Τετάρτη 14 Δεκεμβρίου 2011
Τα δάκρυα της λιακάδας...
Κλαίνε οι λιακάδες?
Αν ναι πως φαντάζεστε τα δάκρυά τους?
Για να δούμε... θα το βρείτε?
Τρίτη 13 Δεκεμβρίου 2011
H αβάσταχτη ελαφρότητα του τίποτα…
Είναι απίστευτο πόσο μεγάλη διαφορά μπορεί να κάνει τελικά ένα «μικρό» τίποτα ένα τιποτάκι όταν πέσει πάνω σε κάποιον…
Μπορεί να’ναι τόσο βαρύ που να τον λυγίσει…
Η τόσο ελαφρύ που να το παρασύρει το πρώτο φύσημα τ’ανέμου μακριά…
Σαν μια αχτίνα φωτός που ξέφυγε από τα σύννεφα και έπεσε στη γη.
Αν τύχει και πέσει σε κάποια επιφάνεια θα απορροφηθεί και θα την ζεστάνει…
Μ’αν είναι άτυχη και πέσει σε καθρέπτη εκείνος θα τη διώξει μακριά…κι αν είναι και σπασμένος θα σπάσει και κείνη σε τόσα κομμάτια όσα κι ο καθρέπτης…
Πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε την υποκειμενικότητα των πραγμάτων.
Γιατί όπως το «μικρό» είναι σχετικό γιατί κάποιος μπορεί να το δει «μεγάλο» έτσι και το «τίποτα» μπορεί για κάποιον να είναι «κάτι» και για κάποιον τρίτο να είναι «πολλά». Το «τίποτα» μπορεί να μην έχει «τιμή» έχει όμως αξία…
Μην υποτιμάτε λοιπόν τα μικρά και τα τίποτα της ζωής σας!
Καλή μέρα να έχουμε… με περισσότερες αξίες στη ζωή μας .
Δευτέρα 12 Δεκεμβρίου 2011
Καθρεφτιζόμενη στη λίμνη Πλαστήρα...
Τελευταία βλέπω πολλά κριάρια γύρω μου να εγκλωβίζονται... (τυχαίο?Δε νομίζω!)
Μια βδομάδα πριν από την Coula την εκανα και γω με ελαφρια...
Και που καλύτερο μέρος για να ταξιδέψω τη θλίψη μου και τις σάπιες μου σκέψεις από τη φύση?...
Είπα λοιπόν να τις βγάλω να πάρουνε καθαρό αέρα στη λίμνη πλαστήρα.
Είχα από καιρό κάποια απωθημένα σχετικά μ'αυτό το μέρος...
Βλέπετε είχα ξαναπάει παλιότερα με παρέα αρκούντος ξενέρωτη ώστε να μην μπορέσω να κάνω ούτε ιππασία, ούτε ποδήλατο, ούτε βαρκάδα.(αυτό ομολογώ ήτανε πλήγμα για μένα)
Του πστη...! Αυτή τη φορά θα πήγαινα μόνη μου με άγριες διαθέσεις να τα κάνω όλα... (και το εννοω ΟΛΑ!)
Κατέστρωσα το σχέδιό μου μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια.
Εκλεισα μια ωραία σουϊτα με τζάκι και υδρομασσαζ... (υπερβολή? Από τη στιγμή που ήμουν μόνη αν μη τι άλλο έπρεπε να έχω ένα καλό δωμάτιο να απολαμβάνω τις στιγμές μου)
Εριξα στην τσάντα μου ένα τζιν και 2 ζευγάρια παπούτσια (ή 3 τώρα που το θυμάμαι?)
Φόρτισα το i-pod μου... πήρα το βιβλίο μου... και όλα τα γυναικεία μποτέ που θα ήθελα να κάνω στην Αθήνα αλλά που σε καθημερινή βάση αδυνατώ και κίνησα να βρω την ηρεμία μου.
Ααα! Πήρα μαζί μου και τον καθρέπτη μου... Το αγαπημένο μου καθρεπτάκι που δεν με νοιάζει καθόλου να καθρεπτίζω πάνω του τις ρυτίδες μου και την κυτταρίτιδά μου κι ας είναι ώρες ώρες μεγενθυτικός ...
Ελα όμως που κάποιος φεύγοντας με είχε μουτζώσει!
Γιατί βλέπετε καθημερινές που είχα τη φαεινή ιδέα να πάω για να έχω ησυχία υπολειτουργεί το μέρος και όχι βαρκάδα δεν έκανα... αλλά ούτε και ποδήλατο! Με αποζημίωσε όμως η βόλτα με το άλογο και η ξενάγηση που μου έκανε ο ευγενικός οδηγός μου.... :)
Τι άλλο θα μπορούσε να πάει στραβά? Οταν έφθασα ανακάλυψα ότι δεν είχα πάρει τη φωτογραφική μου μηχανή κι έτσι αρκέστηκα στο κινητό μου.
