Eτσι............

Ἀναρωτιέμαι μερικὲς φορές: εἶμαι ἐγὼ ποὺ σκέφτομαι καθημερινὰ πὼς ἡ ζωή μου εἶναι μία; Ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι τὸ ξεχνοῦν; Ἢ πιστεύουν πὼς θὰ ἔχουν κι ἄλλες, πολλὲς ζωές, γιὰ νὰ κερδίσουν τὸν χρόνο ποὺ σπαταλοῦν;

Μοῦτρα. Ν᾿ ἀντικρίζεις τὴ ζωὴ μὲ μοῦτρα. Τὴ μέρα, τὴν κάθε σου μέρα. Νὰ περιμένεις τὴν Παρασκευὴ ποὺ θὰ φέρει τὸ Σάββατο καὶ τὴν Κυριακὴ γιὰ νὰ ζήσεις. Κι ὕστερα νὰ μὴ φτάνει οὔτε κι αὐτό, νὰ χρειάζεται νὰ περιμένεις τὶς διακοπές. Καὶ μετὰ οὔτε κι αὐτὲς νὰ εἶναι ἀρκετές. Νὰ περιμένεις μεγάλες στιγμές. Νὰ μὴν τὶς ἐπιδιώκεις, νὰ τὶς περιμένεις.

Κι ὕστερα νὰ λὲς πὼς εἶσαι ἄτυχος καὶ πὼς ἡ ζωὴ ἦταν ἄδικη μαζί σου.

Καὶ νὰ μὴ βλέπεις πὼς ἀκριβῶς δίπλα σου συμβαίνουν ἀληθινὲς δυστυχίες ποὺ ἡ ζωὴ κλήρωσε σὲ ἄλλους ἀνθρώπους. Σ᾿ ἐκείνους ποὺ δὲν τὸ βάζουν κάτω καὶ ἀγωνίζονται. Καὶ νὰ μὴν μαθαίνεις ἀπὸ τὸ μάθημά τους. Καὶ νὰ μὴ νιώθεις καμία φορὰ εὐλογημένος ποὺ μπορεῖς νὰ χαίρεσαι τρία πράγματα στὴ ζωή σου, τὴν καλὴ ὑγεία, δύο φίλους, μιὰ ἀγάπη, μιὰ δουλειά, μιὰ δραστηριότητα ποὺ σὲ κάνει νὰ αἰσθάνεσαι ὅτι δημιουργεῖς, ὅτι ἔχει λόγο ἡ ὕπαρξή σου.

Νὰ κλαίγεσαι ποὺ δὲν ἔχεις πολλά. Ποὺ κι ἂν τὰ εἶχες, θὰ ἤθελες περισσότερα. Νὰ πιστεύεις ὅτι τὰ ξέρεις ὅλα καὶ νὰ μὴν ἀκοῦς. Νὰ μαζεύεις λύπες καὶ ἀπελπισίες, νὰ ξυπνᾶς κάθε μέρα ἀκόμη πιὸ βαρύς. Λὲς καὶ ὁ χρόνος σου εἶναι ἀπεριόριστος.

Κάθε μέρα προσπαθῶ νὰ μπῶ στὴ θέση σου. Κάθε μέρα ἀποτυγχάνω. Γιατὶ ἀγαπάω ἐκείνους ποὺ ἀγαποῦν τὴ ζωή. Καὶ ποὺ ἡ λύπη τους εἶναι ἡ δύναμή τους. Ποὺ κοιτάζουν μὲ μάτια ἄδολα καὶ ἀθῷα, ἀκόμα κι ἂν πέρασε ὁ χρόνος ἀδυσώπητος ἀπὸ πάνω τους. Ποὺ γνωρίζουν ὅτι δὲν τὰ ξέρουν ὅλα, γιατὶ δὲν μαθαίνονται ὅλα.

Ποὺ στύβουν τὸ λίγο καὶ βγάζουν τὸ πολύ. Γιὰ τοὺς ἑαυτούς τους καὶ γιὰ ὅσους ἀγαποῦν. Καὶ δὲν κουράζονται νὰ ἀναζητοῦν τὴν ὀμορφιὰ στὴν κάθε μέρα, στὰ χαμόγελα τῶν ἀνθρώπων, στὰ χάδια τῶν ζώων, σὲ μιὰ ἀσπρόμαυρη φωτογραφία, σὲ μιὰ πολύχρωμη μπουγάδα.

