One in a million!

Οσο υπάρχουν φωνές σαν της Κατερίνα Δούσκα τίποτα δεν έχει χαθεί στην Ελλάδα...
Πάντα θα υπάρχει η ελπιδα...
Η Κατερίνα παιδί μεταναστών από το Quebec του Καναδά και για μένα είναι ένα νέο αστέρι στην ελληνική μουσική σκηνή. Δε ξέρω για σας αλλά εγώ βρίσκω κάποια ομοιότητα στη φωνή της και στο στυλ της με την Amy Winehouse κι αυτό μ'αρέσει πολύ.
Υπάρχουν πάντα όμως (στην Ελλάδα βρισκόμαστε) και οι κακές γλώσσες που λένε ότι την μιμείται και ότι δεν έχει δικό της στυλ... Εγώ θα διαφωνήσω γιατι την έχω φίλη στο fb και βλέπω πολλές φωτογραφίες της... οχι! Σίγουρα δε μιμείται καμμία!

Καλημέραααααααα! :)

Λυσιποπαίχνιδο!

 Μετά το Λιακαδοπαίχνιδο "3 Φετίχ"

ήρθε η ώρα για ένα προκλητικό καθ'όλα Λυσιποπαίχνιδο... :) 

 

Κανόνες του παιχνιδιού 

1. Αναφέρεις ποιος σου χάρισε το βραβείο. 
  Την πασούλα για το παιχνίδι μου το έδωσε η ίδια η δημιουργός του η πολύ γλυκιά Lysippe 

2. Απαντάς στις κάτωθι ερωτήσεις...

i) Τι σε ενέπνευσε και τι σημαίνουν για σένα το όνομα του blog σου και το όνομα, 

με το οποίο υπογράφεις τα κείμενά σου;
 Για μένα έμπνευση είναι ο έρωτας. Δεν είναι τυχαίο ότι τα καλύτερά μου κείμενα είναι στην ετικέττα "Ερωτας" και "Αγάπη" γραμμένα υπό την επήρεια μέθης λόγω Αγάπης ή μεγάλου ερωτικού οίστρου. Αλλωστε και το όνομα Λιακάδα κάπως έτσι γεννήθηκε...
Κάποιος μου είπε ότι όσο υπάρχω εγώ στη ζωή του δεν υπάρχει ποτέ γκρι στον ουρανό του, γιατί είμαι η Λιακάδα του και έτσι κάπως μου έμεινε το ονοματάκι αυτό...
Το όνομα του blog μου είναι άμεσα συνιφασμένο με τα όρια που κάποιοι προσπαθούν τόσο επιμελώς να μην ξεπερνούν στη ζωή τους.
Εγώ πάλι έχω στόχο το ακριβώς αντίθετο: Nα ξεπερνώ συνειδητά τα όρια που οι άλλοι μου θέτουν.
 Τα κριαράκια ως γνωστόν δεν είναι για μαντριά και δεν γίνονται ποιμνία κανενός...
Η λεπτή κόκκινη γραμμή είναι το σύνορο εκείνο που οδηγεί στην υπέρβαση...
Κάποιοι μπορούν αριστοτεχνικά κι ακροβατούν σ'αυτή...
Εγω δεν είμαι απ'αυτούς... πολλές φορές το πέρασμα πέρα ή κάτω απ'αυτή είναι πολύ πιο διασκεδαστικό από τον ψυχαναγκασμό της ισορροπίας...και φυσικά ένα πολύ καλό μάθημα...
Και επειδή τα όρια τα υπερβαίνουμε συνήθως στον έρωτα η "Λεπτή κόκκινη γραμμή" είναι μια δια βίου μαθητεία στο θέμα αυτό... στον έρωτα για τη Ζωή...

ii) Αν δεν ήσουν άνθρωπος, τι θα ήθελες να είσαι και γιατί;

