Οφθαλμαπάτες

Τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται.
...και αυτό που φαίνεται, δεν είναι τίποτα.

Γιατί πολλές φορές αυτό που φαίνεται καπνός από φωτιά δεν είναι τίποτα άλλο παρά ατμός... ατμός... που εξατμίζεται πολύ γρήγορα...

The sound of silence

Τα ωραιότερα λόγια της αγάπης κρύβονται πίσω απ’τη σιωπή ενός βλέμματος.

Oτι δεν ακούγεται δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει!
Aρκεί να ξέρεις τη γλώσσα της σιωπής...
Mα όπως λέει το τραγούδι η σιωπή σαν καρκίνος εξαπλώνεται...
Μη το αφήσετε αυτό να συμβεί...
Καλή σας νύχτα!

Όταν μια σταγόνα πέφτει σε κενό δοχείο,
ακούς τον ήχο της πολλαπλασιασμένο να μεταφέρεται.

Δεν υπάρχει τίποτε άλλο μέσα
στο δοχείο. Η σταγόνα σκάει με όλη τη δύναμη της ύπαρξής της…

Το ίδιο συμβαίνει και όταν ένα δάκρυ πέφτει
σε μια κενή καρδιά…

Το κενό είναι επικίνδυνο όταν βρίσκεται μέσα σου.
Ό,τι πέφτει, αντηχεί εκκωφαντικά.
Αντηχούν οι λέξεις.
Αντηχούν οι πόνοι.
Πιο πολύ όμως αντηχούν οι σιωπές. Το κενό τις γιγαντώνει.
Στο κενό αντηχούν οι απουσίες… -κι είναι τόσο κρύο.

Αναζητάς μια πολύχρωμη ζακέτα να σου ζεστάνει την πλάτη,
ή ένα μπράτσο να κάτσει γλυκά στον ανατριχιασμένο σου σβέρκο.
Η θαλπωρή μπορεί και να γίνει φωτιά, να σε κάνει να ξεχάσεις
Αν υπάρχει κενό όμως ούτε η φωτιά θεριεύει, ούτε η θαλπωρή μένει.

Το κενό είναι επικίνδυνο όταν βρίσκεται μέσα σου.
Κάνεις απερίσκεπτα πράγματα για να το γεμίσεις.
Μα δεν αντέχεται. Με τίποτα δεν αντέχεται...
Και μετά δεν αντέχονται ολα αυτά που έβαλες για να γεμίσουν το κενό σου.

Eξω λιακάδα μέσα συννεφιά...

Συννεφιασμένη λιακάδα... φύσει οξύμωρο σχήμα - πλάσμα ...
Να που συμβαίνουν κι αυτά και στα καλύτερα σπίτια.
Μια ακόμη βραδιά μόνη δίπλα στο τζάκι.
Να μετουσιώνω το βλέμμα μου σε φλόγες...
Να μεταγγίζω τις σκέψεις μου στη φωτιά...
Και κείνη να μου απαντά όσα δε θέλω να ακούσω...
Και γω να φτύνω τον δικό μου αντίλογο στις στάχτες της...
Και κείνη να μεταλαμπαδεύει μέσα μου εικόνες κι αναμνήσεις... νοσταλγικές θύμησες μιας όχι τόσο μακρινής εποχής...
Θα ντύσω τη βραδιά με την καλύτερη μουσική...
Αυτή που θα μου αγγίξει την ψυχή και θα με κρατήσει μακριά από τον υπολογιστή δίπλα στο τζάκι μαζί με τις σκέψεις μου παρέα.
Για αρχή θα βάλω το κομμάτι που έφτιαξε ο DarkSun στις 11-11-11.
Ενα πολύ όμορφο και πολύ αισθαντικό βιντεάκι.
Σε ευχαριστούμε Δημήτρη που ομορφαίνεις τις ζωές μας και τα σπιτάκια μας με τις καλλιτεχνικές σου επεμβάσεις... Να'σαι καλά!

Υ.Γ Προτείνετε κρασί... προλαβαίνω να πάω να αγοράσω...

Χειμωνιάτικη λιακάδα..

