Καθρεφτιζόμενη στη λίμνη Πλαστήρα...

Τελευταία βλέπω πολλά κριάρια γύρω μου να εγκλωβίζονται... (τυχαίο?Δε νομίζω!)
Μια βδομάδα πριν από την Coula την εκανα και γω με ελαφρια...
Και που καλύτερο μέρος για να ταξιδέψω τη θλίψη μου και τις σάπιες μου σκέψεις από τη φύση?...
Είπα λοιπόν να τις βγάλω να πάρουνε καθαρό αέρα στη λίμνη πλαστήρα.

Είχα από καιρό κάποια απωθημένα σχετικά μ'αυτό το μέρος...
Βλέπετε είχα ξαναπάει παλιότερα με παρέα αρκούντος ξενέρωτη ώστε να μην μπορέσω να κάνω ούτε ιππασία, ούτε ποδήλατο, ούτε βαρκάδα.(αυτό ομολογώ ήτανε πλήγμα για μένα)
Του πστη...! Αυτή τη φορά θα πήγαινα μόνη μου με άγριες διαθέσεις να τα κάνω όλα... (και το εννοω ΟΛΑ!)
Κατέστρωσα το σχέδιό μου μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια.
Εκλεισα μια ωραία σουϊτα με τζάκι και υδρομασσαζ... (υπερβολή? Από τη στιγμή που ήμουν μόνη αν μη τι άλλο έπρεπε να έχω ένα καλό δωμάτιο να απολαμβάνω τις στιγμές μου)
Εριξα στην τσάντα μου ένα τζιν και 2 ζευγάρια παπούτσια (ή 3 τώρα που το θυμάμαι?)
Φόρτισα το i-pod μου... πήρα το βιβλίο μου... και όλα τα γυναικεία μποτέ που θα ήθελα να κάνω στην Αθήνα αλλά που σε καθημερινή βάση αδυνατώ και κίνησα να βρω την ηρεμία μου.
Ααα! Πήρα μαζί μου και τον καθρέπτη μου... Το αγαπημένο μου καθρεπτάκι που δεν με νοιάζει καθόλου να καθρεπτίζω πάνω του τις ρυτίδες μου και την κυτταρίτιδά μου κι ας είναι ώρες ώρες μεγενθυτικός ...

Ελα όμως που κάποιος φεύγοντας με είχε μουτζώσει!
Γιατί βλέπετε καθημερινές που είχα τη φαεινή ιδέα να πάω για να έχω ησυχία υπολειτουργεί το μέρος και όχι βαρκάδα δεν έκανα... αλλά ούτε και ποδήλατο! Με αποζημίωσε όμως η βόλτα με το άλογο και η ξενάγηση που μου έκανε ο ευγενικός οδηγός μου.... :)
Τι άλλο θα μπορούσε να πάει στραβά? Οταν έφθασα ανακάλυψα ότι δεν είχα πάρει τη φωτογραφική μου μηχανή κι έτσι αρκέστηκα στο κινητό μου.
Το θέμα είναι ότι χαλάρωσα... Περπάτησα ατελείωτες ώρες (αφού δεν είχα τι άλλο να κάνω)... έφαγα του σκασμού (αφού δεν είχα τι άλλο να κάνω), απόλαυσα το τζάκι μου και την παρέα της φωτιάς... και γύρισα πίσω δυστυχώς όχι πιο ελαφριά αλλά εξίσου βαριά μιας και τα προβλήματα με ακολούθησαν πίσω στην Αθήνα.

Υ.Γ Στο γυρισμό έκανα και το μοιραίο λάθος να γυρίσω με τρένο! Τόσο μαζόχα! 5 ώρες μου πήρε!!

Deep Purple

Μη με κοιτάς έτσι...

Δεν είμ'εγώ ο έρωτας, μάτια μου...
Ερωτας είναι τ'άλικο το κόκκινο του πάθους...που ποτέ δε ξεθωριάζει...η φωτιά που ποτέ δε σβήνει... το βαθύ κόκκινο εκείνου του κρασιού μπροστά στο αναμένο τζάκι...
Καυτές σταγόνες οι σκέψεις μου πέφτουνε πάνω σου...

