Σήμερα που πήγαινα το καθιερωμένο καθημερινό δρομολόγιο σπίτι-σχολείο με τα 2 σκυλάκια μου βόλτα βρήκα ένα εγκατελειμένο κουτάβι 50μ από το σχολείο... είπα να το πάρω... να το φιλοξενήσω... μη το πατήσει κανένα διερχομενο αμάξι αφού λόγω του σχολείου και του κεντρικού δρόμου υπάρχει κίνηση... Το πήρα λοιπόν κι αυτό και το εβαλα στο roof garden με φαγάκι και νεράκι και μερικά παιχνιδάκια...
Το γλίτωσα από του χαρου τα δόντια σκέφτηκα...
Στο μεσημεριανό γυρισμό από το σχολείο 100μ πριν φτάσουμε για το σπίτι τα έλυσα από το λουράκι τους για να χαρούνε λιγάκι... Οι δρόμοι ήσυχοι στην γειτονιά τα αυτοκίνητα παιρνάνε ένα κάθε 5-10 λεπτα... Και εκεί ήρθε ο Θάνατος... για την Νταιζούλα μου... :(
Μέσα σε λιγα λεπτά ξεψύχησε στην αγκαλιά μου αφήνοντάς με γεμάτη αίματα από την κορφή ως τα νύχια... Δε θα ξεχάσω ποτέ το βλέμμα της όταν έφευγε...
Σαν κάτι να εσπασε ξαφνικά μέσα σου και από τον ανείπωτο πόνο ξαφνικά σβήστηκαν ολοι οι άλλοι...
Λυπάμαι πολύ για την μικρή σου... Ειλικρινά...
ΑπάντησηΔιαγραφήΈχω νιώσει πως είναι να χάνεις μια "τέτοια" συντροφιά...
Λυπάμαι...
Tραγική ειρωνία...Την ίδια μέρα έσωσα ένα σκυλάκι και σκότωσα ενα άλλο... δεν έπρεπε να το είχα λύσει... που να φανταστώ... τόσο ερημική γειτονιά... μόνο όσοι μένουν εκεί περνούν μιας και είναι ζώνη αμιγούς κατοικίας χωρίς καταστήματα... Η γμμνη κακιά ώρα και ο Αλλος εκεί πάνω που επιμένει να γελά εις βάρος μου... :(
ΑπάντησηΔιαγραφήΛυπάμαι πολύ ... αλλά ίσως ήταν τι να πω καρμικό? έσωσες μια άλλη ζωή και τελικά πήρε τη θέση της!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΤώρα το τι δεν έπρεπε και τι έπρεπε ... μη το σκέφτεσαι ... εκείνη τη στιγμή σκέφτηκες να του χαρίσεις χρόνο στο να παιχνίδι του!!! και στη βόλτα του!!!
Κανένας δε γελάει καλή μου μαζί σου!!! μη το βλέπεις έτσι ... έτσι έρχονται τα πράγματα.. οι καταστάσεις που κάποιες φορές μας δίνει όσα μπορούμε να αντέξουμε .
Τι καλά που σε βλεπω μετά από τόσο καιρό τριανταφυλλίτσα... Εύχομαι να είσαι καλά και να πέταξες τα πολλά αγκάθια σου.... (υποψιάζομαι πως σε αυτό έγκειται η "μοναδικότητά" σου...)
ΑπάντησηΔιαγραφήΥ.Γ. Ναι μπορώ να το αντέξω κι αυτό... και ξέρεις γιατί? Γιατί μετά απ'αυτό ένας παλιός πόνος αντικαταστήθηκε από έναν άλλον...αν υποψιαστώ ότι ο Θεός το προκάλεσε για αυτό ακριβώς το λόγο........................
Ούτε να το σκέπτεσαι.
ΑπάντησηΔιαγραφήΞέρεις, πάντα έλεγα πως ο χαμός μιας ψυχής, γεννά μια άλλη δίπλα σου ακριβώς. Το έγραψε και η Τριανταφυλλιά. Πονά, αλλά οσο δύσκολο κι αν σου είναι δές το έτσι.
Συνέχισε το όμορφο που έχεις ξεκινήσει.
Ατ.Σκψς.
έκανα 10 χρόνια να ξαναπάρω σκύλο...δεν ξέρω αν μπορέσω να ξαναδώ κάτι τέτοιο..να πεθαίνει...
ΑπάντησηΔιαγραφήκαλώς ήρθες..
Dark sun χαίρομαι που δεν έβαλες για πάντα τα συναισθήματά σου στην κατάψυξη και ξαναπήρες σκύλο... εστω και τόσο καιρό μετά... Εμείς οι "μεγάλες καρδιές" δεν έχουμε την πολυτέλεια να το ξανασκεφτούμε... Εκεί έξω υπάρχουν χιλιάδες ζώα που έχουν την ανάγκη μας!
ΑπάντησηΔιαγραφήΕσύ καλώς ήλθες... εγώ εδώ ήμουν από πάντα...