Ζεστή. Γλυκιά. Παιχνιδιάρικη…

Σου κλείνει τα μάτια και σου ανοίγει τις αισθήσεις…

Σε ταξιδεύει.

Σε προστατεύει από την ψύχρα…την μέσα… ή την έξω…

Σου φτιάχνει την διάθεση. Σε χαλαρώνει…

Σε φωτίζει μέσα στο γκρίζο, στο μουντό της χθεσινής βροχής…

Σου μαγνητίζει το βλέμμα…

Σου χαϊδεύει την ψυχή.

Σε κερδίζει…

Μπαίνει μέσα σου και σε κάνει δική της…

Κοιτάζω εδώ και ώρα αφηρημένα έξω από το παράθυρο.

Νιώθω ακόμη πάνω και μέσα μου την αίσθηση του κορμιού σου, τα χάδια σου, τα φιλιά σου, εσένα…
Θέλω να παγώσω τον χρόνο για x χρονικό διάστημα και να βρεθούμε αυτομάτως σε ένα μέρος οι δυό μας. Μόνο οι δυό μας…

Μπορεί να είναι ένα δωμάτιο με ένα τζάκι...
Μπορεί να είναι ένας βράχος σε μία παραλία ή ένα δέντρο στο δάσος.
Μπορεί να είναι ένα οποιοδήποτε φόντο.

Δεν έχει σημασία.
Το κυρίως θέμα θα είσαι εσύ και εγώ.
Ένας πίνακας.

Δυο κορμιά σε ένα...

Δυο κορμιά σαν ένα...
Ένας ολόλευκος μουσαμάς εσύ.
Το πινέλο με τα χρώματα εγώ.

Να στάζω προσεχτικά τα χρώματά μου πάνω σου... ...
Χρώματα οι αισθήσεις μου…και είναι τόσο έντονα..…
Να σε αγγίζω και να δημιουργώ πάνω σου.
Να ζωγραφίζω.
Εσύ ο λευκός μου καμβάς, πάντα πρόθυμος να δεχθείς τα πάντα μου.
Το πάθος. Την έξαρση. Την ηρεμία.

Και να βλέπεις στιγμή τη στιγμή την επίδραση όλων αυτών πάνω σου...

Και να νιώθεις τις αλλαγές μέσα σου...
Ατελείωτοι συνδυασμοί.
Ατελείωτες δυνατότητες.

Αφήνεσαι...

Εγώ αιώνιος καλλιτέχνης του έρωτα...
Και πάντα να περιμένω το χρώμα να στεγνώσει.
Και να μένει νωπό.
Να μπορώ να σε αλλάξω.
Να με δέχεσαι να σε αλλάζω.
Να με αλλάζεις κι εσύ.
Να οδηγείς το πινέλο μου.
Να δέχεσαι στο πανί σου το χρώμα όπως εσύ ορίζεις.
Ο ωραιότερος πίνακας του κόσμου είναι αυτός που δημιουργούμε καθημερινά.
Εσύ & Εγώ.

Εγώ & Εσύ.
Ένα.

Σε θέλω...

(ξανά)... :)

Oι γυναίκες είναι σαν τα μήλα σε ένα δέντρο...

Tα καλύτερα μήλα βρίσκονται στην κορυφή.

Οι περισσότεροι άνδρες δεν θέλουν να φτάσουν στα καλύτερα γιατί φοβούνται να μην πέσουναπό την κορυφή και χτυπήσουν, έτσι προτιμούν να μαζεύουν από τα πεσμένα που παρόλο που δεν είναι νόστιμα είναι τα πιο εύκολα να μαζέψουν.

Μερικές φορές τα μήλα που βρίσκονται στην κορυφή του δέντρου νομίζουν ότι κάτι συμβαίνει με αυτά και κανείς δεν μπορεί να τα φτάσει, όταν απλά είναι απίστευτα όμορφα είτε εσωτερικά είτε εξωτερικά. Πρέπει να περιμένουν με υπομονή τον κατάλληλο άνδρα να

φτάσει, αυτόν που είναι πραγματικά θαρραλέος να σκαρφαλώσει μέχρι την κορυφή του δένδρου.