 Διχάζομαι ξέρεις...
Λατρεύω τη θάλασσα και θα ήθελα γι'αυτό να ήμουν δελφίνι γιατί αγαπώ πολύ τα δελφίνια και όταν κολυμπώ νιώθω τόσο άνετα μέσα σ'αυτή που πολλοί φίλοι από μικρή με φωνάζανε "δελφίνι".
Από την άλλη έχω μεγάλη λατρεία στα άλογα και θα ήθελα εναλλακτικά να είμαι άλογο για να μπορώ να καλπάζω ελεύθερη............

iii) Αν σε σταματούσαν στον δρόμο απ' το Blog TV και σε ρωτούσαν "Ποιο είναι το χαρακτηριστικό σου γνώρισμα, σύμφωνα με τα λεγόμενα των άλλων;", τι θα απαντούσες; Ποιο είναι;

Το χαρακτηριστικό μου γνώρισμα είναι το πάθος... (εδώ μιλάει ο κριός)
 Πολλοί έχουνε γράψει επανειλημμένα στα ερωτικά μου κειμενα ότι αυτό διαφαίνεται πολύ έντονα κι όχι μόνο εκεί αλλά σε κάθε έκφανση της ζωής μου...
Θα έλεγα όμως ότι είναι πάθος γενικότερα για ζωή... για ότι αγαπώ να κάνω...
Αν όμως κάποιος μπλόγκερ δεν έχει διαβάσει αυτά τα κείμενα και έχει διαβάσει το υπόλοιπο μπλογκ θα με πει αφελή... χαζή ξανθή... γιατί έχω την τάση να βλέπω παντού το καλό ακόμη κι όταν δεν υπάρχει...και συνήθως προσπαθώ να δικαιολογώ κάποιον βρίσκοντάς του χίλια δυο "ελαφρυντικά" (όλα τα credits γι'αυτό στην Σελήνη μου που την έχω στον Καρκίνο) :-p

iv) Ποιο στοιχείο βρίσκεις γοητευτικό και σε κάνει να συνεχίζεις να γράφεις;

- Aπάντησα ήδη... Τα συναισθήματα είναι η μεγαλύτερη πηγή έμπνευσής μου με κυρίαρχα τον Ερωτα, αν και πολλές φορές έχω εμπνευστεί από απογοήτευση και "φιλική" προδοσία...

v) Ποια φωτογραφία θα βάζατε για την 'ζωή';

Γιατί η ζωή είναι γεμάτη χρώμα... από το μαύρο του πένθους μέχρι το κόκκινο του πάθους και το πορτοκαλί της χαράς και της ζωντάνιας..
Γιατί η ζωή είναι μια αέναη κίνηση...
... ένα διαρκές άλμα που θα μας οδηγήσει σε μια ακόμη "υπέρβαση"
... γιατι αυτή η εικόνα έχει πολύ από το γαλάζιο της θάλασσας που λατρεύω... :)

vi)  Αγαπημένη λέξη;

Αγαπημένη λέξη... το "σ'αγαπώ" ίσως επειδή δεν το ακούω πολύ συχνά πια ...
Αλλη αγαπημένη το "τώρα"...  :)

3. Δίνεις, με τη σειρά σου, το βραβείο σε 7 bloggers.

To Λυσιποπαίχνιδο καλώ να παίξουν οι:

Love addict

Serenata

Ben Provis

K+

vailie

George G

Φονικό κουνέλι

Ξέρεις κάτι...?

Κάποιοι άνθρωποι είναι σαν τα σύννεφα…

Οταν εξαφανιστούν ο ήλιος λάμπει και πάλι…

Κάποιοι άλλοι πάλι είναι σαν τον ήλιο που κρύβεται πίσω απ’τα σύννεφα…

Οταν εκείνα φύγουν απολαμβάνουμε την πιο όμορφη λιακάδα…

  

 Ακου!  :)

Καλημέραααααα!

502 !

