Τετάρτη 13 Φεβρουαρίου 2013

Love at first bite!




Του Αγ.Βαλεντίνου αύριο ...
Μια ακόμη γιορτή που έχει χάσει το νόημά της στο βωμό του κιτς και του καταναλωτισμού.
Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν μου άρεσαν όλα αυτά τα κιτς δωράκια όμως όταν είσαι ερωτευμένος ότι και να σου κάνει ο άλλος είναι a priori το καλύτερο, το πιο τρυφερό το πιο γούτσου γούτσου δώρο ever!
Kαι συνήθως όλα στερούνται ευρηματικότητας και φαντασίας... Μοναδική ίσως εξαίρεση μια ψυχή που με κάλεσε να μου μαγειρέψει και είχε γεμίσει το πάτωμα δεκάδες μικρά κεριά και ροδοπέταλα από την είσοδο μέχρι την τραπεζαρία και από κει μέχρι την κρεββατοκάμαρα... 
Αυτό ναι ... ήταν πραγματικά εντυπωσιακό... κάτι που ποτέ δε θα ξεχάσω...

Και τα κεριά όμως να λείπανε για μένα είναι το πιο γλυκό δώρο που μπορεί να κάνει ένας άντρας για μια γυναίκα... να στήσει ένα όμορφο τραπέζι και να μαγειρέψει για χάρη της...

Από την άλλη ποτέ δεν κατάλαβα γιατί πρέπει οι ερωτευμένοι να έχουν μια μέρα εορτασμού...  
Νομίζω ότι όταν είσαι ερωτευμένος όλες οι μέρες είναι γιορτινές ... όλη η ζωή από μόνη της είναι μια υπέροχη γιορτή, τα υπόλοιπα είναι περιττά...

Κάποιες από εμάς ετοιμάζονται σήμερα να το γιορτάσουν.    
Κάθε γυναίκα με το δικό της μοναδικό και ιδιαίτερο τρόπο που πολλές φορές καθορίζεται από τον σύντροφο…γιατί ως γνωστό "it takes 2 to tango..."
 
Εγώ σήμερα θα ήθελα να πω για τη δική μου μέρα του Αγ.Βαλεντίνου και για το πώς θα ήθελα να την γιορτάσω αν ήμουν ερωτευμένη…
Μια γυναίκα σε mission impossible… σε αποστολή αποπλάνησης… εκεί όπου επιστρατεύει όλο της το θηλυκό μυαλό και τα προσόντα της για να κερδίσει το αντικείμενο του πόθου της… Και σιγά μη δε τα καταφέρει!!! 

Αν και είμαι λοιπόν παραδοσιακή στον έρωτα, είναι κάποιες φορές (αρκετές μάλλον θα έλεγα…) που μου αρέσει να κάνω υπερβάσεις.  Αλλωστε, οι ανατροπές, οι υπερβάσεις και οι εκπλήξεις είναι το αλάτι μιας σχέσης… δε συμφωνείτε?


 

 
Ετσι λοιπόν αυτή τη βραδιά προτείνω να πάρετε τον έλεγχο στα χέρια σας και να αφήσετε το σύντροφο στη θέση του συνοδηγού. Αλλωστε τον τελευταίο καιρό οι άντρες είναι τόσο πεσμένοι ψυχολογικά που καλό είναι να τους ανεβάσουμε λιγάκι το ηθικό, να τους κανακέψουμε να τους περιποιηθούμε και επιτέλους να τους ακούσουμε...(πότε αφουγκραστήκατε τελευταία φορά τον πόνο, τις σκέψεις, τον προβληματισμό του συντρόφου σας?) ... 
Γι'αυτό αναφέρθηκα πριν σε mission impossible... γιατί τον τελευταίο καιρό οι άντρες όπως και να το κάνουμε έχουνε διάφορα ψιλο-χοντροπροβληματάκια...
Και αυτό που σας λέω δεν είναι urban legend αλλά καρατσεκαραρισμένο μέσα από γυναικείες συζητήσεις. Αυτή τη φορά πιιστέψτε με θα χρειαστεί να προσπαθήσετε λίγο περισσότερο...
Διεκδικείστε, σαγηνέψτε, και αποπλανήστε τον σύντροφό σας με κάθε δυνατό τρόπο. 
Είναι το πιο όμορφο δώρο που μπορείτε να του κάνετε...
Τι πιο εύκολο για μια γυναίκα να ξεσηκώσει τις αισθήσεις του άλλου?
Και επειδή ο έρωτας ως γνωστόν ξεκινάει από το στομάχι ετοιμάστε πρώτα ένα ωραίο δείπνο…κατά προτίμηση όχι βαρύ (μουσακάδες,σουτζουκάκια και κοκκινιστά απαγορεύονται ρητώς!!!) και φυσικά ως επιδόρπιο το κλασσικά ερωτικό σουφλέ σοκολάτα…Love at first bite! (την συνταγή την δίνω πιο κάτω…)
 
Διαλέξτε τέλος ένα ωραίο κρασί και σκηνοθετείστε ένα ρομαντικό και αισθησιακά χαλαρωτικό σκηνικό…
 
Βάλτε στο στέρεο απαλή μουσική και ανάψτε αρωματικά κεριά…





Αν υπάρχει πιάνο στο χωρο και ξέρετε να παίζετε παιξτε του κάτι μισόγυμνη...