Δεν πρέπει να πέσουμε για να μας μαζέψουν: όποιος μας έχει ανάγκη και μας αγαπάει θα κάνει τα ΠΑΝΤΑ για να μας φτάσει.

Η γυναίκα φτιάχτηκε από τα πλευρά του άνδρα: όχι από τα πόδια για να την πατάει, όχι από το κεφάλι για να είναι ανώτερη, αλλά από τα πλευρά για να είναι ίση, κάτω από το μπράτσο για να προστατεύεται, δίπλα από την καρδιά για να την αγαπάνε…

Lemon Cheesecake

Αντε και του χρόνου! Κοπιάστε να σας τρατάρω...
Εσείς που μου ευχηθήκατε... οι άλλοι που ήρθαν, είδαν και απήλθαν χωρίς να ευχηθούν να φύγουν να πάνε αλλού...!
Ενα πράγμα που σιχαίνομαι εκτός από την τσιγγουνιά είναι η αγένεια.
Οποιος ενδιαφέρεται για τη συνταγή πληροφορίες εντός. :)

Το ταμείο εξπρές

Τις προάλλες που ήμουν στο σούπερ μάρκετ, πήρα τρέχοντας το καλαθάκι μου (που είχα γεμίσει με τα υπόλοιπα της συνταγής που ετοιμαζότανε στο σπίτι) και στήθηκα στο ταμείο εξπρές με την ελπίδα να ξεμπερδέψω γρήγορα για να συνεχίσω την μαγειρική που είχα αφήσει στη μέση.
Δε ξέρω πως γίνεται αλλά ενώ πιστεύω πως έχω όλα τα απαραίτητα για μια συνταγή όταν ξεκινήσω να την φτιάχνω βλέπω ότι μου λείπουν τα μισά υλικά.
Βέβαια αυτό είναι αλλού παππά ευαγγέλιο και άλλη ανάρτηση που χρήζει ψυχανάλυσης.
Η μπροστινή από μένα κυρία, έβγαζε, έβγαζε, έβγαζε.... άδειασε με σπαστικά αργές για να μην πω νωθρές κινήσεις ένα ολόκληρο καρότσι στο ταμείο που "υποτίθεται" ήταν για το πολύ 10 πραγματάκια όπως έγραφε η ταμπέλα.
Η ερμη η ταμίας το μόνο που μπόρεσε να ψελλίσει είναι ότι"η εν λόγω κυρία επέμενε να εξυπηρετηθεί" και μάλιστα με θράσσος σε έκπληξη των υπολοίπων που περίμεναν υπομονετικά στην ουρά έχοντας στο καλαθάκι τους 5-6 πραγματάκια.
Γύρω στα 45 την έκοψα, τυπική νοικοκυρά με απωθημένα, αφημένη στις θερμίδες της κατάθλιψης βρήκε χώρο έκφρασης, διεκδίκησης κι εκδίκησης και τσαμπουκά στο ταμείο εξπρές. Κι ενώ η κατσαρόλα μου αδημονούσε για το κόλιαντρο που είχα ξεχάσει, αναρωτιόμουν τι σόι επίδειξη εξουσίας ήταν αυτή. "Σιγά μη περιμένω στην ουρά, μουλωχτά, σκυφτά και υπέρβαρα, θα φάω τη θέση από 2-3 για να έχω να λέω περήφανα: (σε ποιον άραγε?) "σιγά μην περίμενα στην ουρά".

Μη σας φαίνεται περίεργο!
Δεν είναι η εξαίρεση στον κανόνα...
Υπάρχουν πολλοί τέτοιοι...
Μεταλλαγμένοι συμπολίτες μιας χώρας που γέννησε τον πολιτισμό και εκ των υστέρων ασπάστηκε τον χαβαλέ και την λαμογιά ερήμην όσων καλούνται σήμερα να ανακαλύψουν τα ίχνη του ξεχασμένου (ή μήπως χαμένου?) ελληνικού DNA, ελπίζοντας σε ένα θαύμα.

