“ Θυμάμαι κάποτε μπορούσα ν’αγαπάω, να κλαίω ως τα χαράματα απ’αγάπη. Τώρα μπορώ μόνο να θυμάμαι… Κάποτε μπορούσα να γελάω… Τώρα μόνο σκόρπια χαμόγελα από το χθες γεμίζουν τον χώρο…”
Γέμισε πάλι σκιές και πρέπει να μάθει να πορεύεται με αυτές…
Για λίγο έστω… Πάλεψε πολλές φορές να μοιραστεί τους δαίμονες τις ψυχής της.
Να δανειστεί τα μάτια του μήπως και γίνουν οι εφιάλτες όνειρα…
Τώρα μένει πάλι στο σκοτάδι να ψάχνει το φως των ονείρων της.
Είδε για λίγο μια λάμψη από όνειρο μα χάθηκε πριν προλάβει να φωτίσει το βλέμμα της…
Δε θα κλάψει! Γιατί ξέρει πως δεν πρέπει να ψάχνει την ψυχή της σε ξένα χέρια.
Δεν πονάει! Γιατί είδε λίγο φως και ας χάθηκε για πάντα.
Θα βρει νέα ψέμματα ν’ακούσει, νέα βλέμματα να ξεκουράσει τη ματιά της, νέα μονοπάτια να περπατήσει, νέα χρώματα να ντύσει την ψυχή της.
Θα αναπολεί για λίγο τα ξένα χρώματα που σκόρπισαν στο χώρο της, μα κάποτε θα μάθει να ξεχνάει.
Δε θα τα αναζητήσει ποτέ ξανά, μα θα της δείξουν για λίγο αυτά το δρόμο.
Κρατάει δυο πνοές, δυο λέξεις, δυο αλήθειες και δυο ψέμματα να φτιάξει την αλήθεια της…
Θα κάνει μια ευχή στ’αστέρια να μην χαθούν ξανά τόσο εύκολα τα όνειρά της.
Και θα περιμένει τον δικό της Δεκαπενταύγουστο, κι ας μην έρθει ποτέ ξανά…
όμως..για να τον περιμένει πάει να πεί πως κάπως βαθιά μέσα της τον λαχταράει και τον προσμένει..
ΑπάντησηΔιαγραφήαλλιώς θα τον είχε διαγράψει οριστικά και από τη μέλλουσα μνήμη της και από τη ζωή της..
γιατί θα έρθει τη στιγμή που δε θα τον περιμένει.ή τουλάχιστον έτσι θα νομίζει..
γιατί "ο καιρός καλεί,δεν καλείται"
και γιατί έστω και το λιγοστό φως που είδε είναι ικανό να τη διατηρήσει στο φως του και να μην της επιτρέψει να επανέλθει στο σκοτάδι
ας το θυμάται αυτό..
φιλί ξανά
λες να σιγοψυθιρίζει αυτό?
ΑπάντησηΔιαγραφήΦως υπάρχει πάντα γύρω μας... άπλετο...
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο θέμα είναι ότι πολλές φορές το φως μέσα από μια χαραμάδα είναι πολύ πιο πολύτιμο από ολόκληρο το διάχυτο φως που υπάρχει γύρω μας...
Και αυτο γιατί μια μικρή αχτίδα φωτος μπορεί να εστιασει εκεί ακριβώς που έχουμε ανάγκη... και να φωτίσει το σκοταδι μέσα μας περισσότερο κι απ΄ολοκληρο τον ηλιο που ρίχνει καθημερινά τις αχτίνες του πάνω μας...
Σ'ευχαριστώ... που είσαι εδώ... :)
Y.Γ. Πολλές φορές η προσμονή μιας χείμαιρας δεν σημαίνει πίστη στην ίδια την χείμερα... αλλά απλή λαχτάρα...για ζωή!
αα... γράφαμε μαζί και τωρα το είδα το τραγουδάκι...
ΑπάντησηΔιαγραφήΠολύ καλό το βιντεάκι... και η Γλυκερία εξίσου καλή απλά δεν είναι το στυλ μου αυτό το τραγούδι... δε μπορώ να πω ότι με γέμισε...
θυμάμαι κάποτε κοιτούσα στα μάτια της τον ουρανό ολόκληρο και ταξίδευα μαζί τους. Τώρα χάθηκα στα βάθη τους και στο σκοτάδι τους.
ΑπάντησηΔιαγραφήθυμάμαι κάποτε κρατούσα τον κόσμο όταν χάιδευα τα χέρια της και τώρα κλειδώνοντας τα, φυλάκισαν μέσα τους τα δικά μου.
ΑΚ
Oταν κοιτάς την Αβυσσο είναι δεδομένο ότι κι εκείνη θα ανταποδώσει το κοίταγμα... και είναι σίγουρο ότι το σκοτάδι που θα δεις δε θα σ'αρέσει καθόλου...
ΑπάντησηΔιαγραφήΝα σου θυμίσω ποιο είναι το ασθενές φύλο γιατί μάλλον το'χεις ξεχάσει...?
οταν η άβυσσο σε μεθά ξεχνάς το ισχυρό της στοιχείο και βουτάς όλο και πιο βαθιά.
ΑπάντησηΔιαγραφήΑΚ
Ok...
ΑπάντησηΔιαγραφήΠασχεις απο τη νοσο των δυτων! Συνηθες... Ουτε ο πρωτος εισαι ουτε ο τελευταιος! Ενα χερακι θελεις που θα σε τραβηξει πανω και μετα εγκλεισμο σε ενα θαλαμο αποσυμπιεσης... :-))