Αν ξέρετε απλά να γρατζουνάτε παίζοντας το Fur Elise ή το ροζ βαλσάκι καλύτερα προσπεράστε...είναι κρίμα να τον κάνετε να ψιθυρίζει μέσα του "όνειρο είναι θα περάσει..."  


Φορέστε τα πιο όμορφα και αισθησιακά σας εσώρουχα…



Και… εϊ κορίτσια!  ΠΡΟΣΟΧΗ! 
Αισθησιακό δε σημαίνει απαραίτητα κιτς, σα να έχετε βγει από ταινία τσόντας… ΕΛΕΟΣ πια με αυτά τα κοινότυπα και κακόγουστα εσώρουχα που κυκλοφορούν ειδικά αυτόν τον καιρό!

 

Τοποθετείστε το λάδι με τα αιθέρια έλαια πάνω στο καλοριφέρ για να ζεσταθεί λιγάκι για να του χαρίσετε το πιο όμορφο και ηδονικό μασάζ που έχει κάνει ποτέ του…Είναι το λιγότερο που μπορείτε να κάνετε για τον άντρα που σας κάνει τόσο ευτυχισμένες… το αξίζει με το παραπάνω…

Τι?

Φοβάστε μην κοιμηθεί?

NO WAY!!

Δε θα τον αφήσουμε…


Στην πρώτη υποψία κάνουμε ένα ωραίο στριπτίζ…υπο τον ήχο μιας ερωτικής μελωδίας (αρκεί να μην κοπιάρουμε το «πολυφορεμένο» 9,5 βδομάδες…)




  

Αυτοσχεδιάστε κορίτσια… βάλτε τη δική σας προσωπική σφραγίδα σε ότι κάνετε…

Γίνετε ο εαυτός σας και να’στε σίγουρες ότι θα το εκτιμήσει ( άλλωστε εκείνος εσάς βρε θέλει!)

Σαγηνέψτε και αφεθείτε…

Η συνταγή της επιτυχίας είναι στο τσεπάκι σας…

Κανένας άντρας δεν μπορεί να αντισταθεί σε ένα υπέροχο σετ εσώρουχων ειδικά αν αυτό υποστηρίζεται από ένα γυναικείο κορμί που λικνίζεται ερωτικά…

  


Eναλλακτικά μπορείτε ίσως (για τις τολμηρές) να αφεθείτε εν λευκώ στα χέρια του να σας κάνει ότι θέλει... και όταν λέμε ότι θέλει εννοούμε ότι θέλει!!  Προσέξτε όμως μήπως καταλήξετε έτσι:
 


ή κάπως έτσι:

 

 Υ.Γ. Και φυσικά μην ξεχνάτε ότι σημασία έχει όχι τι θα κάνετε, αλλά πως θα το κάνετε… θυμίζοντάς σας ότι η πρώτη ύλη για αυτή τη συνταγή αλλά και βασική προϋπόθεση για να πετύχει είναι το πάθος… 



 Σουφλέ σοκολάτας "love at first bite"

Yλικά 

 

1 κουταλιά βούτυρο

80 γρ.ζάχαρη

125 γρ.σοκολάτα

2 κουταλιές αλεύρι

6 κουταλιές κονιάκ

4-5 αβγά

300 ml γάλα

Ζάχαρη άχνη

1 βανίλλια

 

 

Οδηγίες


 

Παίρνουμε 6 φόρμες για σουφλέ (ε…τι να κάνουμε η συνταγή είναι για έξη εσείς θα φάτε 2 πριν και δυο μετά…)  των 8 εκ. τις βουτυρώνουμε και τις πασπαλίζουμε με λίγη ζάχαρη.

Χτυπάμε τους κρόκους των αβγών, προσθέτουμε την σοκολάτα, τη ζάχαρη και το αλεύρι και ξαναχτυπάμε καλά το μείγμα.

Ζεσταίνουμε το γάλα και μόλις αρχίσει να βράζει ρίχνουμε το μίγμα σοκολάτας και βανίλιας και χαμηλώνουμε τη φωτιά.