Ὅσο κι ἂν κανεὶς προσέχει
ὅσο κι ἂν τὸ κυνηγᾶ
πάντα, πάντα θά ῾ναι ἀργά,
δεύτερη ζωὴ δὲν ἔχει...

Ο. Ελύτης

Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου

Είχε απ΄ώρα βγει απ'το ντουζ και τώρα καθόταν τυλιγμένη στην πετσέτα της με τα μαλλιά της να στάζουν στο πάτωμα της βεράντας.
Εστειλε το βλέμμα της απέναντι στο λιόγερμα μα κείνο γύρισε πίσω διψασμένο για θάλασσα.
Ηταν η πρώτη φορά στη ζωή της που το δωμάτιό της δεν ήτανε όπως το ήθελε...
Πάντα φρόντιζε να διαλέγει επιμελώς το δωμάτιο των διακοπών της.
Προσπαθούσε να έχει δωμάτιο δυτικό με θέα στη θάλασσα, αφενός για να βλέπει κάθε απόγευμα τον ήλιο να βυθίζεται μέσα της... αφετέρου για να μην ξυπνάει νωρίς το πρωί...
Αυτή τη φορά όμως ο ήλιος έπεφτε πίσω από κάποιο νησί που υπήρχε στον ορίζοντα, χανόνταν ξαφνικά πίσω από κάποιες έρημες βραχονησίδες που ενώ το πρωί στα φωτογραφικά της τοπία τις βρήκε γραφικές τώρα ένιωθε πως της χαλάγαν τη στιγμή...
Τι παραξενιά κι αυτή...
Ναι, ήταν παράξενη... Ομως όσο παράξενη κι απαιτητική ήταν στη ζωή της, γι'αυτήν στις διακοπές τα πράγματα ήτανε πιο απλά...
Γιατί τότε μόνο δυο ήτανε τα ζητούμενα: ήλιος και θάλασσα...
Αγαπούσε πολύ το αγγιγμα του ήλιου στην επιδερμίδα της... εκείνο το περίεργο μυρμήγκιασμα που απλωνόταν σ'ολο της το κορμί κάθε που ξάπλωνε κι αφηνόταν στα χάδια του...
Αγαπούσε πολύ και τη θάλασσα, ιδιαίτερα τις στιγμές που με καμμένα τα πόδια από την άμμο ετρεχε και χωνόταν μέσα της... βύθιζε όλο της το κεφάλι και βαπτιζόταν σ'εκείνη.
Αν η θρησκεία μπορούσε να'ναι αλλιώς για κείνη θα'ταν σίγουρα η θάλασσα...
Κι ο ήλιος...
Της άρεσε να τον βλέπει να γέρνει πάνω της, να σμίγει μαζί της σ'ένα ολιγόλεπτο γλυκό φιλί...
Κάθε φιλί κι ένας μικρός θάνατος...
Ψυχικό καθαρτήριο τούτη η στιγμή την παρακολουθούσε κάθε μέρα ευλαβικά και κάθε μέρα ήταν μια διαφορετική για κείνη εμπειρία... μια μικρή στιγμή που ζύγιζε πολύ μέσα της...
Εκλεισε τα μάτια της και φαντάστηκε για μια στιγμή τις αναμνήσεις της στιβαγμένες δίπλα στις άλλες της αποσκευές. Ηταν η μόνη βαλίτσα που δεν είχε ανοίξει από τη μέρα που ήρθε.
Τι στο καλό της ήρθε και την κουβάλησε μαζί?
Ηταν εκεί στην άκρη με ένα τεράστιο  αυτοκόλλητο που έγραφε επάνω "ΕΥΘΡΑΥΣΤΟΝ" και της χαμογελούσε πειραχτικά... Σκέφτηκε ότι έπρεπε να την ανοίξει να ξεμυρίσουν από την κλεισούρα, όλα όσα είχε τόσο επιμελώς πακετάρει από καιρό εκεί μέσα... Αγάπες, φιλίες, σχέσεις των τελευταίων χρόνων...
Ισως αυτά να θέλανε και μια μπουγάδα για να ξεβρωμίσουν.
Ισως έπρεπε και να τα ξεσκαρτάρει...
Αυτή όμως ήτανε διακοπές και δεν σκόπευε να χαραμίσει χρόνο στις διακοπές της για κάτι τέτοιο...
Εριξε ένα μακρύ αέρινο φόρεμα πάνω της και με την μηχανή στο χέρι έτρεξε να προλάβει ένα ακόμη ηλιοβασίλεμα...

