Ομορφιές.........

Τα ωραιότερα πράγματα στην γη δεν είναι πράγματα...

Τα σημαντικά τα βλέπουμε μόνο με τα μάτια της καρδιάς και είναι τα μόνα που δε λαθεύουν σε fata morgana και άλλες οφθαλμαπάτες.... τα μόνα που μπορούν να σκανάρουν τον καθένα πέρα από την όποια μάσκα ομορφιάς και καλοσύνης θέλει να πουλήσει... και δυστυχώς υπάρχουν πολλοί τέτοιοι γύρω μας...

 O λόγος που φέτος δε μου'βγαινε να στολίσω με φώτα...

Εύχομαι σε όλους το νέο έτος να τους δώσει ότι τους στέρησε το 2012...

Οσο για μένα... Θα εξακολουθώ να χρησιμοποιώ τη Φωτιά μου για να ζεσταίνω καρδιές, να πυρπολώ όνειρα και να γίνομαι καύσιμο για αστρικά ταξίδια, εντός κι εκτός κορμιού... ζώντας τη ζωή στο έπακρο...   :))

Φιλάκια και να περάσετε τέλεια απόψε!!

ΗΟΒΒΙΤ Vs AN

Για μια ακόμη μέρα τα σχέδιά μου καταποντίστηκαν κι αυτή τη φορά το φταίξιμο δεν ήταν της βροχής... Η δυσάρεστη έκπληξη ήρθε από τον ταμία όταν μου ανακοίνωσε ότι έχουν εξαντληθεί τα εισητήρια για την ταινία που θέλαμε...

Για το "ΑΝ" του Παπακαλιάτη ξεκινήσαμε... στο HOBBIT καταλήξαμε με μεταμεσονύχτια χασμουρητά στο στόμα γερμένοι ο ένας πάνω στον άλλον...
Περίεργη βραδιά...κι ο επίλογός της ακόμη πιο περίεργος...

Ωραίο εργάκι καλογυρισμένο... αλλά ακατάλληλο για μεταμεσονύχτια παράσταση...
Ενα βασίλειο ειρηνικό και πλούσιο... ένας καλός και άξιος βασιλιάς που όμως κάποια στιγμή έχασε το μέτρο...όσα περισσότερα του δίνονταν απλόχερα τόσο περισσότερα ήθελε... προκαλώντας το μένος των "Θεών" που για να τον τιμωρήσουν του έστειλαν τον κακό δράκο για να του καταστρέψει όσα είχε τόσα χρόνια πετύχει... 

Υ.Γ Για το 2013 θα ευχηθώ "όχι άλλες δυσάρεστες εκπλήξεις" αυτό μου είναι αρκετό...

When the going gets tough...

... the tough get going...

 

 

Kοινώς όταν τα σχέδια της Λιακάδας για τέννις στην κυριολεξία καταποντίζονται σε 11χιλιοστά βροχής η Λιακάδα δε το βάζει κάτω αλλά φοράει τη "στολή" της και μπαίνει στην κουζίνα για να δημιουργήσει ομορφιές για τους αγαπημένους της...

Από πάνω προς τα κάτω...
- Μηλόπιτα σκεπαστή με σφολιάτα...
- Μπουγάτσα σπιτική
- Και η βραβευμένη μου ανάμεσα σε 1.058 συνταγές απ'όλη την Ελλάδα τάρτα λαχανικών.
Την συνταγή θα τη βρείτε στο βιβλιαράκι που εξέδωσε η ΦΑΓΕ το 2000 με τις 10 καλύτερες συνταγές της χρονιάς με το όνομά μου από κάτω...
Δυστυχώς είμαι τόσο ψόφια που δεν έχω κουράγιο να την γράψω τώρα αλλά αν κάποιος θέλει ας μου γραψει και από την άλλη βδομάδα θα την έχει...

Η μέρα προβλέπει  ελαφρύ φαγητό με κρασάκι δίπλα στο τζάκι και χουχούλιασμα κάτω από τα παπλώματα... :))

Aπολογισμός ζωής...

