Καρδιά μοιρασμένη στα δυο

Στους αγαπημένους μου δε μου αρέσει να κάνω εκπτώσεις συναισθημάτων και η συναισθηματική μιζέρια είναι κάτι που με απωθεί…

Γι’ αυτό και πιστεύω στην απόλυτη αφοσίωση που μπορεί να σου γεννήσει η μια και μοναδική Αγάπη δικαιώνοντας την Στιγμή μέσα στον Χώρο και το Χρόνο. 

Η μαγκιά απέναντι στο κορεσμένο και το επαναλαμβανόμενο είναι να το αντιμετωπίζεις κάθε φορά με νέα άποψη και οπτική. 
Να πεθαίνεις και να γεννιέσαι μέσα από αυτό (γιατί ως γνωστόν η τριβή με κάτι το συγκεκριμένο πολλές φορές μας καίει κυριολεκτικά και μεταφορικά)

Τοτε όμως, ίσως είναι και η πιο ευάλωτη στιγμή για το ζευγάρι… 
Γιατί μπορεί τα τελευταία 20 χρόνια να κοιμάσαι και να ξυπνάς με τον ίδιον άνθρωπο στο κρεββάτι σου, να μοιράζεσαι μαζί του τις πιο ενδόμυχες σκέψεις σου αλλά να συνειδητοποιείς ότι το μόνο που μοιράζεσαι με εκείνον είναι αυτά τα ολίγα και ότι η MIΣΗ καρδιά σου σου καιρό τώρα είναι κάπου αλλού…

Και αν μέχρι τότε πίστευες ότι η καρδιά σου έχει χρώμα κόκκινο μπορεί ξαφνικά να δείς ότι είναι μισή κόκκινη, μισή πράσινη… σαν το μεγάλο ντέρμπυ…και συ εκεί στις κερκίδες απλός θεατής να μην ξέρεις ποιος θα βάλει το νικητήριο γκολ…να μένεις με την αγωνία μέχρι το τέλος…
 

Γαμώτο!! Μέχρι τώρα ήξερες ότι μια πορτούλα έχει η ζωή και την κλείδωνες καλά καλά και να που ξαφνικά ανακαλύπτεις ότι η ζωή εκτός από μια πορτούλα έχει και ένα παραθυράκι από όπου μπορεί να χωρέσει κάποιος άλλος καλός (γιατί ως γνωστόν όλοι οι καλοί χωράνε…) Κλειδώνω κι αμπαρώνω κι ο κλέφτης είναι μέσα (που λέει και η λαϊκή παροιμία) … Σα να έχεις βάλει firewall και ανακαλύπτεις ένα Trojan μέσα στο σύστημά σου…

Ναι είναι εκεί και σε κοιτάει και δεν ξέρεις αν είναι αληθινός ή απλά μια fata morgnana… Δεν ξέρεις τι να κάνεις…πως να φερθείς...
 

Μεταξύ μας, κατά τη γνώμη μου, πρέπει να είσαι μεγάλος "καλλιτέχνης της ζωής" για να μπορείς να αγαπάς δύο ανθρώπους ταυτόχρονα.  Κι αν το δούμε και θρησκειολογικά δε νομίζω ο Χριστός να έβαλε όρια στην Αγάπη που έχουμε μέσα μας και να είπε ότι πρέπει να την δίνουμε ΜΟΝΟ σε έναν...
Οκ... κι εγώ προτιμώ να αγαπάω μόνο έναν και να με αγαπάει επίσης μόνο ένας ξέρουμε όμως πάντα ποιος μας αγαπάει; (γιατί λυπάμαι που σας το λέω τα πράγματα δεν είναι πάντα τόσο απλά... τουναντίον, έρχονται στιγμές που περιπλέκονται αφάνταστα...)

