Κάποιες στιγμές η σκέψη αποκτά υπόσταση και παίρνει μόνη της κάποια περίεργα μονοπάτια του μυαλού για να μας πλανέψει…
Ανέκαθεν πίστευα πως ότι βλέπουμε με τα μάτια μας υπάρχει … και αυτό από μόνο του δημιουργεί μια «πραγματικότητα» για μας…ασχέτως αν είναι αληθινή ή όχι…
Τα τελευταία χρόνια τα μάτια σου έβλεπαν μόνο ένα ζευγάρι μάτια…ένα και μόνο πρόσωπο… ένα ζευγάρι χέρια λατρεμένα… Aκόμη και στον ύπνο σου μόνο αυτά έβλεπες...Ζούσες και ανέπνεες γι’αυτά κι ας μη το ξέρανε εκείνα… Συνουσιαζόσουνα με τη σκέψη τους… Αλλωστε έτσι δεν είναι η αληθινή αγάπη? Αγαπάς όχι γιατί σε αγαπούν αλλά γιατί έτσι νοιώθεις…
Κι έτσι φτάνεις κάποια στιγμή να έχεις χάσει τον εαυτό σου… να μην ξέρεις ποιος-ποια είσαι… γιατί αυτό που πλέον είσαι δεν είσαι εσύ…!
Δε μπορείς να πιάσεις πινέλο…
Να απολαύσεις τη μουσική…
Να χορέψεις…
Να γελάσεις...
Να διασκεδάσεις στην παραλία…
Δεν μπορείς να κάνεις έρωτα…
Απλά δεν υπάρχεις…
Μα πώς να υπάρξεις αφού δεν μπορείς να δεις με τα μάτια σου εσένα?
Αφού όλο κοιτάς προς τα έξω και όχι προς τα «μέσα»?
Μέχρι που έρχεται η στιγμή που βλέπεις το είδωλό σου σε ένα καθρέπτη…
Και τότε καταλαβαίνεις ότι δεν έχουνε όλα τελειώσει…και ότι έστω και λίγο είσαι ακόμα ζωντανός...
Οχι δεν μπορεί να τελείωσε τίποτα, όμως ειναι δύσκολο να αποδεχθείς αυτο που συγκρούσθηκε με τις σκέψεις ετών. Θέλει χρόνο. Και στον χρόνο αυτόν σχεδόν δεν ζείς. Και πονά. Απεξάρτηση ειναι απο ουσία που'χει ποτίσει όλο σου το κορμί και την καρδιά. Την ουσία του έρωτα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤώρα παρέα με το είδωλο προσπαθεί ο καθένας να βρεί τη δύναμη να μεταβεί απο το στάδιο της κατάστασης του συρόμενου στο πάτωμα στην άλλη, εκείνη που σηκώνεσαι και περπατάς. Ξέρεις εκείνη που χιλιάδες χρόνια πρίν κάποιοι το ονόμασαν ανθρώπινη εξέλιξη.......
Δύναμη χρειάζεται. Δύναμη.
Που στο καλό την έχω καταχωνιάσει μου λές ? Αφού θυμάμαι την είχα πάνω μου συνεχώς.
Είναι μεγάλος αυτός ο Γολγοθάς...
ΑπάντησηΔιαγραφήΑλλα τι λέει ο σοφός μας λαός?...
Κράτα με να σε κρατώ ν'ανεβούμε το βουνό... Παίρνω δύναμη και κουράγιο από σένα... φαίνεται τα πας καλύτερα από μένα...Αν μπορούσα να σου ανταποδώσω έστω και στο μισό τη δύναμη αυτή θα ήμουν ευχαριστημένη...
Ποτέ τίποτα δεν τελειώνει.Ακόμη κι αν δείχνει πως..
ΑπάντησηΔιαγραφήΣτο χέρι μας είναι να δούμε το παρακάτω.Το μέσα μας το αληθινό..
Μόνο που πρέπει να έρθει η κατάλληλη στιγμή.Άσχετα αν αργεί για κάποιους από μας,πάντα έρχεται το πλήρωμα του χρόνου κι όλα αποκαθίστανται και αποκαλύπτονται στις πραγματικές τους διαστάσεις.Λες και καθαίρονται ξαφνικά και γίνονται διάφανα..
Και τότε μπορείς να δεις με "άλλο" μα΄τι τον κόσμο γύρω σου
Αφού πρώτα έχεις "δει" τον εαυτό σου λυτρωμένο και καθαρμένο.Πίσω από είδωλα.Αντικατοπτρισμούς και κουρτίνες που σου αλλοιώνουν την πραγματική εικόνα..
Ναι,είμαστε ακόμα ζωντανοί
Και πολύ το γουστάρω...
Σε πείσμα όσων μας θέλουν ή μας θέλησαν κάπως αλλιώς...........
φιλίιιιιι
Ναι έτσι λέει το τραγούδι..."είμαστε ακόμα ζωντανοί... στη σκηνή.." μα εγώ νοιώθω τελευταία πως τα φώτα της ράμπας δεν είναι στραμμένα πάνω μου... Η ζωή με προσπερνάει...γιατί απλά δεν υπάρχει ζωή μακριά του...
ΑπάντησηΔιαγραφήΤελευταία αναλαμπή μια οικεία "φωνή" μάλλον ο σκηνοθέτης που φωνάζει "CUT"... Bαρεθηκε να με βλεπει να κλαίω και να χαλιέμαι... ;)