Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου

Είχε απ΄ώρα βγει απ'το ντουζ και τώρα καθόταν τυλιγμένη στην πετσέτα της με τα μαλλιά της να στάζουν στο πάτωμα της βεράντας.
Εστειλε το βλέμμα της απέναντι στο λιόγερμα μα κείνο γύρισε πίσω διψασμένο για θάλασσα.
Ηταν η πρώτη φορά στη ζωή της που το δωμάτιό της δεν ήτανε όπως το ήθελε...
Πάντα φρόντιζε να διαλέγει επιμελώς το δωμάτιο των διακοπών της.
Προσπαθούσε να έχει δωμάτιο δυτικό με θέα στη θάλασσα, αφενός για να βλέπει κάθε απόγευμα τον ήλιο να βυθίζεται μέσα της... αφετέρου για να μην ξυπνάει νωρίς το πρωί...
Αυτή τη φορά όμως ο ήλιος έπεφτε πίσω από κάποιο νησί που υπήρχε στον ορίζοντα, χανόνταν ξαφνικά πίσω από κάποιες έρημες βραχονησίδες που ενώ το πρωί στα φωτογραφικά της τοπία τις βρήκε γραφικές τώρα ένιωθε πως της χαλάγαν τη στιγμή...
Τι παραξενιά κι αυτή...
Ναι, ήταν παράξενη... Ομως όσο παράξενη κι απαιτητική ήταν στη ζωή της, γι'αυτήν στις διακοπές τα πράγματα ήτανε πιο απλά...
Γιατί τότε μόνο δυο ήτανε τα ζητούμενα: ήλιος και θάλασσα...
Αγαπούσε πολύ το αγγιγμα του ήλιου στην επιδερμίδα της... εκείνο το περίεργο μυρμήγκιασμα που απλωνόταν σ'ολο της το κορμί κάθε που ξάπλωνε κι αφηνόταν στα χάδια του...
Αγαπούσε πολύ και τη θάλασσα, ιδιαίτερα τις στιγμές που με καμμένα τα πόδια από την άμμο ετρεχε και χωνόταν μέσα της... βύθιζε όλο της το κεφάλι και βαπτιζόταν σ'εκείνη.
Αν η θρησκεία μπορούσε να'ναι αλλιώς για κείνη θα'ταν σίγουρα η θάλασσα...
Κι ο ήλιος...
Της άρεσε να τον βλέπει να γέρνει πάνω της, να σμίγει μαζί της σ'ένα ολιγόλεπτο γλυκό φιλί...
Κάθε φιλί κι ένας μικρός θάνατος...
Ψυχικό καθαρτήριο τούτη η στιγμή την παρακολουθούσε κάθε μέρα ευλαβικά και κάθε μέρα ήταν μια διαφορετική για κείνη εμπειρία... μια μικρή στιγμή που ζύγιζε πολύ μέσα της...
Εκλεισε τα μάτια της και φαντάστηκε για μια στιγμή τις αναμνήσεις της στιβαγμένες δίπλα στις άλλες της αποσκευές. Ηταν η μόνη βαλίτσα που δεν είχε ανοίξει από τη μέρα που ήρθε.
Τι στο καλό της ήρθε και την κουβάλησε μαζί?
Ηταν εκεί στην άκρη με ένα τεράστιο  αυτοκόλλητο που έγραφε επάνω "ΕΥΘΡΑΥΣΤΟΝ" και της χαμογελούσε πειραχτικά... Σκέφτηκε ότι έπρεπε να την ανοίξει να ξεμυρίσουν από την κλεισούρα, όλα όσα είχε τόσο επιμελώς πακετάρει από καιρό εκεί μέσα... Αγάπες, φιλίες, σχέσεις των τελευταίων χρόνων...
Ισως αυτά να θέλανε και μια μπουγάδα για να ξεβρωμίσουν.
Ισως έπρεπε και να τα ξεσκαρτάρει...
Αυτή όμως ήτανε διακοπές και δεν σκόπευε να χαραμίσει χρόνο στις διακοπές της για κάτι τέτοιο...
Εριξε ένα μακρύ αέρινο φόρεμα πάνω της και με την μηχανή στο χέρι έτρεξε να προλάβει ένα ακόμη ηλιοβασίλεμα...

Είναι φοβερό πως αλλάζει το τοπίο στιγμή τη στιγμή σ'ένα δειλινό... Και αυτό που μ'αρέσει πολύ σ'αυτό είναι ότι ποτέ δεν είναι ίδιο...