Η μήπως ορίζουμε εμείς ποιον θα αγαπήσουμε? Από άλλον περιμένεις να σε διεκδικήσει και άλλος σε διεκδικεί… Άλλος πιστεύεις ότι θα κάνει τη βλακεία και άλλος την κάνει…Και συ εξακολουθείς να πατάς στις μύτες των ποδιών ακροβατώντας πάνω σε αυτή τη Red Thin Line…μην ξέροντας πότε θα συμβεί το κακό… Πότε θα επέλθει το μοιραίο…

Τι λέτε εσείς? Μπορεί η καρδιά μας, η ψυχή μας να είναι μοιρασμένη στα δυο? 
Η απλά όλα αυτά είναι ένα παιχνίδι του μυαλού?

Kλείνω τα μάτια κι εύχομαι να'ναι μόνο ένα όνειρο που μόλις ξυπνήσω θα χαθεί... 

50 αποχρώσεις βλακείας

Δε συνηθίζω να κάνω βιβλιοπαρουσιάσεις από τούτο δω το μπλογκ...
Αυτά ανήκουν πλέον ... σε ένα άλλον χώρο....σε μια άλλη εποχή...
Ομως ειλικρινά με τρώει η γλωσσίτσα μου και δε κρατιέμαι να μοιραστώ μαζί σας τις σκέψεις για το "50 αποχρώσεις του γκρι" το φαινομενικό- φαινόμενο Best seller σε όλες τις χώρες που μέχρι τώρα έχει κυκλοφορήσει...
Κι επειδή τελευταία έχω αψιλίες έπεισα την αδελφούλα μου να το πάρει για να το διαβάσω και γω μετά...

Το πήρε λοιπόν μαζί της στις διακοπές της στην Ανδρο... και η αλήθεια είναι ότι στο πλοίο που ταξίδευε είδε άλλες 5 να το διαβάζουν... Η μια απ'αυτές μάλιστα ήταν μεγάλη κυρία που μόλις αντιλήφθηκε την αδελφή μου ότι την κοίταζε εξεταστικά έσκυψε από συστολή το κεφάλι και εξαφάνισε το βιβλίο μέσα στην τσάντα της... ενώ οι άλλες όταν την είδαν με το βιβλίο ανα χείρας της χαμογέλασαν συνομωτικά...
Η αδελφούλα μου που τότε ήταν στην σελίδα 30 δεν ήξερε τι θα επακολουθούσε... μέχρι που έπεσε στην πρώτη ερωτική σκηνή... και μετά στην δεύτερη... και μετά στην τρίτη... και έπειτα άρχισε να ξύνει το κεφαλάκι της και να αναρωτιέται γιατί στο καλό η αδελφή της φαγώθηκε να πάρει αυτό το πορνογράφημα. Γιατί περί αυτού πρόκειται... για μια κακογραμμένη τσόντα.
Σκέφτηκε ότι ίσως πιο κάτω καταλάβαινε τι ήθελε να πει ο ποιητής... που το πήγαινε... μα τα κεφάλαια περνάγανε σα νεράκι μπροστά στα μάτια της και το σκηνικό δεν άλλαζε: έρωτικά παιχνίδια κυριαρχίας και σαδομαζοχιστικές kinky καταστάσεις... Μέχρι που έφτασε 40 σελίδες από το τέλος και σιχτίρησε το βιβλίο και την τύχη της να έχει εμένα αδελφή που της φόρτωσα κάτι τέτοιο στις διακοπές της. Το παράτησε χωρίς να διαβάσει το τέλος και το πάσαρε οργισμένη σε μένα.

Να σημειωθεί παρακαλώ ότι η αδελφή μου δεν είναι καθόλου πουριτανή ή συνεσταλμένη και δη στο σεξ... Πάραυτα βαρέθηκε...
Εγώ ομολογώ δε βαρέθηκα στιγμή. Το βρήκα αρκούντως ενδιαφέρον και γαργαλιστικό για τις αισθήσεις μου όμως να ξέρετε ότι με τίποτα δεν πρόκειται να μπω στο τριπάκι να αγοράσω το δεύτερο και το τρίτο της τριλογίας (γιατί ναι... μόλις ανακάλυψα ότι περι αυτού πρόκειται... περί τριλογίας...)

