Εφ'όλης της ύλης...

Τελευταία λαμβάνω μέηλ που με ρωτούν που εξαφανίστηκα.
Οχι δεν έχω πάει ακόμα διακοπές, αυτό ακόμα διερευνάται...(το που και το πως...) απλά ήμουν κάπου εδώ γύρω, εντός εκτός κι επι ταυτά με διάφορες υποχρεώσεις.
Στην αρχή χαμένη στον υπολογιστή να φτιάχνω μακέτες για τις προσκλήσεις των σχολικών εκδηλώσεων και αφισούλες... μετά γονατιστή για ώρες να φτιάχνω σκηνικά για τις θεατρικές παραστάσεις κάθε τμήματος.
Στο τέλος ήρθανε και μούδιασαν τα ποδια μου και κάνανε μελανιές τα γονατάκια μου.
Οσο για τη μέση... ζητά επειγοντως φυσικοθεραπευτή ή μπάνια.
Στο μεσοδιάστημα το σπίτι έπιασε αράχνες... το γραφείο μου έγινε μπάχαλο και τα νεύρα τσατάλια γιατί όλο αυτό συνέπεσε με τις γενικές πρόβες της μικρής μου στο Κολλέγιο Αθηνών  για την παράσταση που θα έδινε με τη σχολή μπαλλέτου.
Ας μη σας κουράζω άλλο... Αν μια εικόνα = 1.000 λέξεις όπως λεει η κινέζικη παροιμία ας "φλυαρίσω" λίγο με εικόνες για να καταλάβετε και να μου δώσετε άφεση... :)

H κατάσταση στο γραφείο τραγική τόσο που ακομη κι ο γάτος δυσκολευόταν να βολευτεί.
Πράγματα ατάκτως ερρειμένα περίμεναν μάταια εδώ και μέρες κάποιον να τα βάλει σε τάξη... Εδώ παίρνετε μια ιδέα. Ο γάτος στριμωγμένος ανάμεσα στην τσάντα μου και στο τσαντάκι με τα υλικά κατασκευής (φούξια δεξιά) από κάτω κορδέλες, αποδείξεις αγοράς υλικών, χαρτόνια, τετράδια και μαρκαδόροι, πιο κει ένα σουτιέν πεταμένο και στο βάθος κήπος η αφίσσα των εκδηλώσεων σε χρώματα καλοκαιρινά (τυρκουάζ και πορτοκαλί)  με το πρόγραμμα της κάθε μέρας (σημ. το ψαλίδι που έψαχνα στη δεύτερη φώτο το βρήκα κάτω από το γάτο!)
Οχι δεν είμαι εγώ αυτή...  Είμαι απλά αυτή που δεν μπορούσε τις μέρες αυτές να είναι αλλιώς...
Πάμε παρακάτω?

Το ένα τμήμα της Τρίτης ανέβασε το "περπατώ περπατώ εις το δάσος" ένα έργο που μπερδεύει την κοκκινοσκουφίτσα, με την χιονάτη και την ωραία κοιμωμένη και που παίχτηκε και στο θέατρο παρακαλώ αυτή τη χρονιά. Προσωπικά δε μου άρεσε σαν σενάριο αλλά η χαρά και η προσπάθεια των παιδιών ήταν τόσο καλή που και μόνο γι'αυτό καταχειροκροτήθηκε.

Αριστερά ο καθρέπτης της Χιονάτης και η κακιά μάγισσα που προσφερει το μήλο στη κοκκινοσκουφίτσα.
Ετσι για να πάρετε μια ιδέα για το τρελλό σενάριο... Δε θα πληρωνα ποτέ λεφτά για να δει κάτι τετοιο το παιδί μου στο θέατρο.

 Ωστόσο το άλλο τμήμα της τρίτης ανέβασε ένα πάρα πολύ ένδιαφέρον έργο που λεγόταν τα "Μαγικά μαξιλάρια" Ενα έργο που αν παιζόταν στο θέατρο θα συνιστούσα σε μικρούς και μεγάλους να το δουν...