Χείλη που στάζουνε λόγια αγαπης κινέζικο μαρτύριο πάνω σου...
Λόγια γραμμένα πάνω στο σκούρο καμβά της νύχτας...
Της στιγμής που σε νιώθω πάνω στο κορμί μου...

Της ώρας που γίνομαι τόξο πάνω σου και φανερώνω όλα τ'άδηλα και τα αφανέρωτα του κορμιού και της ψυχής μου...
Του λεπτού εκείνου που απ'τ'αγκάλιασμά μας βγαίνει το πιο βαθύ μαβί...

Ενα υπέροχο πραγματικά μαβί,
Κόκκινο & Μπλέ
Εγώ κι εσύ... Μωβ....

Υ.Γ(από τη δική μου "παλέττα")

Γράμμα στον άγνωστο αναγνώστη................

Οταν γδύνομαι μπροστά σ'έναν άντρα αναμένω κάποιες αντιδράσεις...
Λογικό δεν νομίζεις?
Οταν απεκδύομαι την ψυχή μου μέσα εδώ δεν δικαιούμαι να περιμένω καμμία?
Το γδύσιμο της ψυχής κοστίζει λιγότερο?
Η εκπόρνευση της ψυχής δεν έχει μεγαλύτερο αντίτιμο?

Μετά από 3 blog... μετά από τόσα βραβεία, εκδηλώσεις θαυμασμού κι αγάπης κουράστηκα...
Κάηκα θα έλεγε κάποιος φίλος... και ναι... θα συμφωνούσα και γω...
Επαναπροσδιορίστικα και επέλεξα αυτό το δρόμο το μοναχικό...
Μακριά από διαδικτυακές συναθροίσεις... και συναντήσεις...
Μακριά από ψεύτικες αγάπες... κι από παλιές "φιλίες"...
Μακριά από τον βασανιστικό εκείνο πόνο που σε κρατάει δέσμια σε μια μάλλον μαζοχιστική κατάσταση...


Εχω ζητήσει επανειλημένα να μη με βάζεις στις λίστες των αγαπημένων σου ιστολογίων...
Δε θέλω να βρίσκομαι... Θέλω να χάνομαι στον ωκεανό του ίντερνετ... κι όπου το κύμα με ξεβράσει...

Παρόλ'αυτά δε σεβάστηκες αυτή μου την επιθυμία...
Οκ φίλε μου... να το καταπιώ κι αυτό... (αν και κάποιοι πήρανε ήδη κόκκινη κάρτα)
Μπορείς τουλάχιστον εσύ που μπαινοβγαίνεις νυχθημερόν και παίρνεις μάτι το στριπτιζ της ψυχής μου να αφήνεις ένα σχόλιο?
Γιατί αν σε αφήνουν τόσο αδιάφορο αυτά που διαβάζεις γιατί έρχεσαι ξανά και ξανά?...
Για σένα το λέω... τον επισκέπτη της μεταμεσονύχτιας ζώνης... Εσύ που βαράς γερμανικό συχνά πυκνά... και τη βγάζεις όλο στη μούγκα...
Ναι κουράστηκα... !
Κουράστηκα τα αδηφάγα στο σώμα ή στην ψυχή βλέμματα και τους ανθρώπους που παίρνουν δίχως ποτέ να δίνουν... (γιατί δεν είναι να μπαίνουν καθημερινά 25-28 αναγνώστες και μόνο 3-4 να έχουνε να πούνε κάτι!)

Και όχι... μην μπερδεύεσαι...!
Δεν φάσκω κι αντιφάσκω...
Αλλο μοναχικότητα κι άλλο μοναξιά...
Την πρώτη την απολαμβάνω την δεύτερη την ξορκίζω...

Φιλικά,
Τhe red thin line... ή μια Λιακάδα που δεν έμαθε ποτέ της να ακροβατεί...

Whishful thinking

Αυτό που 2 κορμιά γίνονται 1....

Aναδρομή...