Η γραφή είναι τόσο flat όσο και οι άγγλοι στο σεξ... Θυμάμαι τον συγχωρεμένο τον μπαμπάκα μου που είχε μια θεωρία γιατί οι Αγγλοι είναι τόσο συχνά γκέϋ... "τις έχεις δει κορίτσι μου τις αγγλίδες? Και γω γκέϋ θα'μουνα.."

Επειτα έμαθα ότι γυρίζεται η ταινία. Και είπα ΝΑΙ αυτή την ταινία θέλω πολύ να την δω...
Δε σας κρύβω ότι ποτέ μέχρι τώρα δεν έχω σκεφτεί ότι μια ταινία μπορεί να ξεπεράσει το βιβλίο... όμως σε τούτη δω την περίπτωση να'στε σίγουροι πως ΜΟΝΟ η ταινία θα αξίζει και θα γίνει το νέο "9.5 βδομάδες" βάζω στοίχημα γι'αυτό.

Και για να πάρετε μια ιδέα ρίξτε μια ματιά στο τρειλερ της ταινίας. Aν μη τι άλλο έχει ωραία μουσική και πολλά υποσχόμενο casting... ;)

Τεχνολογία Vs Ρομαντισμός

Εχω βαρεθεί να ακούω διαρκώς ότι έχει χαθεί ο ρομαντισμός από την εποχή μας.

Δε ξέρω για σας αλλά εγώ όντας αθεράπευτα ρομαντική δε σταματώ να τον βλέπω να υπάρχει γύρω μας…παντού! 
Αλλωστε ο ερωτας πάντα θα βρίσκει τρόπο να εκφράζεσαι... ακόμη και σε ολόγραμμα...

 

Ο ΡΟΜΑΝΤΙΣΜΟΣ ΠΕΘΑΝΕ! ΖΗΤΩ Ο ΡΟΜΑΝΤΙΣΜΟΣ!…

 

Και αυτό γιατί ποτέ δεν έπαψε να υπάρχει… απλά άλλαξε τρόπο εκδήλωσης… δεν άλλαξε παρά μόνο το μέσο…

Δεν υπάρχει τίποτα πιο ρομαντικό από το να χτυπάει το κινητό και να βλέπεις ότι κάποιος σε θυμάται… σε εντελώς άσχετη στιγμή… με τα εντελώς όμως κατάλληλα λόγια…

Δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο να ανοίγεις το μέηλ σου και να ξεπετάγονται μέσα από αυτό υπέροχες εκπλήξεις…

Και ακόμη και στο μέσσεντζερ… σε μια τόσο ψυχρή διαδικτυακή μορφή επικοινωνίας μπορεί όλα να ανατραπούν αν έχεις τα κατάλληλα winks και emoticons…

 

Ετσι λοιπόν πριν ξαναπείτε ότι χάθηκε ο ρομαντισμός ξανασκεφτείτε το…

Χάθηκε πράγματι?

4 λάθη προς διόρθωση...

Πήρα πάσα από το πτηνό για να παίξω ένα ακόμη μπλογκοπαίχνιδο που λέγεται 4.
Πρέπει να ανατρέξεις στο παρελθόν και να διαλέξεις 4 πράγματα που θα άλλαζες...
Επειτα back to the future για να πεις 4 πράγματα που θα ήθελες να σου συμβούν...
Κι έπειτα να δώσεις σκυτάλη σε 4 άλλους μπλόγκερ... (το πιο δύσκολο απ'όλα κομμάτι του παιχνιδιού είναι τούτη εδώ η επιλογή...)


