Οταν τα τετράποδα μεταμφιέζονται για να μοιάζουν... :) (να'ναι καλά το photoshop!!)
Δώστε λίγο χρόνο στον ευατό σας πριν περάσετε στην επόμενη φωτογραφία μήπως και ανακαλύψει σε ποιον διάσημο μοιάζει το ζωάκι....
Μετά κατεβαίνοντας πιο κάτω θα βρείτε την απάντηση...
Για να δω... Εσείς πόσες απαντήσεις βρήκατε?
Τελευταία κάτι η καλοκαιρινή ραστώνη κάτι η απόλυτη ηρεμία σπίτι επειδή λείπει η μικρή με έχει πιάσει απίστευτη βαριεμάρα...!
Τι να κάνω, τι να κάνω... κάθησα και έφτιαξα ένα μικρό mobile (ξέρετε απ'αυτά τα κρεμαστά που βάζουμε το καλοκαίρι στο σπίτι μας ή στις αυλές μας)
Το συγκεκριμένο φτιάχτηκε για να κοσμίσει το μπαλκόνι μου.
Δεν ξέρω αν σας αρέσει το αποτέλεσμα. Εγώ με κοχύλια ήθελα να το φτιάξω αλλά επειδή είχα αυτά τα μουράνο ψαράκια από κάποια μπομπονιέρα είπα να τα εκμεταλλευτώ και να τα στολίσω ετσι...
Φυσικά εσείς μπορείτε να αντικαταστήσετε τα γυαλικα ψαράκι με αληθινά κοχύλια όμως τότε προσέξτε τι χρώματα κορδέλας θα χρησιμοποιήσετε γιατί οι τόσο έντονες και παρδαλές δεν πηγαίνουν!
Τι χρειάστηκα:
Ενα στρογγυλό στεφάνι από λυγαριά...
Ενα κουδουνάκι που έβαλα στο κέντρο για να δίνει μια νότα (λα νομίζω :-p) με το φύσημα τ'ανέμου
Μπόλικες χρωματιστές κορδελίτσες (εγώ ποτέ δεν τις πετώ από τα δώρα όλα τα ανακυκλώνω με τον έναν ή τον άλλον τρόπο)
Σχοινάκι για να το ζυγοσταθμίσω και για το κρέμασμα από την πέργκολα
Τα γυαλινα θαλασσινά (αστερίες, ψαράκια)
Ελπίζω το αποτέλεσμα να σας αρέσει. Εμένα μ'αρέσει γιατί έδωσε χρώμα και με την κίνηση του αέρα χτυπάει το κουδουνάκι, κινούνται οι κορδέλες και φαίνεται υπέροχο. Τι λέτε κι εσείς?
Στις πιο μεγάλες δυσκολίες της ζωής πάντα γνωρίζεις τους πιο απίθανους ανθρώπους.
Λες κι είναι άγγελοι σταλμένοι... ή από μηχανής Θεοί για να σε σώσουν, να σε στηρίξουν, να διευρύνουν τη συνείδησή σου όταν νιώθεις ότι υπάρχουν παντού κάγκελα... να σου δώσουν αέρα όταν νιώθεις ότι πνίγεσαι και δε μπορείς να αναπνεύσεις.
Σε αυτούς τους ανθρώπους που με έχουνε στηρίξει αφιερώνω αυτό το βιντεάκι. Και ναι... η ζωή όσο κλισέ κι αν ακούγεται είναι πολύ μικρή για να αναλωνόμαστε με τα δίχως αξία και τα άσχημα...
Ητανε ένα βράδυ υπέροχο απ'αυτά που πάντα περιμένουμε όλες μας με αδημονία...
Ενα βραδυ γεμάτο τρυφερές καταθέσεις ψυχής, μοίρασμα εμπειριών και δακρύων, ένα βράδυ γεμάτο αγκαλιές και φιλία σε πείσμα εκείνων που θέλουν να βλάψουν και να υπονομεύσουν την φιλία.