Ανακατεύουμε διαρκώς το μείγμα και με ιδιαίτερη επιμέλεια για να μη μας κολλήσει και σταματάμε το ανακάτεμα μόλις δέσει.

Όταν δέσει κατεβάζουμε από τη φωτιά και προσθέτουμε το κονιάκ ή  λικέρ της αρεσκείας μας.

Χτυπάμε τα ασπράδια σε μαρέγκα και τα ενσωματώνουμε στο μίγμα σοκολάτας με πολύ απαλές κινήσεις από κάτω προς τα επάνω.

Προσοχή: Eίναι πολύ σημαντικό να γίνει σωστά το παραπάνω ανακάτεμα γιατί από αυτό θα καθοριστεί αν φουσκώσουν αρκετά τα σουφλέ μας…Το μυστικό για αφράτα σουφλέ είναι ο αέρας που μένει μέσα κατά το ανακάτεμα γι’αυτό και πρέπει να είναι το ανακάτεμα απαλό…

Ψήνουμε στο φούρνο για 15 λεπτά στους 180 βαθμούς.

Σερβίρουμε ζεστά πασπαλισμένα με ζάχαρη άχνη και περιχυμένα με κρέμα γάλακτος light με 3% λιπαρά (ε…τόσες θερμίδες πήραμε μη το χέσουμε κιόλας…)
 
Καλή Ορεξη!…

Δευτέρα 11 Φεβρουαρίου 2013

... στο βωμό του έρωτα...



Τάμα και θυμίαμα μαζί...
  της ηδονής σου ιερή στιγμή...
Εκεί σαν σκύψεις να γευτείς, της μήτρας μου της ιερής το μέλι.... θα χαθείς...........

Σάββατο 9 Φεβρουαρίου 2013

ISO



Eίναι καιρός τώρα που παλεύεις να πάρεις αυτή την πιστοποίηση...
Πρέπει να συμβιβαστείς με την χαρτούρα...και να μάθεις να λειτουργείς με το είθιστε και το politically correct που σου λένε οι φίλες. 
Να μην φέρεσαι έτσι... 
Να μην νιώθεις έτσι... 
Να μην τρως τα μούτρα σου έτσι...
Κάτι παραπάνω θα ξέρουν, δεν μπορεί...

Παίρνεις λοιπόν χαρτί και κάνεις την λίστα:

- Καθάρισμα στα συρτάρια του μυαλού σου.......... check 
Διοτι καιρό τώρα έχεις αρχίσει το ξεκαθάρισμα-ξεσκαρτάρισμα και τα'χεις όλα να λάμπουν εκεί μέσα καινούρια  και μυρωδάτα μ' άρωμα λεβάντας έτοιμα να δεχτούν νέες μνήμες, νέες μουσικές κι εμπειρίες...

- Βουτιά με δείχτη δυσκολίας 1.8 στον πυρήνα της ψυχής σου........... check
Την εκτέλεσες άψογα την φιγούρα τόσο ώστε να απολαύσεις το χειροκρότημα των φιλενάδων και έπειτα στην έξοδο προς τα πάνω τσέκαρες αν υπάρχει κάποιο κρυμμένο συναίσθημα σε κάποια γωνιά... Ολα καλά... χαμογέλασες!

- Ξαφνική απροειδοποίητη έφοδος στα λημέρια της καρδιάς για επιθεώρηση... 
Να δεις... κλείδωσε? Αμπάρωσε καλά όπως την έχεις εδώ και μέρες προστάξει? Εβαλε τον συναγερμό σε λειτουργία?......... check!
Εχει πιάσει λίγο αράχνες σε κάποια σημεία αλλά δε μας νοιάζει! (ούτως ή άλλως μουσαφίρης εδώ μέσα δε θα ξαναμπεί κανείς...!)
Μας αρκεί που  εχει ανανήψει, τα σημάδια και οι ουλές έχουν αρχίσει να κλείνουν...είναι ακόμα εκεί γερή, δυνατή και φλογερή  για να την χαίρεσαι εσύ και μόνο εσύ!
Καιρός ήταν... Βαρέθηκες να την μοιράζεσαι τόσα χρόνια και να στην γυρνάνε κομμάτια...

Επειτα κοιτάς το σώμα και σου γελά ειρωνικά...
Γιατί ότι κι αν εσύ έκανες το σώμα έχει τη δική του μνήμη.
Και νιώθει...
Και πονάει...
Και θυμάται...
Και επιθυμεί...

το ξέρεις...?
- 

Είναι εκεί!
























