......

"Μη μου κάνεις ερωτήσεις, ψέματα να μη σου πω.
Την αλήθεια αν θες να δεις, κλείσε ταμάτια σου.
Θα σου φανερωθώ…"

Τι συνέβη και το φανέρωμα των ανθρώπων έγινε πια τόσο πολύ δύσκολο?

Παιχνίδια, τακτικές, προγραμματισμοί, απορίες άλυτες…

Γιατί όλα πια έχουν γίνει τόσο πολύπλοκα?

Αισθάνομαι, αλλά δεν φανερώνω. Κολλάω αλλά το"παίζω" αδιάφορος.

Εκδηλώνομαι αλλά με μέτρο, μη καρφωθούμε κιόλας!
Αποστρέφομαι το βλέμμα μη σε δω, κατεβάζω τα μάτια μη δεις μέσα τους...
Σφραγίζω τα αυτιά της ψυχής, μην ακούσουν τις "σειρήνες"...
Φοβάμαι. Διστάζω. Είμαι καχύποπτος.

Φοράω αυτή τη μάσκα την ασφαλή και πορεύομαι πάντα κρατώντας μια κουπαστή.

Μην αφεθώ και πέσω.

Μη στραβοπατήσω και γρατζουνίσω κανένα χέρι.

Μην τολμήσω και ερωτευτώ. Εκ του ασφαλούς...
Βλέποντας… Αποστειρωμένα. Καθαρά. Οπως "πρέπει".

Αλήθεια…πότε χάθηκε ο αυθορμητισμός?

Πότε γίναν οι άνθρωποι τόσο δειλοί, τόσο άνανδροι, τόσο φοβιτσιάρηδες?

Τόσο…γκρι…τόσο ουδέτεροι. Όλα εκ του ασφαλούς…

Μην τυχόν και ζήσουμε…γιατί ξέρεις, αυτό πονάει πολλές φορές.

Και κοστίζει. Και αφήνει και σημάδια ανεξίτηλα παντού.

Τατουάζ στην ψυχή για πάντα.

Θα σου φανερωθώ. Και θα σου φανερώνομαι.

Χωρίς αλεξίπτωτα και χωρίς κουπαστές. Γιατί εγώ έτσι είμαι…

Mη με ψάξεις όμως σε γκρι μέρη…
Ψάξε με στα πιο απομακρυσμένα μέρη του μυαλού σου… εκεί που μ’έχεις κρύψει…