Βράδυ γεμάτο "συγκλονιστικές"επιγνώσεις... όπως το ότι οι φιλενάδες βγαίνουν σε όλες τις διαστάσεις και όλα τα μεγέθη για έναν και μόνο λόγο: για να κουμπώνουν καλά η μια με την άλλη... :)
Ενα βράδυ γεμάτο γλυκά, γλυκά, πολλά γλυκά και παγωτά που καταναλώθηκαν από τις φίλες δίχως καμμία τύψη, μόνο με γέλια και χαχανητά... Παράξενο αλλά μετά από τόσες ώρες παρέας η καπνίστρια της παρέας δεν άναψε ούτε τσιγάρο! Βέβαια ήταν διαρκώς μπουκωμένη αλλά θέλω να πιστεύω ότι ήταν το κλίμα τέτοιο που την έκανε να ξεχαστεί...
Σπιτικά muffins (εγώ πάλι τα προσδιόρισα ως cup cakes) από "μαγικά" χεράκια!
Μια μοναδικά υπέροχη και γραφική ψησταριά μας χαμογέλασε γεμάτη υποσχέσεις...
Και ένα καράβι αντίκα πραγματικό τεχνούργημα που ζητούσε τη βοήθεια επιδέξιων χεριών για να επιδιορθωθεί... Οχι πείτε μου δεν είναι τέλειο?
Στο τέλος αποχωριστήκαμε με την υπόσχεση ότι θα το καθιερώσουμε πιο συστηματικά γιατί το οφείλουμε στους εαυτούς μας...
Τι σας έλεγα ότι ήθελα να κάνω τις προάλλες?
Επιτέλους τα κατάφερα να ξεκλέψω λίγο χρόνο και να κάνω το όνειρό μου πραγματικότητα.
Λίγες μέρες μακριά από το σπίτι σε ένα ακρως ειδυλιακό και αρκετά "ασκητικό" τοπίο ήταν αρκετές για να φορτίσω τις μπαταρίες μου. Σε ένα μέρος γεμάτο θάλασσα και ήλιο!
Εκεί που η Λιακάδα είναι πάντα στα καλύτερά της. Γελαστή και ξεροψημένη! :)
Χάρη στη φοβερή μου - για μια ακόμη φορά - διαίσθηση, τόλμησα να κάνω το ταξίδι οδικώς αντί να πάω στον Αγ. Κων/νο να πάρω το πλοίο. Ναι μεν κουράστηκα αλλά απόλαυσα το καταπράσινο τοπίο της Εύβοιας και συν τοις άλλοις γλίτωσα και τον κόπο να πάω άδικα στον Αγ. Κωνστ/νο γιατί από φέτος λέει έχουνε κοπεί τα δρομολόγια του πλοίου που συνδέανε με Β.Εύβοια. Γιατί?
Γιατί περιμένουνε έναν μλκα να βάλει μια τζίφρα τόσο καιρό και ποιος ξέρει τι παιχνίδια παίζονται εκεί και τι συμφέροντα, ο τύπος δεν λέει να την βάλει (μπορεί να θέλει καμια μιζούλα ποιος τον ξέρει...στην Ελλάδα ζούμε!)
Μόλις έφθασα εκεί η αίσθηση ελευθερίας μοναδική!!
Σαν τον μικρό παιδί που φεύγουνε οι γονείς του και το αφήνουνε μόνο στο σπίτι και δεν ξέρει τι να κάνει!!
Επιανα το βιβλίο, διάβαζα κανα 15', το παράταγα έπαιρνα το ipod!
Aφηνα μετά από 20' το ipod ξαναγύρναγα στο βιβλίο. Παράταγα το βιβλίο και καθόμουν σαν υπνωτισμένη να κοιτάζω το απέραντο γαλάζιο που απλωνόταν μπροστά μου λες και δεν πίστευα ότι ήταν εκεί.
Υπό άλλες συνθήκες θα είχα πετάξει τα ρούχα και τα πράγματα στην ξαπλώστρα και θα έτρεχα σαν τρελλή να μπω μέσα. Φέτος φοβόμουν πως αν το κάνω θα χαθεί η μαγεία... Φοβόμουν πως έβλεπα ένα όνειρο και μόλις θα βούταγα αμέσως θα ξυπνούσα... Μου πήρε μια μέρα για να συνειδητοποιήσω ότι ήμουν όντως εκεί ... Την δεύτερη μέρα είχα επιτέλους ηρεμήσει.
Κατάλαβα ότι δεν υπάρχει τρόπος να απομυθοποιήσω αυτό που ζούσα κι έτσι ενέδωσα...
Τρόπος του λέγειν!
Γιατί και πάλι σα βλαμμένο παιδάκι έκανα!
