Run Forrest Run..............

Είναι μέρες τώρα που οι σκέψεις σου τριγυρίζουν άτακτα σε περίεργα μονοπάτια... ενίοτε δύσβατα...
Χάνονται σε ατραπούς περίεργες... συνήθως κατηφορικές ανάμεσα στο τώρα και το χθες... (μόνο που η σκάλα ανεβαίνει κιόλας δεν κατεβαίνει μόνο κι ας το'χεις ξεχάσει από καιρό...)
Είσαι και δεν είσαι...
Θέλεις και δε θέλεις...
Νοιώθεις και δε νοιώθεις...
Γελάς κι όμως πονάς...
Χάνεσαι στον λαβύρινθο των συναισθημάτων σου...
Ψάχνεις μάταια να βρεις τον μίτο που θα σε οδηγήσει στην έξοδο, μα κάποιος φαίνεται να στον έχει κρύψει... κρατώντας σε όμηρο στα όσα έζησες μέχρι τώρα...
Προσπαθείς ν'ανοίξεις μια χαραμάδα στην ομίχλη του μυαλού σου, να δεις, να καταλάβεις...
Ψάχνεις στα τυφλά να βρεις το συρτάρι εκείνο με τις καταχωνιασμένες από καιρό σκέψεις... Οταν επιτέλους το βρίσκεις... χιλιες δυο άλλες σκέψεις αναδύονται... χιλιες δυο άλλες εκτός από κείνες που επιμελημένα είχες καταχωνιάσει...
Ξεφυλλίζεις μια μια τις σελίδες της ζωής σου για να βρεις αυτή που θες να σκίσεις...
Πόσο σε νοιώθω... να'ξερες μόνο πόσο...
Είσαι κάτω από έναν ξάστερο ουρανό κι όμως... εσύ σκέφτεσαι τη βροχή...
Ενα είναι το σίγουρο: Θέλεις απελπισμένα να βγάλεις το tatoo που'χει χτυπήσει κάποιος μέσα στην καρδιά σου... μα δε τα καταφέρνεις... και γω δε νομίζω πια πως μπορώ να βοηθήσω...

Kι ύστερα... μια συνάντηση... μια γλυκόπικρη γεύση στο στόμα που δε λέει με τίποτα να φύγει...
Ισως με τον καιρό...
Ισως με την απόσταση...
Ισως με την απομάκρυνση...
Θέλεις να ξεχάσεις μα δε μπορείς...
Θέλεις και δε θέλεις...
Θέλεις να ξορκίσεις τους δαίμονές σου... τους όποιους "δαίμονες"...
Θέλεις και δε θέλεις...
Θέλεις να ακουμπήσεις πάνω σε κάποιον μα φοβάσαι...
Μη φοβάσαι!
Μη το μισήσεις... !
Ξέρω... Ολοι μισούνε το "Βατερλώ" τους... αλλά μην...
Ακούμπησε...
Ελα...

Υ.Γ Εϊ ψιτ!.... Τα Βατερλώ διδάσκουν φιλαράκι μου... Εσύ τι εμαθες απ'αυτό?

O καθρέφτης

To κινητό σου κάνει σινιάλο καλώντας σε να διαβάσεις το μήνυμα...
Τα μάτια καρφωμένα στην οθόνη διαβάζουν μια "καλημέρα" που σε εκπλήσσει, ενώ την ίδια στιγμή θέλουν να τρυπήσουν την οθόνη για να φτάσουν στον αποστολέα...
Θέλουν να διανύσουν το σύμπαν για να φτάσουν κοντά του...
να δουν... να νοιώσουν... να καταλάβουν...
μα δε μπορούν... !
Γιατί ο άλλος είναι αιώνες φωτός "μακριά"...
Γιατί ξέρουν οτι κι αν ακόμα ήταν σε απόσταση αναπνοής, τεράστια υψωμένα τείχη θα εμπόδιζαν τη θέα του...
Ξέρουν ότι 2 αντικριστοί καθρέπτες το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι ν'αντανακλούν ο ένας τον άλλο...
Πόσο μπορεί να αντέξει κανείς αυτό το ατέρμονο καθρέπτισμα? (οχι...τελικά απ'ότι κατάλαβα δε το απολαμβάνει...)
Απλά το υπομένει... στωϊκά...
Μέχρι ένας από τους 2 καθρέπτες να σπάσει... κατά προτίμηση σε χιλιάδες κομμάτια τόσο μικρά ώστε να μη βρίσκεις ούτε ένα μόριο του εαυτού σου μέσα σ'αυτά...
Τόσο ώστε τίποτα στον καθρέπτη να μη σου θυμίζει πια εσένα...

Υ.Γ. Πολλές φορές το σπάσιμο του καθρέπτη δεν είναι ατύχημα αλλά εθελουσία έξοδος...

Σιωπή...

Eκτός από χρυσός είναι και ανάγκη.

Προλαβαίνοντας όσα μπορεί να ακουστούν έξω από μένα…

Προλαβαίνοντας όσους ψάχνουν απαντήσεις σε ηλίθιες ερωτήσεις…

Προλαβαίνοντας εμένα πριν γίνω ότι φοβάμαι.

Καλύτερα να κλείσω το μικρόφωνό μου μέχρι να βρω καινούργιο.

Εμεινα από μπαταρίες…

Υ.Γ Ψυχολογία καλή, ηθικόν ακμαιότατον, διάθεση οκ, έμπνευση μηδέν, όρεξη για socialising υπό το μηδέν.

