5 χρόνια μετά...

Ερχεται κάποια στιγμή που νιώθεις ότι ανήκεις κάπου αλλού.
Κι όμως ζεις σε ένα άλλο «αλλού».
Ο χρόνος τρέχει για όλα αυτά που δεν θέλουμε.
Και γι’ αυτά που θέλουμε δείχνει αέναα κολλημένος στους ίδιους δείκτες.
Κι όση δύναμη και να βάλεις για να τους ξεκολλήσεις, δεν κάνεις τίποτα.
Αμετακίνητοι οι δείκτες...
Αμετακίνητα κι αυτά που θες.
Αμετακίνητες κι οι εξελίξεις.
Μονο οι σκέψεις μετακινούνται.
Τροχιά γύρω απο το μυαλό.
Κι η ψυχή τροχιά γύρω από τα «θέλω».
Και τα «θέλω» τροχιά γύρω απο τον χρόνο.
Και όλα γύρω από σένα...
Φαύλος κύκλος.
Και ότι κι αν κάνεις ξέρεις οτι για όλα υπάρχει η κατάλληλη στιγμή.
Που ακόμα δεν την ξέρεις.
Που θα έρθει.
Κάποτε.
Θα έρθει...?

Θα ήθελα να παγώσω τον χρόνο...
Η μήπως να τον γυρίσω πίσω?
Να τον νικήσω.
Ετσι που να μη μπορεί να σε ξαναπάρει μακριά μου.
Εστω και λίγο...
Η για πολύ.
Να ζω μέσα σου θέλω!
Στη σκέψη σου.
Στο είναι σου.
Στο κορμί σου.
Στην ανάσα σου.
Στην αγκαλιά σου.
Στο γέλιο σου.

Κάθε μου κύτταρο σε ψάχνει.
Κάθε μου μόριο φέρει την υπογραφή σου.
Και σου αφιερώνεται.
Μοιράζεται.
Δίνεται.
Αφήνεται...
Στην θαλπωρή της φωνής σου.
Στο πιο βαθύ σου αναστεναγμό.
Στη πιο κρυφή σου λέξη,
μαγνητίζεται...
αιχμαλωτίζεται...
διψάει...Αγαπάει...
δυστυχώς ακόμα...