Τελευταία διαβάζω στο ίντερνετ κάποια πολύ σημαντικά γεγονότα τα οποία ο έντυπος τύπος καθώς και η τηλεόραση δεν ξέρω γιατί αποφεύγουν να παρουσιάσουν, ή ακόμα κι αν το κάνουν τα περνάνε στα ψιλά...

Ενα απ’αυτά είναι η εξαφάνιση 502(!) παιδιών των φαναριών στο διάστημα 1999-2002 από το ίδρυμα «Αγία Βαρβάρα» .

Ναι καλά διαβάσατε 502 παιδιά Αλβανικής καταγωγής εξανεμίστηκαν και κανείς δεν πήρε χαμπάρι.

Λέτε η Αγία Βαρβάρα να τα σπλαχνίστηκε και να αναλήφθηκαν στους ουρανούς?

Σημασία έχει ότι ΚΑΝΕΙΣ δεν ξέρει τι απέγιναν αυτά τα παιδιά.

ΚΑΝΕΙΣ δεν ξέρει αν σήμερα αυτά ζουν ή αν πέθαναν κι αν πέθαναν πως έγινε αυτό… 

Αυτά συμβαίνουν ΜΟΝΟ στην Ελλάδα και φυσικά έχουμε γίνει περίγελος στο εξωτερικό μιας και ο ΟΗΕ απεύθυνε συστάσεις στην Ελλάδα και στην Αλβανία να ασχοληθούνε με την εξαφάνιση αυτών των παιδιών αφήνοντας υποψίες για την "εμπορία" αυτών των παιδιών.

Πριν μερικά χρόνια μια διεθνής οργάνωση ασχολήθηκε με το θέμα και δημοσίευσε μια έκθεση με τίτλο «The Trafficking of Albanian Children in Greece», η οποία έκανε λόγο για "αλβανική μαφία". Όταν λέω μερικά χρόνια πριν, μη φανταστείτε πέρσυ… ένα χρόνο πριν την ολυμπιάδα ήτανε και το θυμάμαι σα να’ταν τώρα.

Κάποιοι "νοικιάζανε" τα παιδιά από τις οικογένειές τους στην Αλβανία, στις οποίες υπόσχονται ότι θα στέλνουν λεφτά …!

Σύμφωνα με την έκθεση, τα παιδιά που δούλευαν στους δρόμους των ελληνικών πόλεων έβγαζαν 30-50 ευρώ τη μέρα και τα έδιναν στο "αφεντικό", το οποίο σπάνια έστελνε λίγα λεφτά στους γονείς.

Κάποιος κάποτε κατάφερε και πήρε μια συνέντευξη από ένα τέτοιο ανθρωπάριο που λογιζόταν ως "αφεντικό" ενός παιδιού:
«Το αγόρι είναι 13 ετών. Εχει σοβαρή αναπηρία και στα δύο χέρια. Εξαιτίας της μπορεί να βγάλει 200 ευρώ σε ένα Σαββατοκύριακο. Ολη μου τη ζωή δεν έχω δουλέψει ποτέ. Εχω εμπειρία σ' αυτόν τον τομέα (εμπορία παιδιών). Στην Ελλάδα, ο μόνος τρόπος να επιζήσει ένας τεμπέλης όπως εγώ είναι να βάλει τα παιδιά να δουλέψουν, είτε τα δικά του είτε άλλα. Εχω βάλει παιδιά να ζητιανέψουν στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα. Πάντα διαλέγω παιδιά από οικογένειες που ξέρω καλά».

Από το 1998 μέχρι το 2001 τα στοιχεία θέλουν  661 παιδιά των φαναριών να έχουνε  φιλοξενηθεί στο ίδρυμα «Αγία Βαρβάρα» στην Αθήνα, στο πλαίσιο του προγράμματος «Προστασία και κοινωνική φροντίδα των παιδιών στον δρόμο». Θυμάστε την σκούπα που έγινε ενόψει της Ολυμπιάδας ε? Μη γίνουμε και ρεζίλι διεθνώς… "τα σκουπιδάκια μας" τα σπρώξαμε κάτω από το χαλάκι, από τον καναπέ κι όλα καλά!