Και είναι δικά σου!
Μπορείς να τα παραχώσεις κάτω απο τον καναπέ σα σκουπίδια που θέλεις να κρύψεις...
Να τα βάλεις σ'ένα κοχύλι και να τα πετάξεις μέσα στη θάλασσα...
Να τα θάψεις βαθιά στην καυτή καλοκαιρινή άμμο...
Να τα νανουρίσεις γλυκά μέχρι να τα κοιμήσεις...
Μπορείς ακόμη να τα θάψεις βαθιά μέσα σου... στα πιο σκοτεινά συρτάρια της ψυχής και του μυαλού σου... δε θα καταφέρεις όμως τίποτα...
Κι αν ακόμη προσπαθήσεις να τους γυρίσεις την πλάτη και να τρέξεις μακριά τους εκείνα πάντα πιστά θα σ'ακολουθούν σα τον ίσκιο σου...
Σκύβεις το κεφάλι, κλείνεις τα μάτια ελπίζοντας, μα όταν τα ξανανοίγεις είναι πάντα εκεί!
... και είναι δικά σου.... τα δικά σου συναισθήματα ... και πιο ζωντανά απο ποτέ...
Για να σου θυμίζουν την αέναη και μάταιη αυτή μάχη...

Πέμπτη 7 Φεβρουαρίου 2013

Oνειρο θερινής νυχτός...




Nιώθω να πνίγομαι… ένας κόμπος ανεβαίνει στο λαιμό μου…τα μάτια μου καίνε από την προσπάθεια να μην αφήσω τα δάκρυα να κυλήσουν…
Νιώθω τόσο μόνη… τόσο κουρασμένη…και απογοητευμένη…διπλωμένη στα δυο σε στάση άμυνας σαν έμβρυο που δεν θέλει να αποκοπεί από την ασφάλεια της μήτρας του...
Νιώθω ευάλωτη... και αυτό με φοβίζει...
Πάει καιρός που έφυγες κι όμως εγώ σε νιώθω ακόμη κοντά μου… μέσα μου … με περισσότερο από έναν τρόπους…
Ο ήχος που ακούγεται μου φέρνει αναμνήσεις. Από τότε που έφυγες δε μπορώ να ακούσω πια μουσική… όχι τουλάχιστον τη μουσική που μοιραστήκαμε.
Κάθε μουσική πια παίρνει τη δική σου μορφή… και την φέρνει κοντά μου, τόσο αφόρητα κοντά μου που πονώ που δε μπορώ πια να σε αγγίξω… να σε νιώσω...
Κλείνω τα μάτια και αφήνομαι… ενας ήχος με βγάζει από τις σκέψεις μου. Είναι το τηλέφωνο που χτυπά… μα ποιος στο καλό τέτοια ώρα...?
Στην άλλη άκρη της γραμμής ακούω τη φωνή σου.
Σιωπή… παγωμάρα…Δε μπορώ να το πιστέψω…Δε μπορώ ν'ανασάνω...
Μύριες σκέψεις παιρνούν στιγμιαία από το μυαλό μου…
Τι να σου πω? ΤΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΡΩΤΟΠΩ??
Ο κόμπος στο λαιμό γίνεται λυγμός…
Τα μάτια πια θαμπά από τα δάκρυα … νιώθω την αλμύρα τους στο στόμα.
Πόσο θα ήθελα να ήσουν εδώ να ρουφούσες αυτά τα δάκρυα…
Δε μπορώ όμως ακόμη να μιλήσω… Εχω μπλοκάρει…
Προσπαθώ να χαμογελάσω… λες και μπορείς να με δεις.
Το μυαλό μου έχει θολώσει… Ακούω τη φωνή σου μα δεν ακούω τα λόγια…
Φράσεις κομμένες από δω κι από κει… σου έλειψα… έκανες λάθος…προσπάθησες γιατί  έτσι έπρεπε αλλά δε μπορείς τελικά μακριά μου…
Λόγια συγκεχυμένα που έρχονται να προστεθούν στην αταξία του μυαλού μου.
Τόσο καιρό κάθε μου σκέψη οδηγούσε σε σένα… Κάθε μου βήμα στα δικά σου σκαλοπάτια…
Και τώρα?  Δε μπορώ να ψελλίσω τίποτα...
«Μωρό μου…» σου λέω και είναι το τελευταίο που κατορθώνω να αρθρώσω μέσα από λυγμούς...
Το ξυπνητήρι χτυπάει και η αυλαία πέφτει αφήνοντας το happy ending για μια άλλη παράσταση…
Τούτη εδώ έκλεισε με το χειρότερο δυνατό τρόπο.


Y.Γ. Το όνειρο τελικά ήταν προφητικό μιας και μετά από 2 χρόνια πραγματοποιήθηκε έτσι ακριβώς! :)