Το θέμα είναι ότι χαλάρωσα... Περπάτησα ατελείωτες ώρες (αφού δεν είχα τι άλλο να κάνω)... έφαγα του σκασμού (αφού δεν είχα τι άλλο να κάνω), απόλαυσα το τζάκι μου και την παρέα της φωτιάς... και γύρισα πίσω δυστυχώς όχι πιο ελαφριά αλλά εξίσου βαριά μιας και τα προβλήματα με ακολούθησαν πίσω στην Αθήνα.
Υ.Γ Στο γυρισμό έκανα και το μοιραίο λάθος να γυρίσω με τρένο! Τόσο μαζόχα! 5 ώρες μου πήρε!!
Σάββατο 10 Δεκεμβρίου 2011
Deep Purple
Ερωτας είναι τ'άλικο το κόκκινο του πάθους...που ποτέ δε ξεθωριάζει...η φωτιά που ποτέ δε σβήνει... το βαθύ κόκκινο εκείνου του κρασιού μπροστά στο αναμένο τζάκι...
Καυτές σταγόνες οι σκέψεις μου πέφτουνε πάνω σου...
Λόγια γραμμένα πάνω στο σκούρο καμβά της νύχτας...
Της στιγμής που σε νιώθω πάνω στο κορμί μου...
Του λεπτού εκείνου που απ'τ'αγκάλιασμά μας βγαίνει το πιο βαθύ μαβί...
Κόκκινο & Μπλέ
Εγώ κι εσύ... Μωβ....
Υ.Γ(από τη δική μου "παλέττα")
Παρασκευή 9 Δεκεμβρίου 2011
Γράμμα στον άγνωστο αναγνώστη................
Οταν γδύνομαι μπροστά σ'έναν άντρα αναμένω κάποιες αντιδράσεις...Λογικό δεν νομίζεις?
Οταν απεκδύομαι την ψυχή μου μέσα εδώ δεν δικαιούμαι να περιμένω καμμία?
Το γδύσιμο της ψυχής κοστίζει λιγότερο?
Η εκπόρνευση της ψυχής δεν έχει μεγαλύτερο αντίτιμο?
Μετά από 3 blog... μετά από τόσα βραβεία, εκδηλώσεις θαυμασμού κι αγάπης κουράστηκα...
Κάηκα θα έλεγε κάποιος φίλος... και ναι... θα συμφωνούσα και γω...
Επαναπροσδιορίστικα και επέλεξα αυτό το δρόμο το μοναχικό...
Μακριά από διαδικτυακές συναθροίσεις... και συναντήσεις...
Μακριά από ψεύτικες αγάπες... κι από παλιές "φιλίες"...
Μακριά από τον βασανιστικό εκείνο πόνο που σε κρατάει δέσμια σε μια μάλλον μαζοχιστική κατάσταση...
Εχω ζητήσει επανειλημένα να μη με βάζεις στις λίστες των αγαπημένων σου ιστολογίων...
Δε θέλω να βρίσκομαι... Θέλω να χάνομαι στον ωκεανό του ίντερνετ... κι όπου το κύμα με ξεβράσει...
Παρόλ'αυτά δε σεβάστηκες αυτή μου την επιθυμία...Οκ φίλε μου... να το καταπιώ κι αυτό... (αν και κάποιοι πήρανε ήδη κόκκινη κάρτα)
Μπορείς τουλάχιστον εσύ που μπαινοβγαίνεις νυχθημερόν και παίρνεις μάτι το στριπτιζ της ψυχής μου να αφήνεις ένα σχόλιο?
Γιατί αν σε αφήνουν τόσο αδιάφορο αυτά που διαβάζεις γιατί έρχεσαι ξανά και ξανά?...
Για σένα το λέω... τον επισκέπτη της μεταμεσονύχτιας ζώνης... Εσύ που βαράς γερμανικό συχνά πυκνά... και τη βγάζεις όλο στη μούγκα...
Ναι κουράστηκα... !
Κουράστηκα τα αδηφάγα στο σώμα ή στην ψυχή βλέμματα και τους ανθρώπους που παίρνουν δίχως ποτέ να δίνουν... (γιατί δεν είναι να μπαίνουν καθημερινά 25-28 αναγνώστες και μόνο 3-4 να έχουνε να πούνε κάτι!)
Και όχι... μην μπερδεύεσαι...!
Δεν φάσκω κι αντιφάσκω...
Αλλο μοναχικότητα κι άλλο μοναξιά...
Την πρώτη την απολαμβάνω την δεύτερη την ξορκίζω...
Φιλικά,
Τhe red thin line... ή μια Λιακάδα που δεν έμαθε ποτέ της να ακροβατεί...
Τετάρτη 7 Δεκεμβρίου 2011
Τρίτη 6 Δεκεμβρίου 2011
Aναδρομή...
Και έγινε αυτό που φοβόμουνα ...
Μια βουτιά στο κενό ...
Δε φταίω εγώ... Ηταν τόσο προκλητικός ο βράχος στην άκρη του γκρεμού...