Το «Αγία Βαρβάρα» δεν είχε ούτε τις υποδομές ούτε το προσωπικό για να δεχτεί τόσα παιδιά. Οι υπάλληλοι που δούλευαν εκεί δεν ήταν εκπαιδευμένοι να προσέχουν πιτσιρίκια, πολλά από τα οποία δεν μιλούσαν καν ελληνικά.

Από τα 661 παιδιά που πέρασαν από το «Αγία Βαρβάρα», τα 90 παραδόθηκαν στους γονείς τους, τα 47 μεταστεγάστηκαν σε παιδουπόλεις, τα 22 παρελήφθησαν από την αστυνομία. Και τα 502 χάθηκαν! (Στοιχεία από την ΕΛ.ΑΣ. προς τον Ελληνα Συνήγορο του Πολίτη).

Εχουμε γίνει περίγελoς του ΟΗΕ γι'αυτή την υπόθεση. Παρά τις αλεπάλληλες συστάσεις της Επιτροπής η Ελλάδα περιφρονεί το θέμα.

Παρότι από το 2007 όλα τα έγγραφα για την υπόθεση προωθήθηκαν στις δημόσιες αρχές της χώρας, πρέπει να αναγνωριστεί ότι έκτοτε δεν έγινε καμιά ενέργεια, παραδέχεται στην Επιτροπή του ΟΗΕ τον Μάιο του 2012 η ελληνική αντιπροσωπεία για το θέμα με επικεφαλής τον γενικό γραμματέα του υπουργείου Δικαιοσύνης και συμμετοχή στελεχών του υπουργείου Εξωτερικών. Ηθελα να'ξερα αυτοί οι άνθρωποι στο υπουργείο δεν έχουνε τσίπα πάνω τους? Δεν έχουν καμμία αιδώ? Αυτή η ελληνική αντιπροσωπεία που είχε τα μούτρα να παραδεχτεί ότι δεν έκανε τίποτα πληρώνεται από τις τσέπες του ελληνικού λαού αδρά με παχυλούς μισθούς και τρελλά επιδόματα "επιτροπών".  Αλλά βέβαια... όσο δεν είναι δικά μας παιδιά, ελληνόπουλα τι μας νοιάζει?!!!

502 παιδιά χάθηκαν και κανείς δε τα’χει ψάξει… κανείς δε τα’χει κλάψει…

Δεν υπάρχουν μανάδες, συγγενείς να αναρωτηθούν? Να κινήσουνε γη και ουρανό να ψάξουν να τα βρουν?

Τρελλαίνομαι στη σκέψη ότι τα παιδιά αυτά ίσως έχουνε παραχωρηθεί για σεξουαλική εκμετάλλευση… για εμπόριο οργάνων… σα μητέρα χίλια δυο κακά βάζει το μυαλό μου.

ΚΑΝΕΙΣ δε μιλάει γι’αυτό!

ΟΛΟΙ κωφεύουν! Που είναι οι εκπομπές που μια ζωή ξεσκεπάζανε σκάνδαλα?

Η μήπως αυτό το θέμα δεν είναι «πιασάρικο»?

Και τελικά πόσο οι δημοσιογράφοι και οι ιθύνοντες αποτιμούν τη ζωή ενός παιδιού???

Η Λιακάδα έχει κέφια...

και τα δείχνει με ζαχαροπλαστική!
Αγαπώ τη μαγειρική αλλά λατρεύω τη ζαχαροπλαστική! Τόσο πολύ που υποσεινήδητα κάποτε αντί για κρέμα γάλακτος για μαγειρική έβαλα αφηρημένη καθώς ήμουν, την άλλη για γλυκά... ξέρετε αυτή που γίνεται σαντιγύ...χιχιχι. Το πως βγήκε η καρμπονάρα δε λέγεται!!! :)))
Aλλά ο καλεσμένος μου ήτανε τόσο ευγενικός που την έφαγε σα να μη συνέβει τίποτα για να μη με κακοκαρδίσει... Οσο το θυμάμαι γελώ...........
Σήμερα το μενού μας έχει Τάρτα μήλου σκεπαστή!

