Μέσα στις παλάμες κρατάμε το φθαρτό του κόσμου...
Kρατάμε την αντανάκλαση και τις τεθλασμένες εικόνες μιας πραγματικότητας που πολλές φορές πληγώνει.
Μέσα στη ψυχή όμως, υπάρχουν τα πρόσωπα, τα συναισθήματα, οι εικόνες και οι αγάπες που κανένας δεν μπορεί να λεηλατήσει...
Αν τα χερια πραγματοποιουσαν αφοβα
ΑπάντησηΔιαγραφήτο δρομο της ψυχης
πες μου,σε παρακαλω,Λιακαδα μου,
εαν θα υπηρχε καθολου "φθαρτο"?
Φιλακιγλυκακι.
Εννοείται πως όχι αγριομελάκι μου.
ΔιαγραφήΜα αυτό νομίζω καταβάθος πως το ξέρουμε ήδη κι οι δυο... ;)
Φιλάκιλιακαδάκι...
Έχεις τόσο μεγάλο δίκιο!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΣε φιλώ.
Να'σαι καλά Φλώρα μου!
ΔιαγραφήΤα φιλιά μου! :)
Μακάρια η ψυχή που παραβλέπει τις αποθηκευμένες ασχήμιες στο ντουλάπι της και την χρυσόσκονη στις παλάμες, από φόνους πεταλούδων των υπολοίπων σ' αυτόν τον ντουνιά, και γίνεται η γομολάστιχα στο φθαρτό, που έχει μαζέψει ο άλλος στις παλάμες του.
ΑπάντησηΔιαγραφή