Και έγινε αυτό που φοβόμουνα ...
Μια βουτιά στο κενό ...
Δε φταίω εγώ... Ηταν τόσο προκλητικός ο βράχος στην άκρη του γκρεμού...
Κι από κάτω τόσο δελεαστικό το απέραντο γαλάζιο που ήτανε αδύνατο να αντισταθώ...
Βήματα αργά διστακτικά με οδήγησαν ως εκεί...
Χρώματα κι αρώματα... σκέψεις νοσταλγικές του χθες.
Μια βουτιά βαθιά μέσα στο είναι μου και μια αναδρομή στο όχι πολύ μακρινό παρελθόν...
Κι όμως την ύστατη στιγμή έκανα το μοιραίο λάθος...
Σκέφτηκα με την καρδιά κι όχι με το μυαλό... (πάντα έτσι μήπως δεν κάνω η χαζή?)
Πότισα τις αναμνήσεις με συναίσθημα κι ετσι οι μνήμες με πνίξανε πριν ακόμη πέσω στο γκρεμό.
Καθρεπτίστηκα στη γαλάζια θάλασσα και το είδωλό μου δε μ'αναγνώρισε...
Και το αόρατο νήμα που τόσο καιρό με κρατούσε σε ισορροπία όρθια στην άκρη του γκρεμού έσπασε... κι εγώ μαζί μ'αυτό πέφτοντας στο κενό σε μια αέναη βουτιά που δεν έχει τελειωμό μα ούτε και άλλη ανάσα...

Εντάξει έφυγε...!

Και να κλαις και να υποφέρεις και να μαστιγώνεσαι έφυγε!

Δεν ωφελεί να μένεις στο ίδιο σημείο και να χτυπιέσαι!

Δημιουργείς δίνη γύρω σου και υπάρχει κίνδυνος να σε καταπιεί…

Κάνε λίγο πιο πέρα. Λίγο πιο κει.

Καθόλου δε βούλιαξε το σύμπαν όπως νομίζεις.

Όλα εξακολουθούν να’ναι το ίδιο μαγευτικά όπως και πριν.

Απλώς εσύ έχασες το καθρεφτάκι που μέσα του καθρέφτιζες όλο τον κόσμο…

Λες να μην υπάρξει άλλο? Λες να ήταν το μοναδικό?

Μήπως δεν πρόσεξες στην ταραχή σου πως σε ψάχνει η ζωή?

Πως σου χτυπά την πόρτα απεγνωσμένα?

Πως γυρεύει πεισματικά να καθρεφτιστεί στα μάτια σου?

Ξέρεις τι σκέφτομαι?

Φαντάσου λέει να μπορούσες σ’όλους αυτούς που δηλητηριάζουν τη ζωή σου να τους κολλούσες μια ταμπέλα στη ράχη, όπως αυτή που έχουν κολλήσει στα τσιγάρα.

«ΤΟ ΑΤΟΜΟ ΑΥΤΟ ΒΛΑΠΤΕΙ ΣΟΒΑΡΑ ΕΣΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΓΥΡΩ ΣΑΣ !»

Ε ρε γέλια που θα κάναμε! Αυτή κι αν ήταν προειδοποίηση

......................

Ο ορισμός της ευτυχίας

Τo κυνήγι της ευτυχίας είναι πρωταρχική και ενστικτώδης ανάγκη του ανθρώπου, που τον διακρίνει από όλα τα υπόλοιπα ζώα, από τα πρώτα του βήματα στον πλανήτη γη.

Η ευτυχία – μας διδάσκει ο Κομφούκιος- είναι θυγατέρα του ανθρώπου και βρίσκεται δίπλα του στο ύψος της καρδιάς μας… Πόσο πραγματικό είναι αλήθεια αυτό! Πόσες μικρές και μεγάλες πράξεις καθημερινά γεμίζουν τις καρδιές των ανθρώπων με ευτυχία! Και αλήθεια πόσο διαφέρουν οι πράξεις αυτές από άνθρωπο σε άνθρωπο…Κι αυτό γιατί κάθε άνθρωπος έχει άλλη άποψη για την ευτυχία. Καθένας μας έχει διαφορετικές ανάγκες και διαφορετικό τρόπο για να τις πετύχει. Ετσι λοιπόν υπάρχουν πολλά μονοπάτια για την ευτυχία και κάθε άνθρωπος ακολουθεί τη δική του ατραπό προς αυτή…

Και όμως! Υπάρχει ένας κοινός παρανομαστής που αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την αναζήτηση της προσωπικής ευτυχίας και αυτός είναι η αυτογνωσία. Καθώς δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη συνταγή για την επίτευξη της ευτυχίας είναι απαραίτητο καθένας μας να έχει επίγνωση της προσωπικότητάς του. Με αυτό τον τρόπο μπορεί να βρει και να χαράξει εύκολα το προσωπικό του μονοπάτι γιατί ξέρει τι πραγματικά επιθυμεί και σε ποια κατάσταση θα αισθάνεται υπαρξιακά ολοκληρωμένος.

