Είναι μέρες τώρα που οι σκέψεις σου τριγυρίζουν άτακτα σε περίεργα μονοπάτια... ενίοτε δύσβατα...
Χάνονται σε ατραπούς περίεργες... συνήθως κατηφορικές ανάμεσα στο τώρα και το χθες... (μόνο που η σκάλα ανεβαίνει κιόλας δεν κατεβαίνει μόνο κι ας το'χεις ξεχάσει από καιρό...)
Είσαι και δεν είσαι...
Θέλεις και δε θέλεις...
Νοιώθεις και δε νοιώθεις...
Γελάς κι όμως πονάς...
Χάνεσαι στον λαβύρινθο των συναισθημάτων σου...
Ψάχνεις μάταια να βρεις τον μίτο που θα σε οδηγήσει στην έξοδο, μα κάποιος φαίνεται να στον έχει κρύψει... κρατώντας σε όμηρο στα όσα έζησες μέχρι τώρα...
Προσπαθείς ν'ανοίξεις μια χαραμάδα στην ομίχλη του μυαλού σου, να δεις, να καταλάβεις...
Ψάχνεις στα τυφλά να βρεις το συρτάρι εκείνο με τις καταχωνιασμένες από καιρό σκέψεις... Οταν επιτέλους το βρίσκεις... χιλιες δυο άλλες σκέψεις αναδύονται... χιλιες δυο άλλες εκτός από κείνες που επιμελημένα είχες καταχωνιάσει...
Ξεφυλλίζεις μια μια τις σελίδες της ζωής σου για να βρεις αυτή που θες να σκίσεις...
Πόσο σε νοιώθω... να'ξερες μόνο πόσο...
Είσαι κάτω από έναν ξάστερο ουρανό κι όμως... εσύ σκέφτεσαι τη βροχή...
Ενα είναι το σίγουρο: Θέλεις απελπισμένα να βγάλεις το tatoo που'χει χτυπήσει κάποιος μέσα στην καρδιά σου... μα δε τα καταφέρνεις... και γω δε νομίζω πια πως μπορώ να βοηθήσω...
Kι ύστερα... μια συνάντηση... μια γλυκόπικρη γεύση στο στόμα που δε λέει με τίποτα να φύγει...
Ισως με τον καιρό...
Ισως με την απόσταση...
Ισως με την απομάκρυνση...
Θέλεις να ξεχάσεις μα δε μπορείς...
Θέλεις και δε θέλεις...
Θέλεις να ξορκίσεις τους δαίμονές σου... τους όποιους "δαίμονες"...
Θέλεις και δε θέλεις...
Θέλεις να ακουμπήσεις πάνω σε κάποιον μα φοβάσαι...
Μη φοβάσαι!
Μη το μισήσεις... !
Ξέρω... Ολοι μισούνε το "Βατερλώ" τους... αλλά μην...
Ακούμπησε...
Ελα...
Υ.Γ Εϊ ψιτ!.... Τα Βατερλώ διδάσκουν φιλαράκι μου... Εσύ τι εμαθες απ'αυτό?
Μου επιτρέπεις να μιλήσω εγω για το φιλαράκι σου ?
ΑπάντησηΔιαγραφήΈμαθε να προφυλάσεται......χμμμ, μπορεί άραγε ?
Έμαθε να μην εμπιστεύεται......χμμμμ, ξανασκέπτομαι, μπορεί άραγε ?
Έμαθε να ειναι φειδωλός......χμμμ, άστο. Μάλλον φαίνονται δύσκολα όλα αυτά.
Έχω να πω όμως κάτι σίγουρο. Γράφεις σα να ζείς τα αισθήματά του-της που φαίνονται να πονούν πολύ και να μη μπορούν να τον αποτραβήξουν απο το αδιέξοδο του-της.
Επίσης να ξέρεις ότι ειναι πολυ σημαντικό να μπορεί να ακουμπά κάποιος, πάνω σε φίλο.
ΑΔ
Κάποια στιγμή κάποιος σε ένα sms με παρακάλεσε να τον νοιώσω... λες και δεν μέχρι τώρα...
ΑπάντησηΔιαγραφήΘέλω να πιστεύω ότι έστω και λίγο τον ένιωσα...
Αν όχι ... τοτε εχω αποτύχει τόσο σαν φίλη όσο και σαν καθρέπτης...
Υ.Γ. Θυμάσαι που σου'πα κάποτε ότι όλα αυτά θα μας αλλαξουν...? Οτι θα μάθουμε να μην δίνουμε? Οτι θα γίνουμε συναισθηματικά μίζεροι?... Θυμάσαι τι μου'χες πει τότε?....
το πρόβλημα με τα tatoo είναι πως παραμένουν πάντα χαραγμένα στο δέρμα σου.ή στην καρδιά σου..
ΑπάντησηΔιαγραφήμε τον καιρό ξεθωριάζει το χρώμα τους.και μένει εκεί μια υποψία χρώματος ή περιγράμματος να θυμίζει πως κάποτε υπήρξε..
όσο για το φόβο..χειρότερος δυνάστης δεν υπάρχει.δέσμιο σε κρατά του φόβου του..
αν όμως δεν τον φοβηθείς και τον αντιμετωπίσεις..τότε τίποτα δεν έχεις να φοβηθείς..
γιατί κι ο φόβος ένα βατερλώ μας είναι..μην και ξεβολευτούμε..
ως πότε όμως?
καλό απόγευμα