Οι πράξεις γίνονται από αυτούς που θέλουν και μπορούν.
Τα λόγια λέγονται από αυτούς που θέλουν, αλλά δεν μπορούν.
Όταν επέλθει η σιωπή δεν θέλεις πια, μα ούτε και μπορείς.
Είναι μόνο η τελεία που αποφεύγεις να βάλεις. Θυμίζει αγχόνη.
Και έτσι βάζεις αποσιωπητικά… αφήνοντας κάποιο αμυδρό και φρούδο ίχνος ελπίδας…
Νομίζω, πως γι’ αυτό «μιλώ» κι εγώ τόσο συχνά με αποσιωπητικά…
Φοβάμαι το οριστικό. Φοβάμαι το τέλος...
Φοβάμαι το οριστικό. Φοβάμαι το τέλος...
τίποτα δεν είναι οριστικό.και απ΄την άλλη,το τέλος πάντα σηματοδοτεί μια νέα αρχή..
ΑπάντησηΔιαγραφήη αρχή του τέλους ή το τέλος ενός τέλους μπορεί και να σημάνει την έναρξη ενός νέου οριστικού..
μέχρι να βρεθεί το επόμενο τέλος που θα το αναιρέσει..
αέναος κύκλος..αρχή και τέλος
κι εμείς...πάντα κάπου στη μέση
ταλαντευόμενοι ανάμεσα στο παρόν και το μέλλον
ενίοτε και στο παρελθόν
.......
μα πάντα με οδηγό έστω και την υποψία της ελπίδας.γιατί χωρίς δαύτην..τίποτα δεν μπορεί να υπάρξει..
πολυ όμορφο/
ΑπάντησηΔιαγραφήYπάρχουν λόγια και λόγια...
ΑπάντησηΔιαγραφήΛόγια που μαστιγώνουν αλύπητα... και λόγια που σε χαϊδεύουνε τρυφερά και σου γλύφουν πληγές...
Κι όμως... τίποτε από όλα αυτά δεν συναγωνίζεται την αμεσότητα και την βαρύτητα ακόμη και της πιο απλής πράξης...
Τα λόγια είναι οι μάσκες των κάλπικων ανθρώπων... είναι οι πραξεις των δειλών και των άτολμων...
Ψυχάκι... πάντα εύστοχη!... Δεν περίμενα τίποτα λιγότερο... Φιλιά!
ΑπάντησηΔιαγραφή