Αγαπημένο μου ιστολόγιο μια ακόμη χρονιά γκρεμοτσακίζεται (ουστ στα τσακίδια να πάει!) και γω στο ξεκούμπισμά της φέτος αρνούμαι πεισματικά να κάνω τον απολογισμό της… (δεν θέλω άλλωστε να ψυχοπλακωθώ μιας και είμαι πολύ καλά τις τελευταίες μέρες…)

Προτιμώ να κάνω έναν απολογισμό ζωής… ξεκινώντας από αυτά που ήθελα και τελικά αυτά που κέρδισα ή που μου χάρισε απλόχερα η ζωή… Είναι απίστευτο δε πόσο πολύ έξω μπορείς να πέσεις στα σχέδιά σου όταν όλο το σύμπαν συνωμοτήσει για να στα καταστρέψει… (είναι αυτό που λένε ότι όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια ο Θεός γελάει…)

Ξεκινάμε λοιπόν…

Ηθελα να γίνω μπαλαρίνα… και έγινα βολλεϋμπωλίστρια… (ήταν το μόνο ανέξοδο που μπορούσαν να μου προσφέρουν οι γονείς μου παρόλο που είχα ταλέντο…)

Ηθελα να ολοκληρώσω σπουδές στο πιάνο όλα όμως συνηγορήσανε στο να μη γίνει ποτέ αυτό… Ετσι τα μόνα «πλήκτρα» που τελικά κατέκτησα ήταν αυτά του πληκτρολογίου όταν απέκτησα το δίπλωμα του τυφλού συστήματος δαχτυλογράφισης.

Ηθελα να πάρω ένα δίπλωμα ανοιχτής θαλάσσης για να μπορώ να κουμαντάρω μόνη μου ένα ιστιοπλοϊκό… το μόνο που μπορώ να κουμαντάρω από τα 18 μου είναι το αυτοκίνητό μου…

Ηθελα να μείνω Ν.Π με θέα τη θάλασσα και κατέληξα στα Β.Π περικυκλωμένη από βουνά και δάση…

Ηθελα να πάω 4^η Δέσμη και κατέληξα 3^η γιατί ήταν η μόνη που δεν είχε τα μαθηματικά που πάντα μισούσα… είναι γνωστό ότι η τετράγωνη μαθηματική λογική και εγώ έχουμε μαλώσει από τότε που προσπάθησα να την στρογγυλοποιήσω…

Ηθελα να γίνω δικηγόρος και ασχολήθηκα με το μάρκετινγκ και τις δημόσιες σχέσεις…

Από τα ελάχιστα που κατάφερα να πετύχω είναι να μάθω ιππασία... Τωρα πια μπορώ να ιππεύω ελεύθερη καλπάζοντας και να απολαμβάνω αυτή την υπέροχη αίσθηση ελευθερίας που μόνο το άλογο μπορεί να σου προσφέρει...

Πριν προλάβει κανείς να συνωμοτήσει με το Κοέλιο για να μου την πει ότι μάλλον δεν προσπάθησα αρκετά παρακαλώ να το ξανασκεφτεί, γιατί εγώ και μόνο εγώ ξέρω πόσο κάηκα από την πολύ προσπάθεια και τέλος κατάλαβα ότι τελικά τον τελικό προορισμό άλλος τον επιλέγει… Εμείς έχουμε μόνο τον έλεγχο του ταξιδιού… ποιο μέσο θα χρησιμοποιήσουμε για το ταξίδι… ποια ταχύτητα θα επιλέξουμε, πόσες στάσεις θα κάνουμε στη διαδρομή και ποιο δρόμο θα πάρουμε για να φτάσουμε στον προορισμό αυτό… τον προορισμό όμως που Άλλος επέλεξε για μας…

Εχοντας αυτό ως επίγνωση, κλείνω τούτη τη χρονιά μαθαίνοντας πλέον να παίρνω τα πράγματα όπως έρχονται προσπαθώντας για το καλύτερο με τη γνώση πάντα της πεπερασμένης μου ελευθερίας και επιλογής. Δεν κυνηγώ πια πράγματα απλά δέχομαι αυτά που έρχονται στα πόδια μου τόσο εύκολα κι αβίαστα λες κι όλα αποκτούν ένα άλλο νόημα… ένα νόημα πέρα από το προφανές…

 Οι αδυναμίες δεν κρύβονταν από τότε... πιπίλα στα 4.5 και περπάτημα ξυπόλητη! :))

Ομορφη βραδιά...

Ο χρόνος και η απόσταση μάταια προσπαθούν να αποσυνθέσουν τούτη τη σχέση...
Εκείνη στέκει πάντα όρθια... να παλεύει και να διεκδικεί το άφθαρτό της μέσα στο διηνεκές του χρόνου, ενάντια σε όλα τούτα... 

 Ηρθα για να μείνω... μην παίζεις όμως με την τύχη σου...

Η δική μας παράδοση................

Κάποια πράγματα αξίζουν τον κόπο... γι'αυτό και ο χρόνος στέκεται άξιος διεκδικητής τους... έστω κι αν είναι για τόσο δα λίγο...
Για κάποιες αγκαλιές αξίζει να περιμένει κανείς ακόμη και έναν ολόκληρο χρόνο...