1) Σαλαμίνα στα 16 μέσα στην Εκκλησία λίγο πριν την Ανάσταση και παρέα με όλες τις φίλες από κει... Ενας σούπερ ντούπερ γκόμενος γύρω στα 20 κοιτάζει διαρκώς εμένα που εγώ σαν κοθώνι δεν έχω πάρει πρέφα... Ολες οι φίλες μου το'χουν καταλάβει και γω πλάθω κουλουράκια με τα λιωμένα κεριά της λαμπάδας μου... Με σπρώχνουν να βγω έξω από την εκκλησία με τα χίλια ζόρια στο προαύλιο μακαρίζοντας την τύχη μου και μόλις κάθομαι σε ένα πεζούλι έρχεται ο τύπος και με ρωτά αν θέλω να πάμε βόλτα την άλλη μέρα... Κλείνουμε ραντεβού να έρθει να με πάρει με το μηχανάκι του να δούμε το ηλιοβασίλεμα...
Το ηλιοβασίλεμα το είδα... αλλά δυστυχώς είδα κι άλλα πράγματα που δεν είχα καμμιά διάθεση να δω... και παραλίγο να κάνω και πράγματα που δεν είχα διάθεση να κάνω... Οι φιλενάδες μπορεί να φαγωθήκανε να μου λένε πόσο τυχερή είμαι που μου έκανε την τιμή  ένας τέτοιος "Θεός" όμως η δική μου διαίσθηση από την πρώτη στιγμή με έσπρωχνε μακριά... Αυτό το ραντεβού δε θα ήθελα να το ζήσω! Ηταν η χειρότερη εμπειρία της ζωής μου...

2) Στα 20 ένα μπλοζόν που έκανα για να βγάλω μια άμυνα στο βόλλευ με το κεφάλι μου να περνά ξυστά από το στήλο του φιλέ που ήταν σιδερένιο και χωρίς προστατευτικό... (τότε δε βάζανε ούτε αφρολέξ στους στήλους... μετά το ατύχημα του μπασκετμπωλίστα άρχισαν να βάζουν)
Επειτα απ'αυτό δεν μπόρεσα ποτέ να ξανακάνω κάτι τέτοιο γιατί με είχε πιάσει φοβία  Αν μπορούσα να γυρίσω πίσω το χρόνο δε θα το έκανα το μπλοζόν εκείνη τη στιγμή γιατί μου κατέστρεψε την αθλητική μου καριέρα... (από την Α' Εθνική βρέθηκα αμέσως στην Α' Αθηνών)

3)  Στα 23 είπα ένα Ναι σε κάποιον... που έπρεπε να πω Οχι. Και τι δε θα έδινα για να το αλλάξω αυτό...

4) Στα 40 αφησα το σκυλάκι μου ελευθερο 50μ από το σπίτι και ενώ ήταν στην άκρη του δρόμου πέρασε ένα τζιπάκι και το πάτησε μπροστά στα μάτια μου... :(


Βλέποντας με θετική ενέργεια μπροστά στο μέλλον:

1) Θέλω να ξεπεραστούν τα οικονομικά προβλήματα όλου του κόσμου και να'μαστε όλοι καλά ... γιατί δεν έχουμε καταλάβει ότι για να είμαι εγώ καλά πρέπει να'ναι κι ο διπλανός μου...

2) Κλείνω τα μάτια και με βλέπω στο πλευρό ενός άντρα που θέλω να περάσω την υπόλοιπή μου ζωή μαζί του...

3) Κερδίζω λαχείο (είμαι σίγουρη - δε το συζητώ) και φτιάχνω ένα μεγάλο καταφύγιο για τα εγκατελειμένα ζώα...

 4) Mπορώ παρακαλώ να έχω έναν ωραίο θάνατο από καρδιά, στον ύπνο μου, σε βαθιά γεράματα ? (γιατί αγαπώ πολύ τη ζωή)

Καλώ σε παιχνίδι τους vanilla, Irma Red, Melissa alli, και GIP !

Εσύ και η τρόμπα σου!

Τετάρτη (χθες) ώρα 7.30 πμ.