Υλικά

4-5 μήλα καθαρισμένα και κομμένα σε μικρά κυβάκια
1 κρέμα μαγειρικής (προσοχή όχι ζαχαροπλαστικής γιατί δε δένει)
1-2 κουταλιές σούπας ζάχαρη
2 κουταλιές κονιάκ
1 αυγό (βοηθάει στο να δεθούν μεταξύ τους τα υλικά)
4-5 πτι-μπερ παπαδοπούλου ή digestive (τα βάζουμε για να τραβήξουν τα υγρά ωστε να μπορέσει να ψηθει σωστά η τάρτα και να αποφύγουμε το συνηθισμένο φαινόμενο"ωμό πάτος-ψημένη τάρτα"
2 κουταλιές της σούπας βούτυρο
1 χούφτα αμύγδαλα ψιλοκομμένα (όχι όμως σα σκόνη)
Λίγη κανέλλα
Προαιρετικά: μια χούφτα σταφίδες μαριναρισμένες σε λίγο κονιάκ

Οδηγίες

• Απλώνουμε το ένα φύλλο σφολιάτας στο ειδικό ταψάκι για τάρτες (ταρτιέρα)
• Σοτάρουμε τα μήλα στο βούτυρο για 3' ρίχνοντας τη μια κουταλιά ζάχαρης, την κανέλλα και σβήνοντας με το κονιάκ μέχρι να μαραθούνε.
• Τρίβουμε τα μπισκότα στο μιξεράκι μέχρι να γίνουν σκόνη
• Τρίβουμε και τα αμύγδαλα μέτρια όχι σαν σκόνη
• Χτυπάμε την κρέμα γάλακτος σε ένα μπωλ με το αυγό, με την άλλη μια κουταλιά ζάχαρης και με τη μια κουταλιά κονιακ.
• Προσθέτουμε στο μίγμα των μήλων τα τριμμένα μπισκότα και αφού δέσουμε καλά το μίγμα μας το απλώνουμε μέσα στην ταρτιέρα και χύνουμε από πάνω την κρέμα γάλακτος. (εγώ προτιμώ τη meggle γιατί είναι ακριβώς στην ποσότητα που θέλουμε)
• Σε αυτή την φάση αποφασίζουμε αν θέλουμε να προσθέσουμε την σταφίδα, την οποία όμως στίβουμε καλά να μην έχει πολλά υγρά και την προσθέτουμε στο μίγμα
• Σκεπάζουμε τη μηλόπιτα φέρνοντας προς τα μέσα τα κομμάτια που έχουνε περισσέψει και κρέμονται έξω από το ταψί ενώνοντάς τα στο κέντρο.
• Ψήνουμε στους 180 με συνδυασμό αερόθερμο και αντιστάσεις από κάτω για περίπου μισή ώρα.

Καλή επιτυχία!

Το καφέ χρυσάφι...

Η αγορά του έρχεται δεύτερη στο χρηματιστήριο αξιών μετά το πετρέλαιο!
Ο καθορισμός των τιμών όσων αφορά το 70% της παγκόσμιας παραγωγής (ποικιλίες Arabica) πραγματοποιείται στο χρηματιστήριο αξιών ζάχαρης και καφέ στη Νέα Υόρκη.
Οι τιμές που καθορίζονται, εξαρτούνται άμεσα από την ποιότητα της σοδειάς, την ποσότητά της, τις καιρικές συνθήκες και τις πολιτικές ανακατατάξεις... και γω δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ: αν γίνονται σήμερα πόλεμοι για το πετρέλαιο ποιος μας λέει ότι στο μέλλον δε θα γίνουν και για τον καφέ?

