Σκέψεις αδέσποτες

Πολλές κουβέντες. Πάρα πολλά λόγια. Μιλάμε όλοι ακατάπαυστα.
Πολλές φορές χωρίς ν'ακούμε κιόλας...
Μεταξύ τους και εγώ… (όχι που θα διαφοροποιόμουν).

Με τη μόνη όμως διαφορά ότι εγώ μιλώ ακατάπαυστα μόνο όταν βρίσκομαι με τους φίλους μου. Κι όχι πάντα... Κυρίως γύρω από το τζάκι το χειμώνα με ένα κρασί στο χέρι ή εν μέσω καλών φίλων το καλοκαίρι στην ταράτσα κάτω από τον ξάστερο ουρανό υπό των φως των κεριών, τίθονται τα μεγαλύτερα φιλοσοφικά και μη ερωτήματα όπου σπεύδουν όλοι να συνδράμουν με το οινο-(πνευμα) τους.

Μια τέτοια εικόνα ήταν το πνευματικό ερέθισμα για τούτη την ανάρτηση... όπου κατέληξα ότι οι άνθρωποι συνήθως κρίνουν εξ ιδίων. Τι σημαίνει αυτό?

Απλά κάνουν προβολές των βιωμάτων και πεποιθήσεών τους πάνω στους άλλους.
Δεν τους βλέπουν όπως είναι αλλά όπως νομίζουν ότι είναι.
Εχουν την τάση να έχουν τους άλλους σαν καθρέπτη… να αυτοπροβάλλονται πάνω τους και έτσι να λαμβάνουν πίσω μία ψευδή αντανάκλαση.
Μπερδεύονται έτσι περισσότερο. Δεν έχουν ιδέα τι είναι. Χάνονται…
Γιατί ποιος μπορεί να πει τελικά τι είναι κάποιος? 
Πόσοι λένε τι?
Ένα σύνολο ενεργειών που τον καθορίζουν?

Ένα σύνολο συναισθημάτων?

Απλή στατιστική?
Διαίσθηση?

Χημεία?

Πάντως…σε ένα πράγμα συμφωνήσαμε όλοι: Πως ο καθένας ζει στην κοσμάρα του.
Για την ακρίβεια ζει σε μια κοσμάρα, που διαμορφώνεται από το κολάζ των “κοσμάρων” όλων όσων έχει συναναστραφεί.
Φοβάμαι λοιπόν , πως όσον αφορά την κοινωνική μας ταυτότητα ή τέλος πάντων αυτό που μας προσδιορίζει στην κοινωνία είμαστε απολύτως ετεροπροσδιοριζόμενοι.
Ενώ την ίδια στιγμή  η πραγματική μας ουσία παραμένει κρυμμένη στα σκοτάδια αναδίδοντας μονάχα ένα ακαθόριστο άρωμα εαυτού… για όσους εχουν ευαίσθητες μύτες ικανές να το συλλάβουν …

Καλό Σαββατοκύριακο να έχετε!