Μια σηκωνόμουν να παίξω ρακέττες, μια να παίξω βόλλευ...δεν ήξερα τι ήθελα.
Ολη αυτή η συσσωρευμένη ενέργεια ζητούσε άμεσα εκτόνωση... και γω ζητούσα απεγνωσμένα κάποιον να με ανεχτεί και να παίξει μαζί μου...
Οταν βούταγα και είχα ήδη φτάσει στα άπατα, τότε θυμόμουν ότι μου έλειπε η μάσκα μου και έτρεχα να την πάρω. Μυαλό κουκουρούκου σας λέω!!
Και πάνω που λέω ότι τουλάχιστον δεν έχω την πίεση των φιλοζωικών, να'σου να με παίρνει η Σερενάτα μας κλαίγοντας και να μου λέει ότι δε θα της δώσουνε οι γείτονες το σκυλί που της είχανε υποσχεθεί και το περίμενε πως και πως. (μη την ψάχνετε! Δεν έχει ίντερνετ κι είναι όλο νεύρα)
Αντε μετά να κάνω τηλεφωνήματα δεξιά κι αριστερά για να της βρω ένα σκυλάκι σαν αυτό που ήθελε... (έννοια σου Σοφάκι μου δε θα σε αφήω έτσι. Το καλύτερο σκυλούνι θα σου βρω!)
Και κάθε που πήγαινα να χαλαρώσω όλο και κάτι έπιανε το μάτι μου που με γαργάλαγε να το απαθανατίσω με την φωτογραφική μου μηχανή.
Κι επειδή είναι καινούργια και δεν την ήξερα έπιασα να πειραματίζομαι με τον ένα ή τον άλλον τρόπο.
Εκεί ανακάλυψα ότι ο κόσμος χωρίζεται στους σκαφάτους και στους τροχάτους.
Δηλαδή διακοπές με αμάξι ή τροχόσπιτο και διακοπές με σκάφος.
Πάρτε μια γεύση για να νιώσετε τη ζήλια μου...
Μεταξύ μας αντροπαρέα σε κότερο πρώτη φορά βλέπω! Μάλλον 4 μπαμπάδες πήρανε τα παιδιά τους και τους φίλους των παιδιών και τα βγάλανε βόλτα στη θάλασσα. Οι κραυγές τους ακούγοντας μέχρι έξω στην παραλία κάθε που βουτάγανε από την πλώρη! Θα πρέπει να το καταδιασκέδασαν πολύ...
Ωστόσο δεν μπόρεσα να μην προσέξω αυτά τα υπέροχα μωβ λουλουδάκια που γεμίζανε την παραλία.
Μωβ με κίτρινο... τέλειος συνδυασμός δε νομίζετε?
Κι ενώ αγνάντευα το τοπίο να'σου σκάει μύτη και ένα πολύ γραφικό σκαρί που απ'ότι είδα από την σημαία το'χανε ναυλώσει Αμερικανοί.... Σιγά που δεν θ'ανακαλύπτανε το μέρος αυτό...
Είπαμε! Είπα να παίξω λιγάκι για να μάθω καλύτερα τη νέα μου φωτογραφική μηχανή.
Μην γκρινιάζετε!
Από τις πιο όμορφες στιγμές οταν είσαι στη θάλασσα είναι όταν σε πλευρίζει άλλο σκάφος και πιάνεις την κουβέντα... Εχει πλάκα, ειδικά αν είσαι Ελληνας..... :)
Λίγα σύννεφα στον ορίζοντα δεν μπόρεσαν να κρύψουν τον υπέροχο ήλιο... ήρθαν, είδαν κι απήλθαν... Αλλα επειδή είχε γίνει πολύ συνωστισμός από κόσμο κι από σκάφη είπα να πάω στο νησάκι απέναντι...
Καλώς ήλθατε στα Λιχαδονήσια!
Δυο το μεσημέρι και στην παραλία είναι το πολύ καμμιά δεκαριά άτομα συμπεριλαμβανομένων και αυτών που εργάζονταν στο beach bar. :-p
Ω, ναι! Βλέπω όνειρο μη με ξυπνάτε!!
Kαι δω αρχίζουν τα ωραία... Ελα να σας βλέπω να ψηφίζεται ποια φωτο σας αρέσει...