Με την τσίμπλα στο μάτι προσπαθώ να βρω που έχω καταχωνιάσει από χθες το λουρί για να βγάλω το σκύλο βόλτα, το εντοπίζω στο πάτωμα της αποθήκης και ο σκύλος έρχεται κατά πάνω μου χαρούμενος τσιρίζοντας κάνοντας πως δε βλέπει το αγριεμένο μου βλέμμα.
Κρατάει γερά ο κακομοίρης... Χθες βράδυ δε τα κατάφερα να τον βγάλω βόλτα...
Κι όμως δεν έχει λερώσει μόνο που αδημονεί και τσιρίζει πολύ... πάρα πολύ...
Ο αλλος έχει μπασα φωνή και να γαβγίζει στο αυτί σου κοιμάσαι σαν πουλάκι...
Ριχνω μια βιαστική ματιά στον καθρέπτη του σαλονιού.
Τα μαλλιά τζίβα... (το έχουν αυτό τα μακριά μαλλιά) δε προλαβαίνω όμως ούτε να χτενιστώ γιατί θέλω να αποφύγω το "ατύχημα" μέσα στο σπίτι. Μου λείπει κι ένα σκουλαρίκι... χμ... θα έπεσε στο κρεββάτι ως συνήθως... θα το βρω μετά...
Ο απομηχανής θεός που λέγεται κλάμερ με βοηθά να μαζέψω όμορφα τα μαλλιά μου με μια κίνηση στην κορφή του κεφαλιού...
Δεν ξέρω αν σας το'πα... είμαι αγουροξυπνημένη, με την τσίμπλα στο μάτι και χωρίς καφέ!
Μετα βίας το μυαλό μου σκέφτεται ότι πρέπει να φορέσω κατι από κάτω πριν βγω.
Αρπάζω το πρώτο τζιν που βρίσκω μπροστά μου και ενώ ο σκύλος με σέρνει έξω από το σπίτι συνεχίζω με το κούμπωμά του μέσα στο ανσασερ...

Η μέρα υπέροχη, μια λιακάδα όλο υποσχέσεις, τα πουλάκια τιτιβίζουν υπέροχα... εγώ κοιμάμαι όρθια...και πάνω που ανοίγω το στόμα και είμαι έτοιμη να καταπιώ όλο τον κόσμο σ'ένα χασμουριτό στρίβει την γωνία ο κούκλος γείτονας που πετυχαίνω πάντα όταν κάνω ποδήλατο...
Φτου γμτ!
Να ανοίξει η γη να με καταπιεί... Είμαι εντελώς σαν ζόμπι. Ελπίζω να προσπεράσει...
Φευ!
Ακούω τα φρένα του να τσιρίζουν απότομα... Ακούω... γιατί το βλέμμα από ώρα είναι κάτω... ψάχνοντας να βρει το δήθεν χαμένο σκουλαρίκι...

- Καλημέρα!! (τεράστιο χαμόγελο ο τύπος)
- Καλημέρα...
- Τι κάνεις?
- Καλά εσύ?
- Εγώ εδώ... σταθερά ...Σε'χασα ... δε βγαίνεις πια ποδηλατάδες?
- Βγαίνω μωρέ αλλά εχω πιεστεί λιγάκι τελευταία με τα φιλοζωικά και τα διοικητικά συμβούλια των συλλόγων που είμαι... ξέρεις τώρα πως πάνε αυτά... ού μπλεξεις... αλλά ας όψεται που με μπλέξανε...
- Τραβάτε με κι ας κλαίω είσαι... άντεεε!! Θα βγεις μετά με το ποδήλατο? Να σε περιμένω?
- Δε μπορώ... είναι ξεφουσκωμένα τα λάστιχα...και έχω χάσει την τρόμπα...
- Να έλθω να στο φουσκώσω?
- Ελα.
- Μέχρι τι ώρα θα είσαι σπίτι?
- Μέχρι τις 10.30 μετά θα βγω για δουλειές...
- οκ θα περάσω...

Οσο τον είδατε εσείς άλλο τόσο τον είδα εγώ...
Και το χειρότερο: H συζήτηση με τα κόκκινα γράμματα έχει επαναληφθεί άλλες 2 φορές μέσα στο καλοκαίρι και τούτη εδώ είναι η τρίτη!  Πόσο ν'αντέξει η ψυχή της γυναικός τη βλακεία του άντρα?
Ε.. άϊντε .... εσύ και η τρόμπα σου φίλε μου!!

Kαλημερούλες είπαμε?? :)

Εφαγα ήττα πέρσυ...!