Ενας γιόγκι μπορεί να σας πει ότι ευτυχία είναι η Νιρβάνα.

Κάποιος άλλος ότι ευτυχία είναι τα πολλά παιδιά…

Για μένα το μυρμήγκιασμα των αχτίνων του καυτού καλοκαιρινού ήλιου στο δέρμα μου.

Για μένα ευτυχία είναι το πάθος.

Πάθος για τη ζωή, για τον έρωτα.

Τι νόημα έχει μια ζωή ημίμετρη?

Προτιμώ ένα μουδιασμένο από την «ταλαιπωρία» σώμα από μια μουδιασμένη ψυχή…Oταν με το καλό θα έλθει η ώρα να φύγω από τον μάταιο τούτο κόσμο δεν θέλω να κλάψω για το δίπλωμα ανοιχτής θαλάσσης που ποτέ δεν κατάφερα να πάρω και για τα μαθήματα scuba diving που ποτέ δεν έκανα…Δεν θέλω να μετανιώσω για κείνο το φιλί που κράταγα μέσα μου τόσο καιρό και δεν το έδωσα ποτέ ή για κείνο το "σ'αγαπώ" που έπρεπε να πω και δεν το είπα…Η για εκείνο το email που έγραψα και μετά πάτησα Delete. Θέλω μόνο να πω: Hρθα, έζησα και τα έκανα όλα! Και να φύγω γεμάτη και ευτυχισμένη… Ζήστε! Αγκαλιάστε τη ζωή σε κάθε της μορφή και ΜΟΝΟ τότε θα είστε ευτυχισμένοι…

Y.Γ. Και μην ξεχνάτε... Μετά τη βροχή βγαίνει πάντα το ουράνιο τόξο... κι έπειτα αναλαμβάνει η λιακάδα! Καλό μήνα να'χουμε!!

Δε μετανοιώνω για τίποτα!

“… αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα…"

Που σημαίνει ότι δε μετανοιώνω για τίποτα…

Για όποιο λάθος έκανα…

Γιατί τα λάθη μου πάντα αντιπροσωπεύουν τα «θέλω» μου…και είναι εκείνα που με προσδιορίζουν… με κάνουν αυτό που είμαι… και με επαναπροσδιορίζουν… με κάνουν

Σοφότερη…

Δυνατότερη…

Προσεχτικότερη…

Ετσι και γω τα λάθη μου δε τα φοβάμαι.

Ούτε τα ξορκίζω...

Τα αγαπώ… τα αγκαλιάζω … μαθαίνω να ζω με αυτά και μέσα από αυτά… τα κρατώ στο σακίδιο που κουβαλώ στην πλάτη μου για να μην ξεχνώ ποτέ τη βαρύτητά τους.

Γιατί μου δίνουν κουράγιο να συνεχίσω ακόμη και αν όλος ο κόσμος μου μπάζει νερά…

Οταν θεωρούμε τα λάθη μας καταστρεπτικά ή ανεπανόρθωτα, τότε παραλύουμε, απογοητευόμαστε, αποφεύγουμε κάθε δράση.
Αντίθετα, όταν ξέρουμε ότι η ζωή δίνει και άλλες ευκαιρίες, ένα λάθος μπορεί να είναι μια καλή ευκαιρία να διορθώσουμε την πορεία μας και να ξαναπροσπαθήσουμε με περισσότερη γνώση…