Στον ωκεανό της νύχτας σε ανταμώνω..
Και σκύβω πάνω σου...Στον κόσμο σου...Στα θέλω σου...
Στα όσα φοβάσαι...Στα όσα θες...
Σε όσα αγαπάς...Σε όσα μισείς...
Στους λαβύρινθους της σκέψης σου...
Στους πλανήτες των ματιών σου...
Στο ξελόγιασμά σου...
Οταν αλώνεις κάθε μου αντίσταση.
Οταν με καίει ο πυρετός σου.
Οταν κατακτώ το άπειρο και το απόλυτο.

Oταν σπουδάζω δίπλα σου...
Oταν εν γνώσει κι εν αγνοία μου καταθέτω στο βωμό του Ερωτά Σου και συλλαβίζω την αλφάβητο απ΄την αρχή…

Κάτω απ΄την πανσέληνο…

Μέσα στα μάτια σου.

Σαν υμνωδός που συνθέτει την ακολουθία του Ερωτα.

Ακολουθώντας τους δρόμους του κορμιού.

Τους ήχους. Τους τόνους και τα ημιτόνια.

Τις συστολές και τις διαστολές Μου.

Τα ξεσπάσματα της ηδονής Μου και την άλμη των χυμών Σου.

Τις ριπές του πάθους Σου. Οταν θέλω. Οταν…

Σε…

Επιθυμώ.

Λαχταράω.

Κουρσεύω.

Λεηλατώ.

Χαράζω.

Ιχνηλατώ.

Γητεύω.

Νιώθω.

Αγγίζω.

Δονώ.

Ξελογιάζω.

Μεταφράζω.

Μεταλαμβάνω.

Ανασαίνω.

Αφουγκράζομαι.

Οταν...

Υπάρχω μόνο στο άγγιγμά σου...

Aυτός που πήρε το άρωμα του κορμιού μου και το φοράει επάνω του παρακαλώ να το επιστρέψει ΑΜΕΣΑ! Αντε γιατί παραγνωριστήκαμε μου φαίνεται...

Υ.Γ Είμαι σίγουρη ότι εκεί που είσαι θα βρεις να φορέσεις άλλο... και το δικό μου άρωμα δεν του αρέσει να το σκεπάζουν με άλλο...

Oταν ο Τοίχος συνάντησε τη Μάντρα...

Τίποτα το ιδιαίτερο και συναρπαστικό δε μπορεί να συμβεί όταν ένας τοίχος συναντά μια μάντρα...
Σας το λέω και να το ξέρετε...

Είναι φτιαγμένοι από τα ίδια υλικά... το ίδιο ανθεκτικά στους εισβολείς που με τόση επιμέλεια προσπαθούν να κρατήσουν μακριά...
Για πέτρα χρησιμοποίησαν τις καρδιές τους... δοκιμασμένο υλικό που αντεξε αρκετά στων καιρών τα χτυπήματα... κι ακόμα αντέχει ...και λάσπη καμωμένη από δάκρυα και φτυσμένη από τον πόνο χολή...
Εχουν και οι δυο κρατήσει μέσα τους φυλαγμένα γερά τ'αγαπημένα τους...
Που ποτέ δεν ξέχασαν... ποτέ δεν άφησαν πίσω... που πάντα θα κουβαλάνε μέσα τους...
Ετσι κάθονται δίπλα δίπλα και κοιτάζονται... καθρεπτίζοντας ο ένας τον άλλον...
Ψηλός ο τοίχος γέρνει πότε πότε και κοιτάζει τρυφερά τη μάντρα... γιατί ξέρει ότι τον νοιώθει...
Και είναι αυτό που θέλει τώρα... Κάποιος να τον νοιώσει...

Και η μάντρα γέρνει πότε πότε και ρίχνει τα δάκρυά της πάνω του...
Μ'αυτή τη φορά δεν κλαίει για τον αγαπημένο που έχει κρυμμένο βαθιά μέσα της...
Κλαίει για να ποτίσει με τα δάκρυα της τη λάσπη του φίλου της... για να κάνει ακόμα πιο γερό το δικό του "οικοδόμημα"
Γιατί κάποια "τείχη" δενπρέπει να πέφτουν ποτέ...
Kαι γιατί όταν έρχονται "αστατα καιρικά φαινόμενα" από Βορρά η λιακάδα εξαφανίζεται...

Ρώσικη ρουλέττα.........

Οποτε άκουγα αυτό το κομμάτι ανατρίχιαζα...
Προσπαθούσα να το αποφεύγω....
Σήμερα ξέρω το γιατί....
Κι όμως... ακόμη το λατρεύω...!

I feel you
I feel you
In every stone
In every leaf of every tree That you ever might have grown

I feel you,
In every thing In every river that might flow
In every seed you might have sown
I feel you
I feel you
I feel you
I feel you
I feel you

I feel you,
In every vein
In every beatin' of my heart Each breath I take
I feel you, anyway In every tear that I might shed In every word I've never said
I feel you
I feel you
I feel you
I feel you

I feel you,
In every vein
In every beatin' of my heart In every breath I'll ever take
I feel you, anyway
In every tear that I might shed
In every word I've never said
I feel you
I feel you
I feel you
I feel you
I feel you
I feel you

TVE Commercial

Η τηλεόραση σας κλέβει τη ζωή...

ή

Μην παραμελείτε τα ζωάκια σας...

Διαλέξτε εσείς τον τίτλο που σας ταιριάζει... :)