Η ιστορία του καφέ

Η ανακάλυψη του καφέ έγινε εντελώς τυχαία από έναν βοσκό στην Αιθιοπία, πριν από περίπου 1.000 χρόνια.  Σύμφωνα με την ιστορία και τις μαρτυρίες αυτός πρόσεξε ότι όταν τα κατσίκια του βοσκούσαν σε ένα λόφο όπου υπήρχε ένα περίεργο φυτό με κόκκινους καρπούς γινόντουσαν περίεργα υπερκινητικά και ενώ πάντα συνήθιζαν να μαζεύονται μόνα τους στο μαντρί τις μέρες εκείνες ξενυχτούσαν πηδώντας και τρέχοντας πέρα δώθε.  Αυτό του έκανε μεγάλη εντύπωση κι αποφάσισε να δοκιμάσει κάποιους καρπούς από το δέντρο. Βλέποντας ότι ένιωθε ιδιαίτερη τόνωση κι ευεξία, αποφάσισε να ψήσει τους καρπούς να τους αλέσει και να τους κάνει ρόφημα για να είναι πιο εύκολη η κατανάλωσή τους...

Ο καφές στην καθημερινή ζωή

Ο καφές που συνήθως πίνουμε αποτελείται από χαρμάνι (blend) ένα μείγμα δηλαδή ποικιλιών κι αυτό γιατί κάθε ποικιλία έχει κάποιο συγκεκριμένο χαρακτηριστικό και προσδίδει στο χαρμάνι μια διαφορετική ιδιότητα.

Υπάρχουν βέβαια και οι μονοποικιλιακοί καφέδες για τους πολύ γνώστες και μερακλήδες του είδους που είναι ιδιαίτερα απαιτητικοί. Οι καφέδες αυτοί όπως καταλάβατε από τη λέξη ΔΕΝ είναι χαρμάνι πολλών καφέδων μαζί αφού η ποικιλία τους μπορεί να "σταθεί" μόνη της αυτούσια ως καφές χωρις να χρειαστεί την μίξη με κάποιον άλλον καφέ.  Επειδή όμως αυτές οι ποικιλίες είναι σπάνιες και ακριβές (πολλές φτάνουν και τα 165 ευρώ το κιλό) δεν υπάρχουν στα μαγαζιά ευρείας κατανάλωσης, όπως στα σούπερ μάρκετ αλλά σε επιλεγμένα και ειδικά για το είδος μαγαζιά.

Ο καφές στην Τέχνη

Τα παρακάτω "έργα τέχνης" τα δημιούργησε ο Αμερικανός ζωγράφος Cristoph Niemann και να είστε σίγουροι ότι δεν τα πούλησε καθόλου φθηνά.

Εσείς τι προτιμάτε?

 Ενα εσπρέσσο lungo?

Eναν γαλλικό ?

 Ενα cappuccino?

Eνα latte?

 ή έναν παραδοσιακό ελληνικό?

Οπως και να τον πίνετε σας εύχομαι μια όμορφη "καλημέρα" :)

υ.γ. κάντε ένα κλικ πάνω στην καλημερίτσα μου για να την ακούσετε

Wake me up

Mετά το σοκ της ταινίας The Bling Ring (ευτυχώς που δεν πλήρωσα για να το δω...) και εν μέσω φιλοσοφικών και κοινωνικών ερωτημάτων που ανακύψανε για μια ακόμη φορά στο ξανθό μου κεφάλι άκουσα το παρακάτω τραγουδάκι και είπα: "Oπα! Εδώ είμαστε...! Εδώ κάτι αχνοφαίνεται στον ορίζοντα... Σα να υπάρχει μια μικρή ελπίδα..."
Γιατί βλέπετε το κομμάτι δε τα σπάει μόνο από ήχο αλλά κι από στίχο...
Και δεν είναι ΔΙΟΛΟΥ τυχαίο ότι το βίντεο με τους στίχους έχει ξεπεράσει κατα 20 (!) εκατομμύρια σε προβολές το επίσημο βίντεο του τραγουδιού παρόλο που είναι πολύ ενδιαφέρον και καλογυρισμένο...
Τελευταία λοιπόν τείνει να γίνει ο μουσικός μου ύμνος, όπου το πετυχαίνω ανοίγω δυνατά τα ηχεία και τραγουδώ: Wake me up when it's all over...
Kαι τα πρωινά το χορεύω κάθε μέρα μπας και χάσω και καμμιά καμπύλη (προσέξτε...δε λέω κιλά γιατί θα μου πέσει το ηθικό... :-p)
Φιλάκια πολλά και καλό Σαβ.κο να έχετε! :)