κάπως έτσι συμβαίνει.σχεδόν πάντα
ΑπάντησηΔιαγραφήόταν τελειώνει κάτι,κάτι καινούργιο γεννιέται
η ανάμνηση όμως εκείνου που "έφυγε"
μπορεί να μας στοιχειώνει για πάντα
ακόμα και χρόνια μετά.........
καλησπέρα
Ετσι ακριβώς είναι ψυχάκι... και γω ενεκα του ζωδίου παθαίνω σοβαρά κολλήματα και δεν ξεπερνάω εύκολα καταστάσεις...
ΑπάντησηΔιαγραφήΠοτέ ποτέ μα ποτέ Λιακάδα μου δεν εμπιστεύτηκα να τους λύσω τα λουράκια. Ούτε την Φολύ μου ούτε την Μπάμπυ μου ούτε παλιότερα τον Μπένζυ και τον Φιλίπ μου. Αλλά φαντάσου ότι ακόμα και με λουράκι παρά λίγο να χάσω κάποτε τον Μπένζυ μου από λυτό σκύλο-φύλακα. Απανωτές εγχειρήσεις.
ΑπάντησηΔιαγραφήΟμως τρελλάθηκα με την καταπληκτική ομοιότητα της Φολύς μου με την Νταιζούλα. Μακάρι να τρέχει τώρα χαρούμενη σε απέραντα λιβάδια μαζί με τον Μπένζυ και τον Φιλίπ μου. Είναι φριχτό να πεθαίνει στα χέρια σου. Είδα τον Μπένζυ μου να φεύγει με ευθανασία που διάλεξα γιά να μην υποφέρει άλλο. Πως κλείσαν τα ματάκια του το θυμάμαι ακόμα. Κι όταν δω όποιο ζωάκι να πετάγεται στο δρόμο παθαίνω πάντα σοκ και στριγγλίζω. Καταλαβαίνεις................
Ναι είναι ίδια αν την δεις με μακριά τα μαλλιά και χωρίς κλαμεράκι...
ΔιαγραφήΑυτές οι γκρι αρζαν ανταύγειες μοναδικές... ελπίζω και η δικιά σου να είναι τόσο χαδιάρα όσο η Νταίζη μου.
Ξέρεις ... τη Νταιζούλα την μάζεψα από αδέσποτο...8 μήνες πρόλαβα να την ζήσω.
Ο λόγος που την έλυσα ήταν γιατί με 2 σκυλιά που με τραβάγανε... το μονο εύκολο να λύσω ήταν εκείνη επειδή τραβούσε περισσότερο και επειδή ήξερε από αμάξια...
Αλλά το κακό την βρήκε στην άκρη του δρόμου διπλα στο πεζοδρόμιο... τι να πεις?
Η κακιά η ώρα ήτανε... αλλά εγώ δε το'χω ξεπεράσει γιατί είχα δεθεί πιο πολύ μαζί της παρά με το σκύλο που είχα ... σα να με τιμώρησε ο Θεός που παραμελούσα τον άλλον... τι να πω...?
Τουλάχιστον μεγάλωσα το άλλο το κουταβάκι που βρήκα στο δρόμο, το στείρωσα και το έδωσα σε μια πολύ καλή οικογένεια που το λατρεύει...
Εχω και γω περάσει αυτό με την ευθανασία... στα 13 της μια λυκοσκυλίνα που είχα από προχωρημένο καρκίνο...
Πόνος μεγάλος καλή μου... αλλά πάντα παίρνω μετά άλλο γιατί είμαι ταγμένη...
Δε το επιδιώκω βέβαια αλλά εκείνο με βρισκει... :)
Απίστευτα ίδιες!!! Η Φολύ είναι από μαμά Γιορκσάιρ και μπαμπά Μπισόν Χαβανέζ, μάλλον έτσι θα ήταν και η Νταιζούλα. Δεν μπορώ να σου εξηγήσω πόσο τέλεια επικοινωνεί μαζί μας. Είχα κι άλλα, έχω κι άλλο αλλα μόνο η Φολύ έχει τέτοια επικοινωνία. Ανάμεσα στ'αδελφάκια της εκείνη μας διάλεξε γιατί όταν την πήρα στα χέρια μου μιά πιθαμή πραγματάκι ήλθε και κόλλησε πάνω στο στήθος μου. Κι εμείς έτσι όπως λες δεν μπορούμε να γυρίσουμε σπίτι και να μη μας περιμένει ένα πλασματάκι εκεί. Ετσι την Φολύ πήγαμε 100χλμ γιά να την βρούμε και αυτό έγινε την ημέρα που θάψαμε τον Μπένζυ μας. Να'σαι καλά γλυκειά μου Λιακάδα και να την θυμάσαι πάντα. (Την Μπάμπυ την μαζέψαμε απ'το δρόμο 6 μηνών θα ήταν)
ΔιαγραφήXάρηκα που σε γνώρισα Mary-Ginger... :)
Διαγραφή