8 Mαρτίου

Σήμερα είναι η Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας. 
Η 8η Μαρτίου καθιερώθηκε το 1910 στην Κοπεγχάγη ως η Παγκόσμια Μέρα της γυναίκας δικαιώνοντας αγώνες πολλών ετών για ίσα δικαιώματα στη ζωή, στην εργασία, στην αμοιβή και δίνοντας έτσι ένα φόρο τιμής στις γυναίκες για όλα όσα προσφέρουν.
Βέβαια σε πολλά κράτη και καθεστώτα, η γυναίκα δεν έχει ακόμη τη θέση που της αξίζει, αλλά τουλάχιστον γίνονται προσπάθειες προόδου κι εκεί, από γυναικείες οργανώσεις. 

Στον δυτικό κόσμο η κατάσταση είναι καλύτερη. Οι γυναίκες έχουν ίσα δικαιώματα, ίσες ευκαιρίες στο μεγαλύτερο ποσοστό, χωρίς όμως να έχουν εξαλειφθεί όλα τα κακώς κείμενα του παρελθόντος.
Η Γυναίκα καλείται να παίξει πολλούς ρόλους καθημερινά, της επαγγελματία, της μητέρας, της κόρης, της οικοδέσποινας, της συζύγου, της ερωμένης και αν και είναι ιδιαίτερα επιβαρυμένη τα καταφέρνει πολύ καλά. Το σημαντικό είναι ότι έμαθε να διεκδικεί, μόρφωση, θέσεις επαγγελματικής ευθύνης, ελεύθερο χρόνο, προσεγμένη εμφάνιση, διασκέδαση. Το λυπηρό όμως είναι ότι αρκετές φορές, ακόμη και στις σύγχρονες κοινωνίες, είναι υποχρεωμένη να διεκδικεί και σεβασμό από τους άντρες, αν και θα έπρεπε να τον απολαμβάνει, γιατί χωρίς εγωισμούς το αντρικό φύλο θα πρέπει να παραδεχτεί επιτέλους ότι τον έχει κερδίσει με όλα όσα έχει καταφέρει.

Από την άλλη δε μπορώ παρά να παραδεχτώ το γεγονός ότι η γυναίκα κάπου ανάμεσα στο κυνήγι της επιτυχίας και της ευτυχίας έχει χάσει τον εαυτό της…
Δεν ξέρω αν  έχει παραπέσει  στο καλάθι με τα άπλυτα ή έχει μπερδευτεί μέσα   σε κάποια σελίδα του filofax ανάμεσα σε πιστωτικές και προγραμματισμένα ραντεβού ούτε αν έγινε κατά λάθος ή απολύτως συνειδητά, το μόνο που ξέρω με βεβαιότητα είναι αυτό… ότι έχασε τον εαυτό της ή μάλλον για την ακρίβεια την ταυτότητά της… Μπέρδεψε το ρόλο της και όχι μόνο σε ένα αλλά σε πολλά επίπεδα…

Η πίεση για τελειότητα και επιτυχία σε επαγγελματικό και προσωπικό επίπεδο επέφερε την σύγχυση, το μπέρδεμα των αξιών, μας έκανε να χάσουμε το νόημα, την ουσία… 
Το τίμημα για ισότητα ήταν μικρό και αποδεκτό όμως το τίμημα για ανεξαρτησία υπήρξε πραγματικά δυσβάσταχτο… 

Η γυναίκα ήταν είναι και θα είναι όμως , ένα σύμβολο αγάπης, ομορφιάς, στοργής, κατανόησης, εγκαρτέρησης, τρυφερότητας. 
Από τη φύση της είναι πλασμένη για τη μητρότητα, τη συντροφικότητα, τη δεκτικότητα αλλά παράλληλα είναι προικισμένη με απίστευτη δύναμη και αντοχή. 
Είναι η συγχώρεση και η συμφιλίωση απέναντι στις αντιπαλότητες και τα μίση. 
Κάθε γυναίκα μπορεί να είναι μια εν δυνάμει Εύα… προκλητική και σαγηνευτική, ή μια Μπουμπουλίνα θαρραλέα αγωνίστρια…
Κάθε γυναίκα συμβολίζει μια Ασπασία, μια Θεοδώρα, μια Ελένη και μια Πηνελόπη του Ομήρου,  μια Μαργαρίτα του Φάουστ, μια αθάνατη αγαπημένη που σφράγισε πολιτισμούς. Είναι όχι μόνο η έμπνευση για τη δημιουργία της ζωής αλλά και η πηγή ζωής. Είναι η ίδια η Ζωή.

Σήμερα είναι μια μέρα σαν όλες τις άλλες για μένα... θα βγάλω το σκύλο βόλτα, θα μαγειρέψω, θα κάνω τα καθημερινά μου... λυπάμαι αλλά ποτέ δε μου αρεσε ο εορτασμός αυτής της μέρας... ειδικά οι γυναίκες που σε παρέες παρέες έβγαιναν να γιορτάσουν τι?
Ακόμη δεν έχω καταλάβει...