Είναι φοβερό πως αλλάζει το τοπίο στιγμή τη στιγμή σ'ένα δειλινό... Και αυτό που μ'αρέσει πολύ σ'αυτό είναι ότι ποτέ δεν είναι ίδιο...

Who is who!

Οταν τα τετράποδα μεταμφιέζονται για να μοιάζουν... :)  (να'ναι καλά το photoshop!!)
Δώστε λίγο χρόνο στον ευατό σας πριν περάσετε στην επόμενη φωτογραφία μήπως και ανακαλύψει σε ποιον διάσημο μοιάζει το ζωάκι....
Μετά κατεβαίνοντας πιο κάτω θα βρείτε την απάντηση...
Για να δω... Εσείς πόσες απαντήσεις βρήκατε?

Captain Jack Sparrow

Audrey Hepburn

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Che Guevara 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Michael Jackson  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Albert Einstein

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Austin Powers

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Οzzy Osbourne

 

 

 

 

Elvis Presley

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Grace Kelly

 

 

Yoda

 Jimi Hendrix

 

 

John Wayne

  

 

Οταν η ανία βαράει κατακούτελα...

Τελευταία κάτι η καλοκαιρινή ραστώνη κάτι η απόλυτη ηρεμία σπίτι επειδή λείπει η μικρή με έχει πιάσει απίστευτη βαριεμάρα...!
Τι να κάνω, τι να κάνω... κάθησα και έφτιαξα ένα μικρό mobile (ξέρετε απ'αυτά τα κρεμαστά που βάζουμε το καλοκαίρι στο σπίτι μας ή στις αυλές μας)
Το συγκεκριμένο φτιάχτηκε για να κοσμίσει το μπαλκόνι μου.
Δεν ξέρω αν σας αρέσει το αποτέλεσμα. Εγώ με κοχύλια ήθελα να το φτιάξω αλλά επειδή είχα αυτά τα μουράνο ψαράκια από κάποια μπομπονιέρα είπα να τα εκμεταλλευτώ και να τα στολίσω ετσι...
Φυσικά εσείς μπορείτε να αντικαταστήσετε τα γυαλικα ψαράκι με αληθινά κοχύλια όμως τότε προσέξτε τι χρώματα κορδέλας θα χρησιμοποιήσετε γιατί οι τόσο έντονες και παρδαλές δεν πηγαίνουν!

Τι χρειάστηκα:

• Ενα στρογγυλό στεφάνι από λυγαριά...
• Ενα κουδουνάκι που έβαλα στο κέντρο για να δίνει μια νότα (λα νομίζω :-p) με το φύσημα τ'ανέμου
• Μπόλικες χρωματιστές κορδελίτσες (εγώ ποτέ δεν τις πετώ από τα δώρα όλα τα ανακυκλώνω με τον έναν ή τον άλλον τρόπο)
• Σχοινάκι για να το ζυγοσταθμίσω και για το κρέμασμα από την πέργκολα
• Τα γυαλινα θαλασσινά (αστερίες, ψαράκια)

Ελπίζω το αποτέλεσμα να σας αρέσει. Εμένα μ'αρέσει γιατί έδωσε χρώμα και με την κίνηση του αέρα χτυπάει το κουδουνάκι, κινούνται οι κορδέλες και φαίνεται υπέροχο. Τι λέτε κι εσείς?

Μάθημα ζωής

Στις πιο μεγάλες δυσκολίες της ζωής πάντα γνωρίζεις τους πιο απίθανους ανθρώπους.
Λες κι είναι άγγελοι σταλμένοι... ή από μηχανής Θεοί για να σε σώσουν, να σε στηρίξουν, να διευρύνουν τη συνείδησή σου όταν νιώθεις ότι υπάρχουν παντού κάγκελα... να σου δώσουν αέρα όταν νιώθεις ότι πνίγεσαι και δε μπορείς να αναπνεύσεις.
Σε αυτούς τους ανθρώπους που με έχουνε στηρίξει αφιερώνω αυτό το βιντεάκι. Και ναι... η ζωή όσο κλισέ κι αν ακούγεται είναι πολύ μικρή για να αναλωνόμαστε με τα δίχως αξία και τα άσχημα...