Μη με παραμελείς!

" Σε περίμενα υπομονετικά όλη μέρα!!!

Αφουγκραζόμουν κάθε ήχο, κάθε βήμα.

Οι ώρες έμοιαζαν μέρες…και τα λεπτά δε κυλούσαν με τίποτα!!!
Εβλεπα τη λιακάδα και ονειρευόμουν ότι θα έρθεις και θα πάμε βόλτα…θα λιαστούμε ξαπλωμένοι στο γρασίδι…θα τρέξουμε στα καταπράσινα δρομάκια του Πάρκου.

Και πάνω που νόμιζα ότι δε θα έρθεις ΠΟΤΕ…ΟΤΙ ΜΕ ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΨΕΣ…άκουσα βήματα και τα κλειδιά στη πόρτα.

ΕΙΧΕΣ ΕΡΘΕΙ…ΝΑΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΕΙΧΕΣ ΕΡΘΕΙ!!

Η χαρά μου δε μπορούσε να εκφρασθεί από το κούνημα της ουράς μου ή τα γλειψίματά μου…και τα χαρούμενα γαβγίσματα μου!!

ΕΙΧΕΣ ΕΡΘΕΙ…τώρα μπορούσε να αρχίσει η μέρα μου !!!Αυτο περίμενα όλη μέρα…

ΑΛΛΑ…εσύ;;; Μμμμμ…εσύ μάλλον δεν τη περίμενες με αγωνία τη στιγμή που θα με έβλεπες!!!"


Παγκόσμια μέρα των ζώων σήμερα...
Δε ξέρω πια τι να ευχηθώ μετά από τόσες κακοποιήσεις και βασανισμούς που έχω ζησει...
Στη Ρουμανία ψηφίσανε νόμο τη θανάτωση (πρόσεξέ με: θανάτωση όχι ευθανάτωση) των αδέσποτων καθώς και των αδέσποτων που είχανε μαζευτεί στα καταφύγια...
Και ξέρετε πως ξεκίνησε το όλο θέμα?
Οπως ξεκινάνε όλες οι καλά δομημένες προπαγάνδες...
Ενα παιδάκι αφού έπαιζε 2 ώρες χωρίς επίβλεψη στο πάρκο απήχθει, βιάστηκε(!) και μετά δολοφονήθηκε... και οι γονείς τα ρίξανε στα σκυλιά ότι δηλαδή τα αδέσποτα το κατασπάραξαν (φανταστείτε πως το βρήκαν). Δε ξέρω τι σκατά είχαν αυτοί οι άνθρωποι στο μυαλό τους είμαι όμως σχεδόν σίγουρη ότι είχανε αρκετά λεφτά στην τσέπη... Κάποιοι πολιτικοί που θέλανε καιρό τώρα να ξεφορτωθούν τα αδέσποτα το βρήκανε σαν πάτημα για να περάσουνε ένα νέο νόμο για τη θανάτωσή τους. Τυχαίο το timing? Δε το νομίζω...
Και για να είναι και σίγουροι ότι θα γίνει "καλή δουλειά" τα επικηρύξανε με 50 ευρώ το κεφάλι.
Αρχισε λοιπόν η θανάτωσή τους με κάθε τρόπο και τα μάτια μου τελευταία στάζουν αίμα από τις απίστευτα σκληρές φωτογραφίες που βλέπω... Ζώα πυροβολημένα, αποκεφαλισμένα, κατακρεουργημένα... βρήκε ο κάθε άρρωστος ευκαιρία να βγάλει την αρρώστεια τους πάνω τους.
50 ευρώ είναι αυτά... δεν είναι και λίγα...
Είναι λίγα ρε φίλε όμως για να ξεπουλήσεις την ΑΝΘΡΩΠΙΑ σου!!!