Κι από κάτω τόσο δελεαστικό το απέραντο γαλάζιο που ήτανε αδύνατο να αντισταθώ...
Βήματα αργά διστακτικά με οδήγησαν ως εκεί...
Χρώματα κι αρώματα... σκέψεις νοσταλγικές του χθες.
Μια βουτιά βαθιά μέσα στο είναι μου και μια αναδρομή στο όχι πολύ μακρινό παρελθόν...
Κι όμως την ύστατη στιγμή έκανα το μοιραίο λάθος...
Σκέφτηκα με την καρδιά κι όχι με το μυαλό... (πάντα έτσι μήπως δεν κάνω η χαζή?)
Πότισα τις αναμνήσεις με συναίσθημα κι ετσι οι μνήμες με πνίξανε πριν ακόμη πέσω στο γκρεμό.
Καθρεπτίστηκα στη γαλάζια θάλασσα και το είδωλό μου δε μ'αναγνώρισε...
Και το αόρατο νήμα που τόσο καιρό με κρατούσε σε ισορροπία όρθια στην άκρη του γκρεμού έσπασε... κι εγώ μαζί μ'αυτό πέφτοντας στο κενό σε μια αέναη βουτιά που δεν έχει τελειωμό μα ούτε και άλλη ανάσα...
Σάββατο 3 Δεκεμβρίου 2011
Εντάξει έφυγε...!
Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου 2011
Ο ορισμός της ευτυχίας
Τo κυνήγι της ευτυχίας είναι πρωταρχική και ενστικτώδης ανάγκη του ανθρώπου, που τον διακρίνει από όλα τα υπόλοιπα ζώα, από τα πρώτα του βήματα στον πλανήτη γη.
Η ευτυχία – μας διδάσκει ο Κομφούκιος- είναι θυγατέρα του ανθρώπου και βρίσκεται δίπλα του στο ύψος της καρδιάς μας… Πόσο πραγματικό είναι αλήθεια αυτό! Πόσες μικρές και μεγάλες πράξεις καθημερινά γεμίζουν τις καρδιές των ανθρώπων με ευτυχία! Και αλήθεια πόσο διαφέρουν οι πράξεις αυτές από άνθρωπο σε άνθρωπο…Κι αυτό γιατί κάθε άνθρωπος έχει άλλη άποψη για την ευτυχία. Καθένας μας έχει διαφορετικές ανάγκες και διαφορετικό τρόπο για να τις πετύχει. Ετσι λοιπόν υπάρχουν πολλά μονοπάτια για την ευτυχία και κάθε άνθρωπος ακολουθεί τη δική του ατραπό προς αυτή…
Και όμως! Υπάρχει ένας κοινός παρανομαστής που αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την αναζήτηση της προσωπικής ευτυχίας και αυτός είναι η αυτογνωσία. Καθώς δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη συνταγή για την επίτευξη της ευτυχίας είναι απαραίτητο καθένας μας να έχει επίγνωση της προσωπικότητάς του. Με αυτό τον τρόπο μπορεί να βρει και να χαράξει εύκολα το προσωπικό του μονοπάτι γιατί ξέρει τι πραγματικά επιθυμεί και σε ποια κατάσταση θα αισθάνεται υπαρξιακά ολοκληρωμένος.
Ενας γιόγκι μπορεί να σας πει ότι ευτυχία είναι η Νιρβάνα.
Κάποιος άλλος ότι ευτυχία είναι τα πολλά παιδιά…
Για μένα το μυρμήγκιασμα των αχτίνων του καυτού καλοκαιρινού ήλιου στο δέρμα μου.
Για μένα ευτυχία είναι το πάθος.
Πάθος για τη ζωή, για τον έρωτα.
Τι νόημα έχει μια ζωή ημίμετρη?
Προτιμώ ένα μουδιασμένο από την «ταλαιπωρία» σώμα από μια μουδιασμένη ψυχή…Oταν με το καλό θα έλθει η ώρα να φύγω από τον μάταιο τούτο κόσμο δεν θέλω να κλάψω για το δίπλωμα ανοιχτής θαλάσσης που ποτέ δεν κατάφερα να πάρω και για τα μαθήματα scuba diving που ποτέ δεν έκανα…Δεν θέλω να μετανιώσω για κείνο το φιλί που κράταγα μέσα μου τόσο καιρό και δεν το έδωσα ποτέ ή για κείνο το "σ'αγαπώ" που έπρεπε να πω και δεν το είπα…Η για εκείνο το email που έγραψα και μετά πάτησα Delete. Θέλω μόνο να πω: Hρθα, έζησα και τα έκανα όλα! Και να φύγω γεμάτη και ευτυχισμένη… Ζήστε! Αγκαλιάστε τη ζωή σε κάθε της μορφή και ΜΟΝΟ τότε θα είστε ευτυχισμένοι…
Y.Γ. Και μην ξεχνάτε... Μετά τη βροχή βγαίνει πάντα το ουράνιο τόξο... κι έπειτα αναλαμβάνει η λιακάδα! Καλό μήνα να'χουμε!!