω από το μπάνιο είμαι μέτρια κόρη, σπαστική αδερφή, πιστή φίλη, καλή σύζυγος, αυστηρή μητέρα, απαιτητική ερωμένη…

Είμαι αυτά, κι άλλα πολλά και τίποτα συγχρόνως.

Κομματάκια που συνθέτουν ένα παζλ που δεν τελειώνει.

Ενα σταυρόλεξο για δύσκολους λύτες όπως είπε κάποτε κάποιος…

Μέσα στο μπάνιο γυμνή από ματιές, ταμπέλες και απαιτήσεις ψάχνω την ταυτότητα στις τσέπες που δεν έχω.

Ενα ξέρω και ξαναγυρίζω τη θερμοκρασία στο καυτό. “Ζω άβρεχτα”