Μια υπέροχη βραδιά... με τις 3 χάριτες!

Ητανε ένα βράδυ υπέροχο απ'αυτά που πάντα περιμένουμε όλες μας με αδημονία...
Ενα βραδυ γεμάτο τρυφερές καταθέσεις ψυχής, μοίρασμα εμπειριών και δακρύων, ένα βράδυ γεμάτο αγκαλιές και φιλία σε πείσμα εκείνων που θέλουν να βλάψουν και να υπονομεύσουν την φιλία.
Βράδυ γεμάτο "συγκλονιστικές"επιγνώσεις... όπως το ότι οι φιλενάδες βγαίνουν σε όλες τις διαστάσεις και όλα τα μεγέθη για έναν και μόνο λόγο: για να κουμπώνουν καλά η μια με την άλλη... :)
Ενα βράδυ γεμάτο γλυκά, γλυκά, πολλά γλυκά και παγωτά που καταναλώθηκαν από τις φίλες δίχως καμμία τύψη, μόνο με γέλια και χαχανητά... Παράξενο αλλά μετά από τόσες ώρες παρέας η καπνίστρια της παρέας δεν άναψε ούτε τσιγάρο! Βέβαια ήταν διαρκώς μπουκωμένη αλλά θέλω να πιστεύω ότι ήταν το κλίμα τέτοιο που την έκανε να ξεχαστεί...

Σπιτικά muffins (εγώ πάλι τα προσδιόρισα ως cup cakes) από "μαγικά" χεράκια!

Μια μοναδικά υπέροχη και γραφική ψησταριά μας χαμογέλασε γεμάτη υποσχέσεις...

Και ένα καράβι αντίκα πραγματικό τεχνούργημα που ζητούσε τη βοήθεια επιδέξιων χεριών για να επιδιορθωθεί... Οχι πείτε μου δεν είναι τέλειο?

Στο τέλος αποχωριστήκαμε με την υπόσχεση ότι θα το καθιερώσουμε πιο συστηματικά γιατί το οφείλουμε στους εαυτούς μας...

Προορισμός: Παράδεισος

Τι σας έλεγα ότι ήθελα να κάνω τις προάλλες?
Επιτέλους τα κατάφερα να ξεκλέψω λίγο χρόνο και να κάνω το όνειρό μου πραγματικότητα.
Λίγες μέρες μακριά από το σπίτι σε ένα ακρως ειδυλιακό και αρκετά "ασκητικό" τοπίο ήταν αρκετές για να φορτίσω τις μπαταρίες μου. Σε ένα μέρος γεμάτο θάλασσα και ήλιο!
Εκεί που η Λιακάδα είναι πάντα στα καλύτερά της. Γελαστή και ξεροψημένη! :)
Χάρη στη φοβερή μου - για μια ακόμη φορά - διαίσθηση, τόλμησα να κάνω το ταξίδι οδικώς αντί να πάω στον Αγ. Κων/νο να πάρω το πλοίο. Ναι μεν κουράστηκα αλλά απόλαυσα το καταπράσινο τοπίο της Εύβοιας και συν τοις άλλοις γλίτωσα και τον κόπο να πάω άδικα στον Αγ. Κωνστ/νο γιατί από φέτος λέει έχουνε κοπεί τα δρομολόγια του πλοίου που συνδέανε με Β.Εύβοια. Γιατί?
Γιατί περιμένουνε έναν μλκα να βάλει μια τζίφρα τόσο καιρό και ποιος ξέρει τι παιχνίδια παίζονται εκεί και τι συμφέροντα, ο τύπος δεν λέει να την βάλει (μπορεί να θέλει καμια μιζούλα ποιος τον ξέρει...στην Ελλάδα ζούμε!)
Μόλις έφθασα εκεί η αίσθηση ελευθερίας μοναδική!!
Σαν τον μικρό παιδί που φεύγουνε οι γονείς του και το αφήνουνε μόνο στο σπίτι και δεν ξέρει τι να κάνει!!
Επιανα το βιβλίο, διάβαζα κανα 15', το παράταγα έπαιρνα το ipod!
Aφηνα μετά από 20' το ipod ξαναγύρναγα στο βιβλίο. Παράταγα το βιβλίο και καθόμουν σαν υπνωτισμένη να κοιτάζω το απέραντο γαλάζιο που απλωνόταν μπροστά μου λες και δεν πίστευα ότι ήταν εκεί.
Υπό άλλες συνθήκες θα είχα πετάξει τα ρούχα και τα πράγματα στην ξαπλώστρα και θα έτρεχα σαν τρελλή να μπω μέσα. Φέτος φοβόμουν πως αν το κάνω θα χαθεί η μαγεία... Φοβόμουν πως έβλεπα ένα όνειρο και μόλις θα βούταγα αμέσως θα ξυπνούσα... Μου πήρε μια μέρα για να συνειδητοποιήσω ότι ήμουν όντως εκεί ... Την δεύτερη μέρα είχα επιτέλους ηρεμήσει.
Κατάλαβα ότι δεν υπάρχει τρόπος να απομυθοποιήσω αυτό που ζούσα κι έτσι ενέδωσα...
Τρόπος του λέγειν!
Γιατί και πάλι σα βλαμμένο παιδάκι έκανα!
Μια σηκωνόμουν να παίξω ρακέττες, μια να παίξω βόλλευ...δεν ήξερα τι ήθελα.
Ολη αυτή η συσσωρευμένη ενέργεια ζητούσε άμεσα εκτόνωση... και γω ζητούσα απεγνωσμένα κάποιον να με ανεχτεί και να παίξει μαζί μου...