Εχει γίνει το ετήσιο τελετουργικό μας... :)

Δεν είναι Londra...

Αθήνα είναι!!
Η Αθήνα του '60 όπου έχω διακτινιστεί σήμερα νοερά και σας στέλνω τις ευχές μου για όμορφες, ζεστές ευχές με τους αγαπημένους σας... Εκείνους που επέλεξαν συνειδητά να είναι κοντά σας αυτές τις μέρες και εκείνους που στάθηκαν δίπλα σας στα καλά και στα δύσκολα της ζωής σας...
Να'στε όλοι καλά και να περάσετε υπέροχα!!
Φιλάκια γλυκά και μια ζεστή Λιακαδένια αγκαλιά σε όλους!

Τελευταίες σκέψεις...

Τελευταία μέρα του κόσμου σήμερα (τελικά θα πάψει η γη να γυρνά γύρω από τον ήλιο? ως Λιακάδα με καίει..) και η σκέψη καρφωμένη στην Αγάπη και στον Ερωτα την αρχή των πάντων σε έναν κόσμο ζωντανό ... η ερώτηση και η απάντηση σε όλα...

Οι καρδιές είναι ελεύθερες σαν τις πεταλούδες.
Αρα μπορούν να πετούν σε όλα τα άνθη...
Θες νομίζεις πολλά η ψυχή για να ανθίσει?
Θελει πολλά για να σαλπάρει στ'όνειρο?
Ενα ελαφρύ αεράκι κι έφυγε...
Είναι τόσο εύκολο να κάνεις έρωτα σ'ένα κορμί, το να κάνεις όμως έρωτα σε μια ψυχή δεν είναι καθόλου...
Είδα τη μοίρα και τη σύμπτωση να μαλώνουν μια μέρα πάνω σ'ένα κορμί και κατάλαβα...

"Λοιπόν κοίτα ποιον συνάντησα!!" αναφώνησε η Σύμπτωση
"Σε παρακαλώ..." αποκρίθηκε η Μοίρα...
Αυτό ήταν γραφτό να συμβεί...!
Και μόνο αυτό με νοιάζει σήμερα (αν τελειώσει ο κόσμος) πως θα φύγω δίχως να δώσω εξηγήσεις εκεί που έπρεπε, δίχως να δω ένα πρόσωπο... να ρίξω για τελευταία φορά το βλέμμα μου πάνω του και να το σφίξω στην αγκαλιά μου...

Εν όψει του Doom's Day party που είμαι καλεσμένη απόψε κάνω κι άλλες πιο περίεργες σκέψεις...
Για μια ακόμη φορά θα πάω μόνη μου σε πάρτυ... Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό θα δείξει...
Προτιμώ τα σίγουρα παρά να μην ξέρω τι με περιμένει μετά το πάρτυ...
Η εικόνα ερεθίζει περίεργα το μυαλό μου... το σπίτι ακριβώς πάνω στην αμμουδερή παραλία και γω εκεί να χορεύω μόνη με τους δαίμονές μου ... δε θέλω και πολύ να πέσω στη θάλασσα με τα ρούχα κι ας είναι καταχείμωνο... εκείνη ξέρω πως θα με "ζεστάνει"... έχει τον τρόπο...

Η υπέροχη μουσική είναι του φίλου και αναγνώστη Chris Christodoulou  και τον ευχαριστώ πολύ που στόλισε μ'αυτήν τόσο όμορφα την ανάρτησή μου.

Πολλές καλημέρες και καλό τέλος να έχετε...!!   :)

PHOTO DAY!!

Eπειδή κάποιοι έχετε φαγωθεί να δείτε την Λιακαδίτσα ορίστε... την είδατε τι καταλάβατε?
Μια γυναίκα που σιχαίνεται να φωτογραφίζεται αλλά λατρεύει να φωτογραφίζει...
Μια γυναίκα που δεν έχει υπέροχα ζυγωματικά αλλα δυο μικρά μαγουλάκια με λακάκια όπως βλέπετε... (δεν είναι τυχαίο που κάποιος με φωνάζει φουσκομαγουλίτσα... :)
Mια γυναίκα που λατρεύει τα καπέλα και τα θεωρεί πολύ σημαντικό στοιχείο του γυναικείου ντυσίματος (έχω 7 εντελώς διαφορετικού στυλ καπέλα από σπορ μέχρι καλά) και τα ζωάκια... όλα τα ζωάκια έχουν ψυχή...και όλα έχουνε μια θέση στην  αγκαλιά μου.
Ξέρω... θα γκρινιάξετε για τα μάτια... όμως τα μάτια είναι ο καθρέπτης της ψυχής και κείνον τον δείχνω μόνο σε λίγους...