Τι περίτεχνα πλεγμένη ομπρέλλα! Πουθενά δεν έχω δει κάτι παρόμοιο!
Αποψη της πλαζ από μεσα...
Περιμένοντας μάταια κάποιος να ξαπλώσει πάνω τους...
Απίστευτη η αντίθεση της χρυσής άμμου με το ηφαιστειογενές κοφτερό έδαφος του νησιού...
Ολο το νησί περιστοιχίζεται από απίστευτα κοφτερά μαύρα βράχια.
Μόνο εδώ από μια παραξενιά της φύσης υπάρχει άμμος πολύ ψιλή σχεδόν άσπρη...
Η φραγκάτη παρέα με τις αιθέριες παρουσίες ...
Στην άκρη της παραλιας μια παρέα από ξαπλώστρες ατενίζει το απέραντο γαλάζιο.
Δε ξέρω γιατί αλλά αυτή η "παράταξη" μου θύμισε τα αγάλματα στα νησιά του Πάσχα...
Υπάρχει καλύτερο μέρος για διακοπές από την Ελλάδα?
O κος Μπίλλυ δε θα μπορούσε να λείπει από το τοπίο... ούτε βέβαια από την παρέα!
Αν και είναι η πρώτη φορά που πάμε μαζί διακοπές ομολογώ ότι ήτανε άψογος.
Δυστυχώς από φέτος όσοι φίλοι μου κρατάγανε τα ζωάκια μου όταν έλειπα μετανάστευσαν στο εξωτερικό κι έτσι από δω και μπρος τα πράγματα θα είναι πιο δύσκολα και πιο περίπλοκα για μένα...
Υ.Γ Εννοείται ότι ο ήλιος και τα αστρολογικά σύμβολα δε θα μπορούσαν να λείπουν από την πετσέτα μου :))
Στο βάθος κήπος το beach bar με τις νοστιμιές του.
Τιμήσαμε δεόντως το φρέσκο χταπόδι και τις ψητές του σαρδέλες, το παγωμένο του ουζάκι αλλά δε μπορώ να πω ότι ευχαριστηθήκαμε τις προτηγανισμένες του πατάτες.
Φεύγοντας από το νησί ένιωθα πιο ξεκούραστη και πιο γεμάτη από εντυπώσεις... (και απ'αυτά που χλαπάκιασα βεβαίως). Τώρα ξέρω ότι μπορεί να σας βισμάτωσα αλλά είμαι σίγουρη ότι κάποια στιγμή θα το βάλετε κι εσείς το μέρος στο πλάνο των διακοπών σας. Και που ξέρετε... ίσως με συναντήσετε εκεί κάτω από μια ξαπλώστρα παρέα με τον κο Μπίλλυ....
Σας βάζω στο κλίμα για να δείτε τι άκουγα... από Cesaria kai gotan project μέχρι Bob Marley και Dulce Pontes.
Τελευταία λαμβάνω μέηλ που με ρωτούν που εξαφανίστηκα.
Οχι δεν έχω πάει ακόμα διακοπές, αυτό ακόμα διερευνάται...(το που και το πως...) απλά ήμουν κάπου εδώ γύρω, εντός εκτός κι επι ταυτά με διάφορες υποχρεώσεις.
Στην αρχή χαμένη στον υπολογιστή να φτιάχνω μακέτες για τις προσκλήσεις των σχολικών εκδηλώσεων και αφισούλες... μετά γονατιστή για ώρες να φτιάχνω σκηνικά για τις θεατρικές παραστάσεις κάθε τμήματος.
Στο τέλος ήρθανε και μούδιασαν τα ποδια μου και κάνανε μελανιές τα γονατάκια μου.
Οσο για τη μέση... ζητά επειγοντως φυσικοθεραπευτή ή μπάνια.
Στο μεσοδιάστημα το σπίτι έπιασε αράχνες... το γραφείο μου έγινε μπάχαλο και τα νεύρα τσατάλια γιατί όλο αυτό συνέπεσε με τις γενικές πρόβες της μικρής μου στο Κολλέγιο Αθηνών για την παράσταση που θα έδινε με τη σχολή μπαλλέτου.
Ας μη σας κουράζω άλλο... Αν μια εικόνα = 1.000 λέξεις όπως λεει η κινέζικη παροιμία ας "φλυαρίσω" λίγο με εικόνες για να καταλάβετε και να μου δώσετε άφεση... :)
H κατάσταση στο γραφείο τραγική τόσο που ακομη κι ο γάτος δυσκολευόταν να βολευτεί.