Το αντίδοτο στην τρέλλα...

 Παραπάνω μούτζες δεν έχω...

Toυς αποφυλακίσανε......

Οχι δηλαδή εσύ τι περίμενες?

Δε ξέρω τι είναι αυτό που με φοβίζει περισσότερο... 

ο εγκληματικός χαρακτήρας της ΧΑ ή το παρακράτος δικαστών και εισαγγελέων...

Σας το'πα?

Δεν παλεύεται η κατάσταση.

Τα χάπια μου... Κερνάω αν θέλετε.

Είναι ειδικά για τέτοιες περιπτώσεις!

Ενα μπλε για όσους είναι απλά εκνευρισμένοι κι ένα κόκκινο για όσους θέλουν να χτυπηθούν καλά στη πιο δυνατή ταχύτητα του μιξερ μέχρι να έρθουν στα ίσα τους...

Πάρτε το χαπάκι που διαλέξατε κι ανοίξτε τα ηχεία λίγο δυνατά (μη φοβάστε δε δαγκώνουν)

Παρενέργειες δεν υπάρχουν αλλά αν ζητάτε κάτι πιο ήπιο και πιο χαλαρό για ύπνο

 λυπάμαι αλλά δε θα σας δώσω.

Εγρηγορείτε! Αρκετά κοιμηθήκαμε τόσο καιρό!

Οι άλλοι που χαρήκανε (αν υπάρχουν ανάμεσά μας),

 παρακαλούνται σε αυτή την στάση να κατέβουν γιατί θα ξεράσω........πάνω τους.

Ευχαριστώ πολύ!

Υ.Γ.  Στο fb έχω δεχθεί απειλές για αυτά που γράφω τελευταία... 

Κάποιους τους πόνεσε το σαμαράκι... 

Αν βρεθώ πουθενά σε καμμιά στροφή πεταμένη θα ξέρετε...

Κάθε πρωί που ξυπνάς να θυμάσαι:

- Η παραδοχή ότι "δεν μπορώ εγώ να λύσω το πρόβλημα" είναι ο πρώτος και κύριος λόγος που το πρόβλημα εξακολουθεί να ζει. - Παραιτείσαι από τη μάχη μαζί του.

- Η παραδοχή ότι "δεν περνάω κι άσχημα, καλά είμαι κι έτσι, υπάρχουν και χειρότερα" σε τυφλώνει, σε κάνει να μην βλέπεις πως το πιο συναρπαστικό χαρακτηριστικό του ανθρώπινου γένους είναι η πρόοδος. - Παραιτείσαι από την πρόοδο.

- Η παραδοχή ότι "οι άνθρωποι χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: α)… β)…" σε κάνει να ξεχνάς ότι είναι όλοι τους ΑΝΘΡΩΠΟΙ, και γι’ αυτό, μοιάζουν τόσο μα τόσο μεταξύ τους. - Παραιτείσαι από την ανθρωπιά σου.

- Η παραδοχή ότι "είμαι ένας ανίκανος, ένας αποτυχημένος, δεν έχω καταφέρει τίποτα το σημαντικό" προοικονομεί ότι δεν θα καταφέρεις τίποτα γιατί έχεις εκ προοιμίου παραδεχθεί την ήττα σου ως άνθρωπος πάνω σε τούτον τον πλανήτη. - Παραιτείσαι από τη ζωή σου την ίδια.

Καλημέρααα! :)