Λυπάμαι που το λέω αλλά όσο υπάρχουν άνθρωποι που ευδοκιμούν με την αδιαφορία της συνολικής ηθικής τάξης, και την αντικαθιστούν από την ηθική της βόλεψης απομακρυνόμαστε μετά βεβαιότητος από την ευημερία της πολιτισμικής μας πραγματικότητας.
Κάπως έτσι, μεταξύ μίζας, ταμείου εξπρές, βίσματος και ταμείου εξπρές οι άρχοντες του τόπου οδήγησαν την Ελλάδα στους τοκογλύφους θαυμαστές της.

Και αναρωτιέμαι που θα την οδηγούσαν αν ήταν πάνω από 300...

11-11-2011

Σήμερα είναι μεγάλη μέρα!
Σήμερα γιορτάζουμε τον Αγ. Μηνά πολιούχο του Ηρακλείου Κρήτης και της Σαλαμίνας.
Από τη γέννησή μου μέχρι και σήμερα ο Αγ.Μηνάς με έχει υπό την σκέπη του (να'ναι καλά εκεί που είναι) και τον τιμώ ιδιαίτερα γι'αυτό κάθε χρόνο!

Φροντίζει όταν εκτοξεύομαι από το δίζυγο με το κεφάλι στο πάτωμα να μην παθαίνω ούτε καν διάσειση...
Οταν κάνω μπλοζόν στο βόλλεϋ να περνάει το κεφάλι μου ξυστά από το στύλο του φιλέ...
Η νταλίκα που διπλώνει μπροστά στα μάτια μου να σταματήσει μισό μέτρο από το αμάξι μου...
Το κλαδί της λεύκας που πέφτει την ώρα που περνώ από κάτω με το ποδήλατο να μη με αγγίξει...

Αυτά και άλλα πολλά που ούτε πια τα θυμάμαι... Ισα για να έχει η ζωή μου σασπένς και να λένε όλη πόσο πολύ κωλόφαρδη είμαι.
Εμ δεν είμαι! Ο καλός μου ο άγιος είναι υπεύθυνος για όλα αυτά!
Και γω μεταξύ μας το ξέρω πολύ καλά!

Ενα πράγμα που δεν μπορεί ποτέ να με προφυλάξει ο Αγιος είναι η βασκανία.
Ο μοναδικός παππάς που έχω γνωρίσει και αξίζει τον θαυμασμό μου όταν με είδε στον Αγ. Κυπριανό μου είπε ότι τα μάτια μου είναι τέτοια ώστε ΚΑΙ πολύ ματιάζουν (διαπιστωμένο) αλλά ΚΑΙ πολύ ματιάζονται (καρατσεκαρισμένο) και έτσι το πήρα απόφαση και είμαι συνεχώς με κάποιον να με ξεματιάζει.

Το κακό είναι ότι το ξεμάτιασμα δεν μπορεί να γίνει σε αντικείμενα...
Πολύ δε περισσότερο σε φαγητά.
Ετσι ουε και αλίμονο αν πέσεις σε λιχούδη άνθρωπο όταν πεις ότι μαγειρεύεις... !
Είπα και γω τις προάλλες να φτιάξω μερικά muffins με μπανάνα και σοκολάτα... μια συνταγή που κάνω επί χρόνια με απόλυτη επιτυχία και μόλις το είπα σε μια ψυχή που είναι χιλιόμετρα μακριά και δε μπορεί να τα δοκιμάσει:
"Στο λαιμό να σου κάτσουν μου είπε"!
Ακούστε κακίαααα!! Και είναι κολλητός!
Και φυσικά μου κάτσανε! Οχι στο λαιμό αλλά μου κάτσανε γενικώς...!
Για να μην πω ότι γίνανε σαν πίπες...χμμ... ή μήπως σαν τσιμπούκια?
Το'βαλα στο στόμα μου το ένα από την άκρη και γέλαγε ο άλλος... Πάντως ήτανε νόστιμα. Σημερα που θα φτιάξω σπανακοτυρόπιτα, παστιτσιο και cheesecake δε θα το πω στον λιχούδη γιατί κάτι μου λέει ότι τίποτα δε θα πάει καλά!



11-11-11 και ώρα 11 ανοίγει η 11η πύλη και οι εξωγήινοι έρχονται ΕΙΔΙΚΑ για το δικό μου πάρτυ... Αν δείτε πουθενά κανέναν μη φοβηθείτε! Απλά δείξτε του τον δρόμο... :)