Πράγματα ατάκτως ερρειμένα περίμεναν μάταια εδώ και μέρες κάποιον να τα βάλει σε τάξη... Εδώ παίρνετε μια ιδέα. Ο γάτος στριμωγμένος ανάμεσα στην τσάντα μου και στο τσαντάκι με τα υλικά κατασκευής (φούξια δεξιά) από κάτω κορδέλες, αποδείξεις αγοράς υλικών, χαρτόνια, τετράδια και μαρκαδόροι, πιο κει ένα σουτιέν πεταμένο και στο βάθος κήπος η αφίσσα των εκδηλώσεων σε χρώματα καλοκαιρινά (τυρκουάζ και πορτοκαλί) με το πρόγραμμα της κάθε μέρας (σημ. το ψαλίδι που έψαχνα στη δεύτερη φώτο το βρήκα κάτω από το γάτο!)
Οχι δεν είμαι εγώ αυτή... Είμαι απλά αυτή που δεν μπορούσε τις μέρες αυτές να είναι αλλιώς...
Πάμε παρακάτω?
Το ένα τμήμα της Τρίτης ανέβασε το "περπατώ περπατώ εις το δάσος" ένα έργο που μπερδεύει την κοκκινοσκουφίτσα, με την χιονάτη και την ωραία κοιμωμένη και που παίχτηκε και στο θέατρο παρακαλώ αυτή τη χρονιά. Προσωπικά δε μου άρεσε σαν σενάριο αλλά η χαρά και η προσπάθεια των παιδιών ήταν τόσο καλή που και μόνο γι'αυτό καταχειροκροτήθηκε.
Αριστερά ο καθρέπτης της Χιονάτης και η κακιά μάγισσα που προσφερει το μήλο στη κοκκινοσκουφίτσα.
Ετσι για να πάρετε μια ιδέα για το τρελλό σενάριο... Δε θα πληρωνα ποτέ λεφτά για να δει κάτι τετοιο το παιδί μου στο θέατρο.
Ωστόσο το άλλο τμήμα της τρίτης ανέβασε ένα πάρα πολύ ένδιαφέρον έργο που λεγόταν τα "Μαγικά μαξιλάρια" Ενα έργο που αν παιζόταν στο θέατρο θα συνιστούσα σε μικρούς και μεγάλους να το δουν...
Η υπόθεση έχει ως εξής: Σε μια μακρινή χώρα μια κακιά βασίλισσα κάνει τη ζωή των υπηκόων της δύσκολη. Καταργεί τις διακοπές και τις αργίες, βάζει φόρους, και αυξάνει τις ώρες εργασίας. Οι άνθρωποι αρχίζουν και ξεσηκώνονται και η βασίλισσα ζητά τη βοήθεια της κακιάς μάγισσας που είναι και η σύμβουλός της. Εκείνη φτιάχνει ένα μαγικό μαξιλάρι από κοκκαλάκια νυχτερίδας, υφασμα νεκρών, δόντια από ψόφιου αρουραίου και λοιπά μακάβρια το οποίο έχει την ιδιότητα να φέρνει εφιάλτες σε όποιον κοιμάται πάνω του. Η μάγισσα πείθει την βασίλισσα να μοιρασει σε όλο το βασίλειο τέτοια μαγικά μαξιλάρια για να βλέπουν οι άνθρωποι πάντα εφιάλτες.Ετσι όταν θα ξυπνούν, η ζωή τους θα τους φαίνεται πολύ όμορφη σε σχέση με αυτά που βλέπουνε στον ύπνο τους και δε θα γκρινιάζουν καθόλου!
Ευφάνταστο σενάριο δε βρίσκεται? (σας θυμίζει κάτι?) Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα όμως η εξέλιξη... :)
Tα τμήματα της τετάρτης τάξης δουλέψανε μαζί και παρουσιάσανε την Ελληνική μυθολογία και τους 12 Θεούς. Η αφαίρεση και το μίνιμαλ σε όλο του το μεγαλείο όπως βλέπετε. Τύφλα να'χει ο Μηνάς Χατζησάββας στον Αμλετ.
Η Πέμπτη δημοτικού (Ε1) ανέβασε τη Λυσιστράτη... έργο κλασσικό με αφαιρετικά σκηνικά και κοστούμια...