Είναι αλήθεια ότι δεν είμαι στα πολύ καλά μου απόψε...
Δεν ξέρω αν φταίει ο ανάδρομος Ερμής που ελπίζω γρήγορα να τσακιστεί και να γυρίσει ορθόδρομα, δεν ξέρω αν φταίει ο υπολογιστής που έχει από το πρωί κρασάρει και μου έχει βγάλει 5 φορές μπλε οθόνη με κινέζικα και μια μου εσβησε εντελώς μόνος του αλλά γενικώς δεν είμαι καλά...
Κάτι περίεργο οσμίζομαι στον αέρα...
Κάποια περίεργα vibes πιάνω...
Είμαι και δεν είμαι...
Θέλω και δεν θέλω...
Εχω και τα νεύρα μου γιατί έχω χάσει το usb του τηλεφώνου και δεν μπορώ να ανεβάσω φωτογραφίες εδώ...
Η νύχτα απόψε μυρίζει μπαρούτι...
Και αλίμονο σ'αυτόν που θα'ναι δίπλα μου απόψε γιατί θα τον πάρουνε τα σκάγια...

Υ.Γ. Πριν από 5 χρόνια ήθελα percing στη μύτη... σήμερα θέλω τατουάζ...Μμμμ δε νομίζω ότι είμαι καλό role model για την κόρη μου...

Oλα είναι θέμα timing ή απλά ο Θεός παίζει ζάρια?

Πόσες φορές δεν έχουμε αναρωτηθεί για κάποια πράγματα που συμβαίνουν στη ζωή μας…κάποιες περίεργες συμπτώσεις…σαν όλο το σύμπαν να συνομωτεί για να μας τραβήξει την προσοχή σε ένα συγκεκριμένο θέμα… σε ένα συγκεκριμένο άτομο…

Εχετε αναρωτηθεί με πόσους ανθρώπους έχουμε διασταυρωθεί σε κάποιες φάσεις της ζωής μας για να χαθούμε μετά από λίγο?

Μετά από τόσο λίγο όσο ακριβώς χρειαζότανε για να νοιώσουμε το θεραπευτικό τους χάδι… Πόσους αγγίξαμε και πόσοι αφήσανε ανεξίτηλα τα σημάδια τους πάνω μας?

Πόσοι απ’αυτούς μπήκανε εντελώς ξαφνικά στη ζωή μας σαν από κάποιο παιχνίδι της μοίρας όταν απλά έπρεπε να μπουν?

Και σίγουρα πολλοί από μας γνώρισαν κάποιον όταν ήδη ήταν πολύ αργά…

Μια πόρτα ανσασέρ που έκλεισε στη μούρη μας μπορεί να είναι η αιτία να γνωρίσουμε ή να μην γνωρίσουμε κάποιον…

Ενα δρομολόγιο τραίνου που χάσαμε ίσως είναι η αιτία να απομακρυνθούμε από αυτή μας τη δουλειά και στην πορεία να βρούμε μιαν άλλη… καλύτερη… Παιχνίδια της τύχης ή σενάρια επιστημονικής φαντασίας που πλέκει κάποιος εκεί ψηλά? Η μήπως ο καλός Θεούλης ανταποδίδει απλά τα καρμικά μας χρωστούμενα?

Οι εσωτεριστές λένε ότι η συγχρονικότητα ταυτίζεται με τη ροή του σύμπαντος…

Ετσι λοιπόν όσοι έχουν καταλάβει έστω και μέρος της Αλήθειας, όσοι έχουν συμπληρώσει κάποια κομμάτια από το παζλ και ζουν σε αρμονία με τη Φύση και τη ροή του σύμπαντος το σύμπαν τους προσφέρει απλόχερα αυτή την «υπηρεσία».

Αρκεί λοιπόν να είσαι εκεί με ανοιχτές τις κεραίες για να πιάσεις τους οιωνούς, τα σημάδια που σου στέλνει το σύμπαν και που καλείσαι ΕΣΥ μόνος σου να αποκωδικοποιήσεις και να κατανοήσεις… και όποιος έχει το κλειδί για αυτό…είναι σίγουρο ότι θα έχει μια πετυχημένη και ευτυχισμένη ζωή.

Πόσο τυχαίες είναι τελικά οι συμπτώσεις?

Μήπως υπόκεινται σε διάφορες κρυφές αιτίες ή άγνωστους νόμους για μας?

Μήπως τελικά πέρα απ’ τον φυσικό κόσμο που αντιλαμβανόμαστε υπάρχει και ένας «νοητικός» κόσμος κινεί τα νήματα του φυσικού?