Προορισμός: Παράδεισος

Τι σας έλεγα ότι ήθελα να κάνω τις προάλλες?
Επιτέλους τα κατάφερα να ξεκλέψω λίγο χρόνο και να κάνω το όνειρό μου πραγματικότητα.
Λίγες μέρες μακριά από το σπίτι σε ένα ακρως ειδυλιακό και αρκετά "ασκητικό" τοπίο ήταν αρκετές για να φορτίσω τις μπαταρίες μου. Σε ένα μέρος γεμάτο θάλασσα και ήλιο!
Εκεί που η Λιακάδα είναι πάντα στα καλύτερά της. Γελαστή και ξεροψημένη! :)
Χάρη στη φοβερή μου - για μια ακόμη φορά - διαίσθηση, τόλμησα να κάνω το ταξίδι οδικώς αντί να πάω στον Αγ. Κων/νο να πάρω το πλοίο. Ναι μεν κουράστηκα αλλά απόλαυσα το καταπράσινο τοπίο της Εύβοιας και συν τοις άλλοις γλίτωσα και τον κόπο να πάω άδικα στον Αγ. Κωνστ/νο γιατί από φέτος λέει έχουνε κοπεί τα δρομολόγια του πλοίου που συνδέανε με Β.Εύβοια. Γιατί?
Γιατί περιμένουνε έναν μλκα να βάλει μια τζίφρα τόσο καιρό και ποιος ξέρει τι παιχνίδια παίζονται εκεί και τι συμφέροντα, ο τύπος δεν λέει να την βάλει (μπορεί να θέλει καμια μιζούλα ποιος τον ξέρει...στην Ελλάδα ζούμε!)
Μόλις έφθασα εκεί η αίσθηση ελευθερίας μοναδική!!
Σαν τον μικρό παιδί που φεύγουνε οι γονείς του και το αφήνουνε μόνο στο σπίτι και δεν ξέρει τι να κάνει!!
Επιανα το βιβλίο, διάβαζα κανα 15', το παράταγα έπαιρνα το ipod!
Aφηνα μετά από 20' το ipod ξαναγύρναγα στο βιβλίο. Παράταγα το βιβλίο και καθόμουν σαν υπνωτισμένη να κοιτάζω το απέραντο γαλάζιο που απλωνόταν μπροστά μου λες και δεν πίστευα ότι ήταν εκεί.
Υπό άλλες συνθήκες θα είχα πετάξει τα ρούχα και τα πράγματα στην ξαπλώστρα και θα έτρεχα σαν τρελλή να μπω μέσα. Φέτος φοβόμουν πως αν το κάνω θα χαθεί η μαγεία... Φοβόμουν πως έβλεπα ένα όνειρο και μόλις θα βούταγα αμέσως θα ξυπνούσα... Μου πήρε μια μέρα για να συνειδητοποιήσω ότι ήμουν όντως εκεί ... Την δεύτερη μέρα είχα επιτέλους ηρεμήσει.
Κατάλαβα ότι δεν υπάρχει τρόπος να απομυθοποιήσω αυτό που ζούσα κι έτσι ενέδωσα...
Τρόπος του λέγειν!
Γιατί και πάλι σα βλαμμένο παιδάκι έκανα!
Μια σηκωνόμουν να παίξω ρακέττες, μια να παίξω βόλλευ...δεν ήξερα τι ήθελα.
Ολη αυτή η συσσωρευμένη ενέργεια ζητούσε άμεσα εκτόνωση... και γω ζητούσα απεγνωσμένα κάποιον να με ανεχτεί και να παίξει μαζί μου...

Οταν βούταγα και είχα ήδη φτάσει στα άπατα, τότε θυμόμουν ότι μου έλειπε η μάσκα μου και έτρεχα να την πάρω. Μυαλό κουκουρούκου σας λέω!!
Και πάνω που λέω ότι τουλάχιστον δεν έχω την πίεση των φιλοζωικών, να'σου να με παίρνει η Σερενάτα μας κλαίγοντας και να μου λέει ότι δε θα της δώσουνε οι γείτονες το σκυλί που της είχανε υποσχεθεί και το περίμενε πως και πως. (μη την ψάχνετε! Δεν έχει ίντερνετ κι είναι όλο νεύρα)
Αντε μετά να κάνω τηλεφωνήματα δεξιά κι αριστερά για να της βρω ένα σκυλάκι σαν αυτό που ήθελε... (έννοια σου Σοφάκι μου δε θα σε αφήω έτσι. Το καλύτερο σκυλούνι θα σου βρω!)
Και κάθε που πήγαινα να χαλαρώσω όλο και κάτι έπιανε το μάτι μου που με γαργάλαγε να το απαθανατίσω με την φωτογραφική μου μηχανή.
Κι επειδή είναι καινούργια και δεν την ήξερα έπιασα να πειραματίζομαι με τον ένα ή τον άλλον τρόπο.
Εκεί ανακάλυψα ότι ο κόσμος χωρίζεται στους σκαφάτους και στους τροχάτους.
Δηλαδή διακοπές με αμάξι ή τροχόσπιτο και διακοπές με σκάφος.
Πάρτε μια γεύση για να νιώσετε τη ζήλια μου...