Από την άλλη το Ε2 έκανε τη διαφορά παίζοντας την Ελίζα ένα έργο μεγάλο σε διάρκεια (40') με σκηνικά, κοστούμια και υπέροχη
μουσική. Μια ιστορία που υμνεί τον έρωτα, την φιλία και την αλληλεγγύη.
Ενα έργο που όλα τα είχε: Nαύτες, ταβερνιάρηδες, παπαγάλους που μιλάνε, πλούσιους, φτωχούς, εμίριδες και πειρατές... Ολοι το καταευχαριστηθήκαμε... γελάσαμε πολύ με τους διαλόγους και τις πόζες των παιδιών όταν παίζανε.. όπως και με το μεράκι τους...πάρτε μια γεύση εδώ κι αν θέλετε να το δείτε
όλο δείτε το και θα καταλάβετε τι εννοώ...
Τα δυο τμήματα της εκτης παίξανε κομμάτια από Σαίξπηρ μικρά σε διάρκεια μιας και τα παιδιά αυτά είχανε περισσότερα διαβάσματα και υποχρεώσεις,αλλά εγώ έπρεπε να φύγω να πάρω τη μικρή μου από το μπαλλέτο κι έτσι τα έχασα. Κόπηκα κομμάτια σας λέω αυτές τις μέρες, αναζητώ το κουράγιο να μαζέψω τα κομμάτια μου... και όταν πλέον δεν συμμαζεύω το σπίτι χτυπάω 10ωρα στο κρεββάτι μου! :)
Τώρα που ξέρετε που χάθηκα...(το πρωί κατασκευές σκηνικών και το απόγευμα να είμαι υποχρεωμένη ως γραμματέας του συλλόγου να παραβρίσκομαι στις εκδηλώσεις) ελπίζω να μη με παρεξηγείτε που χάθηκα από τα μπλογκοσπιτάκια σας...(ούτε το δικό μου δεν προλάβαινα να ξαραχνιάσω :-p)
Πήρατε μια ιδέα από την πρώτη βδομάδα θεατρικών εκδηλώσεων στην επόμενη ανάρτηση θα σας
δείξω τι άλλο "παίχτηκε" σε χορευτικό επίπεδο από μαμάδες και παιδιά. Stay tuned! Θα ρίξετε πολύ γέλιο και θα δείτε τι μπορεί να καταφέρει ένα δημόσιο σχολείο αν έχει έναν πολύ δραστήριο σύλλογο.
Φιλάκια!
Το λαμπάκι ανάβει επίμονα εδώ και αρκετές βδομάδες και κάθε μα κάθε μέρα οι δικοί μου προσπαθούν να με πείσουν να το πάω στο συνεργείο.
Με λένε αμελή και αφήνουν να εννοηθεί ότι είμαι και ανεύθυνη (φοβούνται λέει μην πάθω τίποτα…), αυτό όμως που δεν έχουν καταλάβει είναι ότι αν είναι να συμβεί το κακό θα συμβεί … no matter what…
Και μένα δε με νοιάζει καθόλου μα καθόλου αυτό… Ανέκαθεν είχα μια ροπή στον κίνδυνο και είναι αυτό που πάντα με έλκυε…
Πάντα ήθελα να πέσω με αλεξίπτωτο και αυτό το ήξερε από την πρώτη στιγμή που με γνώρισε.
Με τρέλλαινε η σκέψη της ελεύθερης πτώσης στο κενό και το σασπένς αν θα ανοίξει ή όχι τελευταία στιγμή το αλεξίπτωτο.
Ετσι λοιπόν αποφάσισα να μην το φτιάξω τον αερόσακο και να κάνω μια σοβαρή συζήτηση μαζί τους για να βάλω τα πράγματα στη θέση τους…
Κι αυτό γιατί δεν πιστεύω ότι ένας αερόσακος μπορεί να σε σώσει…
Πόσες φορές βάλαμε παρωπίδες στο βλέμμα μας και όμως εκείνο έπιασε μια κρυμμένη ηλιαχτίδα και στάθηκε εκεί?
Πόσο εύκολα δεν έσπασαν οι φράχτες που μπήκανε, μια κάποια στιγμή στο μυαλό και στην καρδιά μας σαν ένδειξη άμυνας, όταν βρέθηκε ο άνθρωπος εκείνος που μας άγγιξε ψυχικά?