Η υπόθεση έχει ως εξής: Σε μια μακρινή χώρα μια κακιά βασίλισσα κάνει τη ζωή των υπηκόων της δύσκολη. Καταργεί τις διακοπές και τις αργίες, βάζει φόρους, και αυξάνει τις ώρες εργασίας. Οι άνθρωποι αρχίζουν και ξεσηκώνονται και η βασίλισσα ζητά τη βοήθεια της κακιάς μάγισσας που είναι και η σύμβουλός της. Εκείνη φτιάχνει ένα μαγικό μαξιλάρι από κοκκαλάκια νυχτερίδας, υφασμα νεκρών, δόντια από ψόφιου αρουραίου και λοιπά μακάβρια το οποίο έχει την ιδιότητα να φέρνει εφιάλτες σε όποιον κοιμάται πάνω του. Η μάγισσα πείθει την βασίλισσα να μοιρασει  σε όλο το βασίλειο τέτοια μαγικά μαξιλάρια για να βλέπουν οι άνθρωποι πάντα εφιάλτες.Ετσι όταν θα ξυπνούν, η ζωή τους θα τους φαίνεται πολύ όμορφη σε σχέση με αυτά που βλέπουνε στον ύπνο τους  και δε θα γκρινιάζουν καθόλου!
Ευφάνταστο σενάριο δε βρίσκεται? (σας θυμίζει κάτι?)  Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα όμως η εξέλιξη... :)

Tα τμήματα της τετάρτης τάξης δουλέψανε μαζί και παρουσιάσανε την Ελληνική μυθολογία και τους 12 Θεούς. Η αφαίρεση και το μίνιμαλ σε όλο του το μεγαλείο όπως βλέπετε. Τύφλα να'χει ο Μηνάς Χατζησάββας στον Αμλετ.

Η Πέμπτη δημοτικού (Ε1) ανέβασε τη Λυσιστράτη... έργο κλασσικό με αφαιρετικά σκηνικά και κοστούμια...

Από την άλλη το Ε2 έκανε τη διαφορά παίζοντας την Ελίζα ένα έργο μεγάλο σε διάρκεια (40') με σκηνικά, κοστούμια και υπέροχη μουσική. Μια ιστορία που υμνεί τον έρωτα, την φιλία και την αλληλεγγύη. Ενα έργο που όλα τα είχε: Nαύτες, ταβερνιάρηδες, παπαγάλους που μιλάνε, πλούσιους, φτωχούς, εμίριδες και πειρατές... Ολοι το καταευχαριστηθήκαμε... γελάσαμε πολύ με τους διαλόγους και τις πόζες των παιδιών όταν παίζανε.. όπως και με το μεράκι τους...πάρτε μια γεύση εδώ κι αν θέλετε να το δείτε όλο δείτε το και θα καταλάβετε τι εννοώ...

 

  

Τα δυο τμήματα της εκτης παίξανε κομμάτια από Σαίξπηρ μικρά σε διάρκεια μιας και τα παιδιά αυτά είχανε περισσότερα διαβάσματα και υποχρεώσεις,αλλά εγώ έπρεπε να φύγω να πάρω τη μικρή μου από το μπαλλέτο κι έτσι τα έχασα. Κόπηκα κομμάτια σας λέω αυτές τις μέρες, αναζητώ το κουράγιο να μαζέψω τα κομμάτια μου... και όταν πλέον δεν συμμαζεύω το σπίτι χτυπάω 10ωρα στο κρεββάτι μου! :)

Τώρα που ξέρετε που χάθηκα...(το πρωί κατασκευές σκηνικών και το απόγευμα να είμαι υποχρεωμένη ως γραμματέας του συλλόγου να παραβρίσκομαι στις εκδηλώσεις) ελπίζω να μη με παρεξηγείτε που χάθηκα από τα μπλογκοσπιτάκια σας...(ούτε το δικό μου δεν προλάβαινα να ξαραχνιάσω :-p)

Πήρατε μια ιδέα από την πρώτη βδομάδα θεατρικών εκδηλώσεων στην επόμενη ανάρτηση θα σας δείξω τι άλλο "παίχτηκε" σε χορευτικό επίπεδο από μαμάδες και παιδιά. Stay tuned! Θα ρίξετε πολύ γέλιο και θα δείτε τι μπορεί να καταφέρει ένα δημόσιο σχολείο αν έχει έναν πολύ δραστήριο σύλλογο.
Φιλάκια!