Οταν βούταγα και είχα ήδη φτάσει στα άπατα, τότε θυμόμουν ότι μου έλειπε η μάσκα μου και έτρεχα να την πάρω. Μυαλό κουκουρούκου σας λέω!!
Και πάνω που λέω ότι τουλάχιστον δεν έχω την πίεση των φιλοζωικών, να'σου να με παίρνει η Σερενάτα μας κλαίγοντας και να μου λέει ότι δε θα της δώσουνε οι γείτονες το σκυλί που της είχανε υποσχεθεί και το περίμενε πως και πως. (μη την ψάχνετε! Δεν έχει ίντερνετ κι είναι όλο νεύρα)
Αντε μετά να κάνω τηλεφωνήματα δεξιά κι αριστερά για να της βρω ένα σκυλάκι σαν αυτό που ήθελε... (έννοια σου Σοφάκι μου δε θα σε αφήω έτσι. Το καλύτερο σκυλούνι θα σου βρω!)
Και κάθε που πήγαινα να χαλαρώσω όλο και κάτι έπιανε το μάτι μου που με γαργάλαγε να το απαθανατίσω με την φωτογραφική μου μηχανή.
Κι επειδή είναι καινούργια και δεν την ήξερα έπιασα να πειραματίζομαι με τον ένα ή τον άλλον τρόπο.
Εκεί ανακάλυψα ότι ο κόσμος χωρίζεται στους σκαφάτους και στους τροχάτους.
Δηλαδή διακοπές με αμάξι ή τροχόσπιτο και διακοπές με σκάφος.
Πάρτε μια γεύση για να νιώσετε τη ζήλια μου...

 Μεταξύ μας αντροπαρέα σε κότερο πρώτη φορά βλέπω! Μάλλον 4 μπαμπάδες πήρανε τα παιδιά τους και τους φίλους των παιδιών και τα βγάλανε βόλτα στη θάλασσα. Οι κραυγές τους ακούγοντας μέχρι έξω στην παραλία κάθε που βουτάγανε από την πλώρη! Θα πρέπει να το καταδιασκέδασαν πολύ...

Ωστόσο δεν μπόρεσα να μην προσέξω αυτά τα υπέροχα μωβ λουλουδάκια που γεμίζανε την παραλία.

Μωβ με κίτρινο... τέλειος συνδυασμός δε νομίζετε?

Κι ενώ αγνάντευα το τοπίο να'σου σκάει μύτη και ένα πολύ γραφικό σκαρί που απ'ότι είδα από την σημαία το'χανε ναυλώσει Αμερικανοί.... Σιγά που δεν θ'ανακαλύπτανε το μέρος αυτό...