Επιτέλους τελειώσανε οι τρελλές μέρες των εκδηλώσεων και των υποχρεώσεων μόνο ένα μπαζάρ έχω το Σαβ/κο και ένα πάρτυ στις 21/12.
Εγινε και το χορευτικό... διασύρθηκα στο fb από φίλες που είχανε την φαεινή ιδέα να με βάλουν με την μίνι στολή της αγιοβασιλίτσας... τα ακούσανε όμως και ησυχάσανε γιατί τις είχα προειδοποιήσει!


Ετσι λοιπόν σήμερα είπα να σας βάλω αυτά που ξεμείνανε από το σχολικό μπαζάρ μας...
Λατρεύω το ξύλο σαν υλικό και το νερό για το σμίλεμα που του κάνει...
Τα ξύλα τριφτίκανε με χοντρό γυαλόχαρτο, περαστήκανε με αντιμυκητιακό γιατί είχανε μέσα μαμουνάκια και αραχνούλες και μετά με ματ βερνίκι εμποτισμού νερού... ανοίχτηκε τρύπα για το κατάρτι... κολλήθηκε με σιλικόνη και νάτα... έτοιμα να γίνουνε δωράκια σε φίλους μου...
Και είναι τόσο απαλά στην υφή τους σαν βελούδινα :)  (ξέρω κρίμα που δεν είναι λευκα τα πανιά αλλά δεν είχα και άλλωστε αυτά τα χρώματα τα βρίσκω όμορφα πολύ...)
Δεν είναι τα μόνα που έφτιαξα... Είχα κι άλλα... τρια για την ακρίβεια αλλά πουλήθηκαν αμέσως στο μπαζάρ γιατί ήταν πιο όμορφα απ'αυτά...

H αλήθεια είναι ότι φαίνονται "κάπως" όμως το ξύλο το δέχομαι πάντα έτσι όπως το βρήκα... το σέβομαι γιατί κάποτε είχε "πνοή"και το μόνο που κάνω είναι να φροντίζω να του δίνω ζωή με τη φαντασία μου χωρίς να χρειάζεται να το τελειοποιώ και αυτή πιστεύω είναι η ομορφιά του...
Αυτά για το ξύλο... γιατί τον πηλό του δίνω και καταλαβαίνω και κεί είμαι πολύ τελειομανής!

Να σας ενημερώσω επίσης για το τελευταίο μπαζαρ του χρόνου που γίνεται αυτό το Παρασ/Σαβα/κο στο Γέρακα. Θα βρείτε εκεί όμορφες και οικονομικές λύσεις για δωράκια καθώς και βιβλία μεταχειρισμένα σε εξαιρετικές τιμές! Σας πειράζει να βρείτε το Illuminati ή τις 50 αποχρώσεις με μόνο 3 ευρώ? Εκεί θα είμαι και γω για κάποιες ωρίτσες μπορεί να με δείτε... :)

Και επειδή δεν είναι μόνο τα ζώα που έχουν την ανάγκη μας αυτές τις μέρες επικοινωνείστε με την ενορία σας για να δείτε πως μπορείτε να βοηθήσετε εθελοντικά ή υλικά τους συνανθρώπους μας...
Μια αγκαλιά, ένα πιάτο ζεστό φαί και μια κουβέρτα μπορούν να κάνουν την διαφορά...

Tι τραβάμε κι εμείς οι χορεύτριες...

Λενε πως η καλημέρα από το πρωί φαίνεται αρα να υποθέσω επαγωγικά και η καλή βδομάδα από την Δευτέρα της φαίνεται?
Η βδομάδα τούτη οφείλω να ομολογήσω άρχισε άκρως εντυπωσιακά...
Και επειδή ενός κακού μύρια έπονται ας τα απαριθμήσουμε μη χάσουμε το λογαριασμό...

Ξυπνώντας πρωί Δευτέρας 2 υπέροχες φουσκάλες κάτω από τα ποδαράκια μου γιατί τι τα ήθελες κυρά μου τα δεκάποντα 1,73 γυναίκα που λέει και η Λεβίνα... Τι τα'θελα... να "ανέβω" λίγο ήθελα γιατί τελευταία νιώθω πολύ μικρή... πολύ λίγη... και έτσι το'κανα το ατόπημα και οχι μόνο πήγα στο πάρτυ με τα τακούνια αλλά δε σταμάτησα κι όλο το βράδυ να χορεύω... Είπατε κάτι???