 Μεταξύ μας αντροπαρέα σε κότερο πρώτη φορά βλέπω! Μάλλον 4 μπαμπάδες πήρανε τα παιδιά τους και τους φίλους των παιδιών και τα βγάλανε βόλτα στη θάλασσα. Οι κραυγές τους ακούγοντας μέχρι έξω στην παραλία κάθε που βουτάγανε από την πλώρη! Θα πρέπει να το καταδιασκέδασαν πολύ...

Ωστόσο δεν μπόρεσα να μην προσέξω αυτά τα υπέροχα μωβ λουλουδάκια που γεμίζανε την παραλία.

Μωβ με κίτρινο... τέλειος συνδυασμός δε νομίζετε?

Κι ενώ αγνάντευα το τοπίο να'σου σκάει μύτη και ένα πολύ γραφικό σκαρί που απ'ότι είδα από την σημαία το'χανε ναυλώσει Αμερικανοί.... Σιγά που δεν θ'ανακαλύπτανε το μέρος αυτό...

Είπαμε! Είπα να παίξω λιγάκι για να μάθω καλύτερα τη νέα μου φωτογραφική μηχανή.

Μην γκρινιάζετε!

Από τις πιο όμορφες στιγμές οταν είσαι στη θάλασσα είναι όταν σε πλευρίζει άλλο σκάφος και πιάνεις την κουβέντα... Εχει πλάκα, ειδικά αν είσαι Ελληνας..... :)

Λίγα σύννεφα στον ορίζοντα δεν μπόρεσαν να κρύψουν τον υπέροχο ήλιο... ήρθαν, είδαν κι απήλθαν... Αλλα επειδή είχε γίνει πολύ συνωστισμός από κόσμο κι από σκάφη είπα να πάω στο νησάκι απέναντι...

Καλώς ήλθατε στα Λιχαδονήσια!

 Δυο το μεσημέρι και στην παραλία είναι το πολύ καμμιά δεκαριά άτομα συμπεριλαμβανομένων και αυτών που εργάζονταν στο beach bar. :-p 

Ω, ναι! Βλέπω όνειρο μη με ξυπνάτε!!

Kαι δω αρχίζουν τα ωραία... Ελα να σας βλέπω να ψηφίζεται ποια φωτο σας αρέσει... 

 

Τι περίτεχνα πλεγμένη ομπρέλλα! Πουθενά δεν έχω δει κάτι παρόμοιο!

Αποψη της πλαζ από μεσα...

  

Περιμένοντας μάταια κάποιος να ξαπλώσει πάνω τους...

Απίστευτη η αντίθεση της χρυσής άμμου με το ηφαιστειογενές κοφτερό έδαφος του νησιού...

Ολο το νησί περιστοιχίζεται από απίστευτα κοφτερά μαύρα βράχια. 

Μόνο εδώ από μια παραξενιά της φύσης υπάρχει άμμος πολύ ψιλή σχεδόν άσπρη...

Η φραγκάτη παρέα με τις αιθέριες παρουσίες ...

Στην άκρη της παραλιας μια παρέα από ξαπλώστρες ατενίζει το απέραντο γαλάζιο.

Δε ξέρω γιατί αλλά αυτή η "παράταξη" μου θύμισε τα αγάλματα στα νησιά του Πάσχα...

 

Υπάρχει καλύτερο μέρος για διακοπές από την Ελλάδα?

O κος Μπίλλυ δε θα μπορούσε να λείπει από το τοπίο... ούτε βέβαια από την παρέα!

Αν και είναι η πρώτη φορά που πάμε μαζί διακοπές ομολογώ ότι ήτανε άψογος.

Δυστυχώς από φέτος όσοι φίλοι μου κρατάγανε τα ζωάκια μου όταν έλειπα μετανάστευσαν στο εξωτερικό κι έτσι από δω και μπρος τα πράγματα θα είναι πιο δύσκολα και πιο περίπλοκα για μένα...

Υ.Γ Εννοείται ότι ο ήλιος και τα αστρολογικά σύμβολα δε θα μπορούσαν να λείπουν από την πετσέτα μου :))

 

Στο βάθος κήπος το beach bar με τις νοστιμιές του.

Τιμήσαμε δεόντως το φρέσκο χταπόδι και τις ψητές του σαρδέλες, το παγωμένο του ουζάκι αλλά δε μπορώ να πω ότι ευχαριστηθήκαμε τις προτηγανισμένες του πατάτες.

Φεύγοντας από το νησί ένιωθα πιο ξεκούραστη και πιο γεμάτη από εντυπώσεις... (και απ'αυτά που χλαπάκιασα βεβαίως).  Τώρα ξέρω ότι μπορεί να σας βισμάτωσα αλλά είμαι σίγουρη ότι κάποια στιγμή θα το βάλετε κι εσείς το μέρος στο πλάνο των διακοπών σας. Και που ξέρετε... ίσως με συναντήσετε εκεί κάτω από μια ξαπλώστρα παρέα με τον κο Μπίλλυ....

Σας βάζω στο κλίμα για να δείτε τι άκουγα... από Cesaria kai gotan project μέχρι Bob Marley και Dulce Pontes.

Φιλάκια... μέχρι αύριο που θα σας ξαναβισματώσω!