Είπαμε! Είπα να παίξω λιγάκι για να μάθω καλύτερα τη νέα μου φωτογραφική μηχανή.

Μην γκρινιάζετε!

Από τις πιο όμορφες στιγμές οταν είσαι στη θάλασσα είναι όταν σε πλευρίζει άλλο σκάφος και πιάνεις την κουβέντα... Εχει πλάκα, ειδικά αν είσαι Ελληνας..... :)

Λίγα σύννεφα στον ορίζοντα δεν μπόρεσαν να κρύψουν τον υπέροχο ήλιο... ήρθαν, είδαν κι απήλθαν... Αλλα επειδή είχε γίνει πολύ συνωστισμός από κόσμο κι από σκάφη είπα να πάω στο νησάκι απέναντι...

Καλώς ήλθατε στα Λιχαδονήσια!

 Δυο το μεσημέρι και στην παραλία είναι το πολύ καμμιά δεκαριά άτομα συμπεριλαμβανομένων και αυτών που εργάζονταν στο beach bar. :-p 

Ω, ναι! Βλέπω όνειρο μη με ξυπνάτε!!

Kαι δω αρχίζουν τα ωραία... Ελα να σας βλέπω να ψηφίζεται ποια φωτο σας αρέσει... 

 

Τι περίτεχνα πλεγμένη ομπρέλλα! Πουθενά δεν έχω δει κάτι παρόμοιο!

Αποψη της πλαζ από μεσα...

  

Περιμένοντας μάταια κάποιος να ξαπλώσει πάνω τους...

Απίστευτη η αντίθεση της χρυσής άμμου με το ηφαιστειογενές κοφτερό έδαφος του νησιού...

Ολο το νησί περιστοιχίζεται από απίστευτα κοφτερά μαύρα βράχια. 

Μόνο εδώ από μια παραξενιά της φύσης υπάρχει άμμος πολύ ψιλή σχεδόν άσπρη...

Η φραγκάτη παρέα με τις αιθέριες παρουσίες ...

Στην άκρη της παραλιας μια παρέα από ξαπλώστρες ατενίζει το απέραντο γαλάζιο.

Δε ξέρω γιατί αλλά αυτή η "παράταξη" μου θύμισε τα αγάλματα στα νησιά του Πάσχα...

 

Υπάρχει καλύτερο μέρος για διακοπές από την Ελλάδα?

O κος Μπίλλυ δε θα μπορούσε να λείπει από το τοπίο... ούτε βέβαια από την παρέα!

Αν και είναι η πρώτη φορά που πάμε μαζί διακοπές ομολογώ ότι ήτανε άψογος.

Δυστυχώς από φέτος όσοι φίλοι μου κρατάγανε τα ζωάκια μου όταν έλειπα μετανάστευσαν στο εξωτερικό κι έτσι από δω και μπρος τα πράγματα θα είναι πιο δύσκολα και πιο περίπλοκα για μένα...

Υ.Γ Εννοείται ότι ο ήλιος και τα αστρολογικά σύμβολα δε θα μπορούσαν να λείπουν από την πετσέτα μου :))

 

Στο βάθος κήπος το beach bar με τις νοστιμιές του.

Τιμήσαμε δεόντως το φρέσκο χταπόδι και τις ψητές του σαρδέλες, το παγωμένο του ουζάκι αλλά δε μπορώ να πω ότι ευχαριστηθήκαμε τις προτηγανισμένες του πατάτες.

Φεύγοντας από το νησί ένιωθα πιο ξεκούραστη και πιο γεμάτη από εντυπώσεις... (και απ'αυτά που χλαπάκιασα βεβαίως).  Τώρα ξέρω ότι μπορεί να σας βισμάτωσα αλλά είμαι σίγουρη ότι κάποια στιγμή θα το βάλετε κι εσείς το μέρος στο πλάνο των διακοπών σας. Και που ξέρετε... ίσως με συναντήσετε εκεί κάτω από μια ξαπλώστρα παρέα με τον κο Μπίλλυ....

Σας βάζω στο κλίμα για να δείτε τι άκουγα... από Cesaria kai gotan project μέχρι Bob Marley και Dulce Pontes.

Φιλάκια... μέχρι αύριο που θα σας ξαναβισματώσω!