Και όσο για τα τείχη που σηκώσαμε κάποια στιγμή για να προστατέψουμε το κορμί μας από τους εισβολείς… αχ αυτά τα τείχη… πόσο μα πόσο εύκολα πέφτουν όταν έλθει ο κατάλληλος με την μπουλντόζα…
Ετσι λοιπόν όχι πια αερόσακος… Γιατί δε φοβάμαι το θάνατο...
Μονο ασπίδες… φράχτες και τείχη υψωμένα…και παντού τριγύρω μου αγκαθωτά συρματοπλέγματα… Γιατί τους ανθρώπους φοβάμαι ...
Τώρα ίσως κάποιοι καταλάβουν γιατί μου αρέσουν τόσο οι κάκτοι…
Μετά τον Big Brother to βιο τσιπ ήρθε εδώ για να μας δείξει ότι πάντα υπάρχει ένας "καλός" λόγος για να μας φακελώσουν. Ετσι
λοιπόν αυτή τη φορά προφασιζόμενοι λόγους υγείας μας προσφέρουν την
λύση: Eνα εμφυτευμένο στο δεξί μας χέρι ή στο κρανίο τσιπάκι το οποίο θα
περιέχει σημαντικές προσωπικές πληροφορίες οι οποίες θα μπορούν να
διαβάζονται μέσω ενός scanner!
To project αυτό το ξεκίνησε το 2004 μια αμερικάνικη ασφαλιστική
εταιρεία όπου αρχικά εμφύτευσε το τσιπάκι σε πελάτες της με χρόνιες
παθήσεις όπως το αλτσχάιμερ και καρδιακές ανεπάρκειες με στόχο να
επεκταθεί σε όλους! Προσέξτε το ύπουλο του θέματος: Πρώτα ξεκίνησε σε
αυτοκίνητα, μετά σε ζώα και σήμερα σε ανθρώπους (πάντα για το καλό
μας). Μέχρι στιγμής είναι προεραιτικό… Φοβαμαι όμως την στιγμή που θα
γίνει υποχρεωτικό! Πίσω από την τεχνολογική
αυτή εξέλιξη κρύβονται δυο εταιρείες κολλοσοί: η ΜOTOROLA και η MONDEX η
οποία πλέον κατέχει το 51% της ΜΑSTERCARD….Σημειώστε: MONDEX σημαίνει Money on your hand MON = MONetary DEX=DEXter=Right-hand side.
Ένα δισεκατομμύριο bio-chips κατασκευάζονται από την Mondex
το χρόνο. Παράγει τουλάχιστον εδώ και ένα χρόνο σε ευρεία κλίμακα το
τσιπάκι αυτό το οποίο έχει 7mm μήκος και 0,75 πλάτος είναι δηλαδή μεγάλο
όσο ο κόκκος ενός ρυζιού! (τρομερό ε?) Μέσα
περιέχει έναν αναμεταδότη και μια επαναφορτιζόμενη μπαταρία λιθίου η
οποία επαναφορτίζεται από ένα κύκλωμα θερμοηλεκτρικών ζευγών που παράγει
ένα ηλεκτρικό ρεύμα από τη διακύμανση της θερμοκρασίας του σώματος… Ουπς! Ξέχασα να σας πω μια μικρή λεπτομέρεια: Αν βγεί με χειρουργείο, η κάψουλα θα σπάσει και ο άνθρωπος θα μολυνθεί με το λίθιο και τα χημικά της μικρομπαταρίας τα microbacteria, το GPS (Global Positioning System) θα εντοπίσει αν έχει αφαιρεθεί και θα ειδοποιήσει τις αρχές…
Δεν ξέρω αν είναι το χάραγμα που είχε προφητευτεί στην Αποκάλυψη
2.000 χρόνια πριν (στο δεξί χέρι!!!…) αυτό που ξέρω είναι ότι σιγά σιγά
ανοίγουμε μια κερκόπορτα για τον Τζ.Οργουελ (1984).
Υ.Γ. Ξέρω ότι οι περισσότεροι θα γνωρίζατε ήδη για το τσιπάκι, η ανάρτηση όμως έγινε γιατί ο περισσότερος κόσμος δε γνωρίζει πόσο επικίνδυνη είναι η αφαίρεσή του!
