Για το φιλαράκι που πονάει…

"...Μάζεψε τα ψίχουλά σου και τάϊσε τ’αγριοπερίστερα στη βεράντα σου.

Βάλε τους και μια λεκάνη καθαρό νερό.

Αν έχεις όρεξη για παραπάνω υπάρχουν και τ’αδέσποτα.

Παιδιά, γατιά, σκυλιά, τόσο ψωμί σου περισσεύει.

Τι μανία κι αυτή τι επιμονή ν’αρέσκεσαι στις πεινασμένες τίγρεις!

Αφού δεν ξέρεις να χειρίζεσαι μαστίγιο.

Πως παριστάνεις το θηριοδαμαστή τρομάρα σου!

Αυτό δεν είναι προσφορά αγόρι μου…Βίτσιο είναι!..."

Τελευταία βλέπω ανθρώπους να πληγώνουν ανθρωπους για το τίποτα...

Η μήπως για τη χαρά του παιχνιδιού και της αυτοεπιβεβαίωσης?

Ισως πάλι και για την κάλυψη της ανασφάλειας του καθενός...

Μέχρι πότε όμως?

Μήπως θα έπρεπε να ασχοληθούμε και λίγο με τον εαυτό μας?

Φίλη μου ψυχολόγος λέει πως σε αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι μόνο ο θύτης που βγαίνει κερδισμένος αλλά και το θυμα γιατί ικανοποιει μέσα απ'αυτή την κατάσταση μια βαθύτερη εσωτερική ανάγκη...

Είναι όμορφο να δίνεσαι για τον έρωτα και να κάνεις πράγματα τρελλά καταστέλλοντας κάθε ίχνος εγωϊσμού όμως είναι εξίσου άσχημο να σέρνεσαι στα πατώματα για κάτι που δεν αξίζει ή που δεν βρίσκει ανταπόκριση...

Και καλά εμείς οι γυναίκες λόγω φύσης πέφτουμε πιο εύκολα στα 4

οι άντρες δεν είναι καθόλου φτιαγμένοι γι'αυτό... Κάθε γυναίκα που ευνουχίζει έναν άντρα με αυτό τον τρόπο να είναι σίγουρη ότι θα το βρει μπροστά της μέσω του του συμπαντικού Νόμου της ανταπόδωσης.

Ποτέ δεν είναι αργά...

... για να ζητήσεις μια συγνώμη,
... για να πεις ευχαριστώ,
... για να πεις σ'αγαπώ,
... για να χαμογελάσεις,
... για να αφήσεις ένα ακόμη δάκρυ οργής ή λύπης να κυλήσει στο πρόσωπό σου κι ας έχεις κλάψει πολλές φορές προκειμένου να ξεκουράσεις την ψυχή σου,
... για να νιώσεις δυνατός και να πάρεις τη ζωή σου στα χέρια σου,
... για να κάνεις μια νέα αρχή,
...για

Να αναγνωρίσεις τα λάθη σου,
Να τα αντιμετωπίσεις…
Να ζήσεις!

Music is the words that we can never say...

Oπου τα λόγια αποτυγχάνουν...
η μουσική αναλαμβάνει να πει όλα τα ανείπωτα... να λύσει κάθε απορία...

Ναι ...απόψε είμαι σε περίεργη διάθεση...
Καλό βράδι να έχετε!

.. …. … . …. ………. , ….. …. . ….. ………
…….. .. . ………… …. …., …… ………….. …
.’……. ….!

Απόψε σε βρήκα ξανά ...
Μέσα στις νότες και στο στίχο ενός τραγουδιού!...
Ενα από τα πολλά που σε βρίσκω διαρκώς...
Ενα από τα πολλά που μου έχεις αφιερώσει σε στιγμές "αδυναμίας"

Τι βάσανο κι αυτό!
Δε μπορώ να ακούσω πια την αγαπημένη μου μουσική... και φταις εσύ το ξέρεις?
Βρίσκω παντού εσένα! Τι θα κάνω?
Δεν το αντέχω άλλο πια! Για όλα θα σε συγχωρέσω για αυτό όμως ποτέ!
Εφυγες και πήρες μαζί σου τη μουσική μου...
Και είναι η ζωή μου... Και τη θέλω πίσω τ'ακούς?

Speak low..........

Τα λόγια τα ψιθυριστά αν δεν τα έχεις ξαναπεί πας ψάχνοντας.
Θέλει τόλμη!
Πρέπει να ξεπεράσεις τον εαυτό σου για να δώσεις στον άλλον να καταλάβει ότι του δίνεσαι.... γιατί του δίνεσαι!
Ο ψίθυρος είναι ένα ατέλειωτο μυστικό του "κάποτε" ή ένα ατελείωτο μυστικό του "τώρα".
Μια αυθόρμητη εξομολόγηση, μια στιγμή τόσο διαφορετική από τις άλλες τις κοινές.
Λέξεις πλεγμένες με συναίσθημα... ό,τι και να ‘ναι αυτό το τελευταίο.
Αντάρας ή νηνεμίας.
Ξεσπάς και αποκαλύπτεσαι μ’ έναν ξεχωριστό, ιδιαίτερο, αλλά τόσο αληθινό, τρόπο!
Ξεσπάς...! Και παίρνεις το ρίσκο...

Κάπου διάβασα ότι...

Όταν γελάς διακινδυνεύεις να περαστείς για ηλίθια.