Λίγες ώρες αργότερα σκίζω το χερι μου στην προσπάθειά μου να ακινητοποιήσω ενα σκυλί που είχε πάθει επιληψία... Το σημείο εκεί ακριβώς που τελειώνει το νύχι του μέσου και το αίμα πιστέψε με πολύ... "Σύνελθε Μίνα πάρε ανάσες... βαθιές ανάσες... μέτρα μέχρι το 10 και θα πάψει να πονάει, θα πάψει να αιμορραγεί..." Ενστικτωδώς έβαλα το δάχτυλο στο στόμα και ρούφηξα το αίμα...ο πόνος χειροτέρεψε... "Δεν πονάς Μίνα... Μια ψευδαίσθηση είναι... Ανάσες πάρε ανάσες..." Και ανάσες πήρα και ραματάκια έκανα και αντιτετανικό..."Ολα καλά Μίνα δεν πονάς...η ιδέα σου είναι..."
Μα εγώ ξέρω πως πονώ... ακόμη και τώρα που χρησιμοποιώ την άκρη του δαχτύλου για να γράψω στο πληκτρολόγιο...

Το απόγευμα αποφάσισα να πάω στην τελική πρόβα του χορευτικού με φουσκάλες κάτω από το πέλμα και με σκισμένο χέρι. Με είχε φάει η περιέργεια γιατί θα ερχόντουσαν οι στολές... στα μέτρα μας... μέχρι τώρα μονο δείγμα είχαμε δει... Πάω και τι να δω? Ολες οι στολές ασημένιες με κουκουλίτσες με λευκό γουνάκι η δική μου κόκκινη βελούδινη  με ξεχωριστό σκουφάκι γιατί δεν τους έφτασαν τα τεμάχια... (!!)
Εγκεφαλικό... Ανασύσταση... Βαθιές αναπνοες μέχρι το 10 για να μη πω κακα λογάκια... Κακό κορίτσι Μίνα... Κρατήσου... μην σου βάλουν πιπέρι στο στόμα... Και κρατήθηκα ... και υπέμεινα και δεν είπα τίποτα για μια ακόμη φορά για την "προδοσία" τούτη που ήρθε ουρανοκατέβατη...Και επειδή ήμουν σαν την μύγα μες το γάλα με βάλανε και μόνη μου να χορεύω μπροστά μπροστά... Τι θα χορέψουμε? Ενα κομμάτι zoumba που  σας το βάζω πιο κάτω να το απολαύσετε... Η καντεμιά δεν τελείωσε... πάνω σε μια φιγούρα στραμπούληξα το πόδι μου και τώρα δεν ξέρω αν θα μπορέσω να συμμετάσχω στο χορευτικό αύριο... :(

Σήμερα το πρωί η ατυχία συνεχίστηκε...10 χρόνια δεν εδέησα να αλλάξω λάστιχα από τότε που το πήρα το τουτού μου... και το πλήρωσα και με τόκο... σε μια στροφή μου έφυγε και χτύπησε σε ενα δέντρο στην άκρη ενός πεζοδρομίου ...  Xαζή Μίνα!! Τα'θελε το κεφαλάκι σου... αφού ξέρεις ότι σ'αρέσει να το τρέχεις γιατί τουλάχιστον δε προστατεύτηκες βάζοντας καινούργια λάστιχα...?

Αν μέχρι τη δεύτερη μέρα της βδομάδας έχω πάθει τόσα πολλά φοβάμαι τις επόμενες...
Γέλασα με την αντίδραση του Ανεμου όταν του τα είπα "μα τι μάτι είναι αυτό που έχει πέσει πάνω σου..."   Αυτό δεν είναι μάτι Ανεμε... είναι βουντού... :))

Δε ξέρω τι συμβαίνει και όλα μου πάνε στραβά... και το μονο που ήθελα αυτά τα Χριστούγεννα να είναι όμορφα... ούτε δώρα ήθελα, ούτε τίποτα... μονο να είναι όμορφα... και κάτι μου λεει ότι και φέτος ο Αγιος Βασίλης θα με ξεχάσει... και το σίγουρο είναι ότι θα γίνω ρεζίλι με τη μίνι στολή της Αγιοβασιλίτσας με τις φωτογραφίες και το βίντεο που σκοπεύουν να ανεβάσουν όλες οι υπόλοιπες στο facebook!

Y.Γ. Το μονο καλό σήμερα ότι το σπίτι μοσχοβόλησε με αρώματα από μελομακάρονα και κουραμπιέδες...  Και του χρόνου   :)