Φέτος το καλοκαίρι οργανώθηκα περισσότερο...
Πέρσυ την πάτησα... Εβαλα 4 φυτά μέσα σε μεγάλη ζαρντινιέρα και πνιγήκανε... έφαγα και μια ήττα μέχρι να ανακαλύψω τι έφταιγε και ήταν μαύρες και νερουλιασμένες από κάτω οι ντομάτες μου... πάει πέρασε το καλοκαίρι και δεν έφαγα παρά 3 ντομάτες!
Φέτος όμως πήρα το αίμα μου πίσω!
3 μεγάλες ζαρντινιέρες με 3 φυτά  η καθεμιά (να μην πάθουν τον περσινό συνωστισμό)που όμως δεν ήταν αγορασμένα από φυτά αλλά φυτεμένα από σπόρο. Το αποτέλεσμα με αντάμειψε πλουσιοπάροχα!
Ναι μεν δημιουργήθηκε στην αρχή το γνωστό πρόβλημα αλλά αυτή τη φορά ήξερα να το αντιμετωπίσω... Ασβέστη λιωμένο σε νερό για πότισμα και τέλος το πρόβλημα!
Ολο το καλοκαίρι από αρχές Ιούλη μέχρι και τώρα έτρωγα ντομάτες από τον κήπο μου.
Εκοβα και βγαίνανε νέες...
Υπολόγισα ότι κάθε βδομάδα έβγαζα μέσο όρο 2,5 κιλά ντομάτες. Not bad! Not bad at all..!
Τόσο βαθυκόκκινες στο εσωτερικό τους όσο δεν ήταν απέξω... Τόσο νόστιμες και μυρωδάτες αλλά και με τόσο σκληρή φλίδα που εύκολα την έβγαζα μόλις την τραβούσα με το μαχαίρι...αλλά και που αποδείχθηκε μεγάλο αβαντάζ κατά το γέμισμά τους!
Τόσο γλυκές που δεν θέλαν ούτε αλάτι... τρογώντουσαν σαν φρούτο!

Συμπέρασμα: Aν μπορώ εγώ, τότε όλοι μπορούν να γλιτώσουν χρήματα αλλά και να φάνε βιολογικές δικής τους παραγωγής ντοματούλες... Δε θέλει κόπο... Θέλει τρόπο...μεράκι και αγάπη...  ;)

Τα 7 ΔΕΝ

Πήρα πάσα για παιχνίδι από την άτακτη Irma Red και τώρα που το θυμήθηκα πάρτε να'χετε:  :-p

Προσοχή!  Σκατογατόνι  χυμένο σε καρέκλα

ΔΕΝ ανέχομαι άνθρωποι που δεν με γνωρίζουν προσωπικά να έχουν άποψη για μένα…

ΔΕΝ είμαι πολύ διαφορετική από τη διαδικτυακή μου περσόνα αλλά δεν αυτοπροσδιορίζομαι μέσα απ’αυτή…

ΔΕΝ αντέχω τους άνδρες χαμηλών τόνων που … Πετάει ο γάϊδαρος? ΠΕΤΑΕΙ!! Τους βαριέμαι αφόρητα…

ΔΕΝ καπνίζω γι’αυτό αποφεύγω τους άντρες καπνιστές…

ΔΕΝ είμαι κουτσομπόλα… Δεν ρωτάω τους άλλους προσωπικές ερωτήσεις… παίρνω μόνο ότι μου δίνουν και το τιμώ με την εχεμύθειά μου…

ΔΕΝ μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς θάλασσα και χωρίς κατοικίδια…

Ορίστε... και τι κατάλαβες ρε κοπελιά τώρα?

(πρόσεξε τι θα πεις...χιχιχι)

Νέα νίκη...

Οταν όλη η Ευρώπη (με λαμπρή εξαίρεση την Γαλλία όπου έχουνε απαγορευτεί) δείχνει ανοχή στα μεταλλαγμένα ένα άλλο μέτωπο δυναμικής αντιμετώπισης δημιουργείται στην Ελλάδα.

Μετά από 52.000 που μαζέψαμε και με πολλές ώρες δυναμικής επέμβασης στον "τόπο του εγκλήματος" από τους ακτιβιστές της Greenpeace η εταιρεία ΔΕΛΤΑ δέχτηκε μέχρι το τέλος του 2013 να αντικαταστήσει τις μεταλλαγμένες ζωοτροφές με ελληνικές μη γενετικά τροποποιημένες...
Οταν λίγους μήνες πριν έβαλα με ένα μόνο κλικ την υπογραφή μου για μια τέτοια δράση ομολογώ ότι δεν περίμενα ποτέ να καταφέρουμε κάτι.

Η πρώτη επιτυχία ήλθε με την εταιρεία ΟΛΥΜΠΟΣ η οποία ήταν η πρώτη που ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα των καιρών και των καταναλωτών... Θυμάμαι με πόση μεγάλη χαρά διάβασα το μεηλ που μου έστειλε η εταιρεία για να μου πει ότι σεβάστηκε τη γνώμη μου και την επιθυμία μου ως καταναλωτή και ότι άμεσα θα αντικαταστούσε τις μεταλλαγμένες τροφές...
Συγχαρητήρια στην εταιρεία αυτή γιατί ήταν η πρώτη που δέχτηκε να κάνει κάτι τέτοιο...
Είναι σημαντικό να κάνουμε ένα βήμα προς την καλύτερη ποιότητα διατροφής...
Αλλο να τρως μεταλλαγμένα... αλλο να τρως συμβατικά και άλλο να τρως βιολογικά προϊόντα.
Οπως και να το κάνουμε υπάρχει διαφορά...

Οταν πριν λίγες μέρες η Ε.Ε απέριψε το αίτημα των πολιτών της να ενημερώνει πάνω στα προϊόντα για τη χρήση μεταλλαγμένων δε σας κρύβω πως ένιωσα μεγάλη απογοήτευση...
Νόμιζα πως χάθηκαν τα πάντα... αλλά να που για μια ακόμη φορά στην Ελλάδα υψώνουμε το παράστημά μας και δίνουμε τις δικές μας μάχες...

Οι 300 του Λεωνίδα μοιάζουν μετά από αιώνες να είναι πάλι εδώ για φέρουν μια ακόμη νίκη στη χώρα μας...


Μην ξεχνάς: Η υπογραφή σου έχει δύναμη όπως και η ψήφος σου! Ενα κλικ μπορεί να κάνει την διαφορά! Μην βαριέσαι να το κάνεις!!

Musica e...

Oποτε ακούω αυτό το κομμάτι νιώθω μια γλυκιά ανατριχίλα... Εχει τόσες εναλλαγές όσες και οι τροπές που παίρνει η ζωή μας...
Ο Eros είναι αγαπημένος καλλιτέχνης... δεν ξέρω αν είναι η αισθαντική φωνή του που φταίει για αυτό ούτε βέβαια αν φταίνε οι στίχοι που νομίζω ότι πατάνε κάποιες ευαίσθητες χορδές που υπάρχουν μέσα μου και ταυτίζονται με το τί νιώθω για την μουσική...
Το σίγουρο είναι ότι αυτό το κομμάτι με κάνει και νιώθω όμορφα όπως μόνο μέσα σε μια αγκαλιά θα μπορούσα να νιώσω...
Μήπως άλλωστε δεν είναι η μουσική αυτό?
Μια αγκαλιά κι ένα απάγγιο στις φουρτούνες της ζωής μας?

H αβάσταχτη ελαφρότητα του τίποτα…

Είναι απίστευτο πόσο μεγάλη διαφορά μπορεί να κάνει ένα «μικρό» τίποτα, ένα τιποτάκι όταν πέσει με όλη του την δύναμη πάνω σε κάποιον…

Μπορεί να’ναι τόσο βαρύ που να τον λυγίσει…

Η τόσο ελαφρύ που να το πάρει το πρώτο φύσημα τ’ανέμου μακριά…

Σαν μια αχτίνα φωτός που ξέφυγε από τα σύννεφα και έπεσε στη γη.

Αν τύχει και πέσει σε κάποια επιφάνεια θα απορροφηθεί και θα την ζεστάνει…

Μ'αν είναι άτυχη και πέσει σε καθρέφτη εκείνος θα τη διώξει μακριά…κι αν είναι και σπασμένος θα σπάσει και κείνη σε τόσα κομμάτια…