Και λοιπόν? Χιλιάδες “γνωστικοί” πεθαίνουν από ανία.

Οταν κλαις κινδυνεύεις να περαστείς για συναισθηματική.

Σκασίλα μου... καλύτερα συναισθηματική παρά αναίσθητη...

Οταν θες να το παλέψεις περνιέσαι για ρομαντική...

Δεν φοβάμαι να κλάψω. Κλαίω συχνά. Από χαρά… από απελπισία…

Δεν με νοιάζει μήπως φανώ συναισθηματική ή ρομαντική.

Μ’αρέσει.

Μου καθαρίζει τα μάτια. Kαι ελαφραίνει την ψυχή…

Οταν λες τα πράγματα με το όνομά τους κινδυνεύεις να θεωρηθείς ωμή.

Μα τι πρέπει να κάνω? Να χρυσώσω το χάπι? Δεν έχει νόημα…

Το τριαντάφυλλο όπως και να το πεις το ίδιο άρωμα θα έχει… το ίδιο βέβαια και το σκατό…

Όταν ανοίγεσαι στους άλλους κινδυνεύεις να μπλεχτείς.

Και τι πιο σημαντικό υπάρχει στη ζωή?

Όταν δείχνεις τα συναισθήματά σου κινδυνεύεις να αποκαλύψεις την ανθρωπιά σου, για την ακρίβεια μπορείς να αποκαλύψεις πολύ "χειρότερα" πράγματα από την ανθρωπιά σου. Γίνεσαι τότε γραφική ή αφελής…

Οταν εκθέτεις τις ιδέες σου και τα όνειρα σου στον κόσμο κινδυνεύεις να τα χάσεις.

Τι να γίνει δεν μπορείς να κερδίζεις πάντα.
Όταν αγαπάς κινδυνεύεις να μην έχει ανταπόκριση η αγάπη σου.

Δεν είναι κακό …αγαπάς για να αγαπάς και όχι
για να πάρεις ανταπόδοση αυτή δεν είναι αγάπη.

Οταν ελπίζεις κινδυνεύεις να πονέσεις.

Οταν δοκιμάζεις κινδυνεύεις να αποτύχεις.

Οταν δουλεύεις κινδυνεύεις να κάνεις λάθος…

Κι όμως πρέπει να ρισκάρεις! Η μεγαλύτερη
ατυχία στη ζωή είναι να μην ρισκάρεις για τίποτα.

Το να κρατάς κρυμμένο τον εαυτό σου, το να τον χάνεις με τις αυτομειωτικές σου ιδέες ή να τον κρύβεις από την κρίση των άλλων είναι θάνατος.

Μην αφήσεις να σου συμβεί αυτό!

Ενας καθ'ολα "φανταστικός" διάλογος...

- Είμαι μέσα σου?
- Είσαι παντού.

- Θα με αγαπάς?
- Οσο ζω.

- Θα με αντέχεις?
- Οσο χρειαστεί.

- Τόσο πολύ?
- Και λίγο είναι.

- Με νοιώθεις δικό σου?
- Σε νοιώθω να κυλάς μέσα μου.

- Εχεις ξανανιώσει έτσι?
- Εσύ έχεις αναρωτηθεί ξανά έτσι?

- Ανάσα...?
- Η δική σου.

- Ματιά?
- Η δική σου.

- Αγγιγμα?
- Το δικό σου.

- Ηχος?
- Ο δικός σου.

- Ολα εγώ?
- Ετσι φαίνεται.

- Δεν φοβάσαι μην χαθείς?
- Φοβάμαι μήπως δεν με βρεις.

- Εχεις μετανιώσει?
- Εχω νοιώσει.

- Σου ζητάω πολλά?
- Ζητάς αυτά που σου αξίζουν.

- Δεν θέλω να τελειώσει.
- Θα τελειώσει μόνο όταν εμείς τελειώσουμε μέσα μας.

- Δεν έχω το θάρρος...
- Θα μοιραστούμε το δικό μου.

- Σ’ ευχαριστώ.
- Εγώ περισσότερο…

Τι καλά που θα ήταν αν ήταν αληθινός...

Υ.Γ Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική...

Δική μου παρτίδα...

Kατά-δική μου...

Απόψε έχω όρεξη για παιχνίδια...
Θέλω να παίξουμε μαζί μια παρτίδα...
Τα πούλια όμως θα τα στήσω εγώ όπως θέλω... εντάξει?
Στο ταμπλό επάνω μόνο εσύ και εγώ...
Αχόρταγοι μονομάχοι, διεκδικητές μιας παρτίδας που δεν έχει νικητές και ηττημένους...
Μόνο ικανοποιημένους...
Θέλεις?

Θα παίξουμε με τους δικούς μου κανόνες...

Τα χέρια στα χαρίζω... ούτως ή άλλως πάνω στο παιχνίδι δε τα ορίζω... πάντοτε τα δικά τους κάνουνε...κι όλο ζαβολιές...
Ντύσε τα με ένα κόκκινο πανί σφιχτά... μπας και κερδίσεις τούτο το παιχνίδι...


Και το στόμα όμως στο χαρίζω... να το κάνεις ότι θέλεις... αν μπορείς... γιατί και κείνο όσο καιρό το έχω τα δικά του λέει και κάνει... δε βάζει γλώσσα μέσα...






Ολη η άλλη δική μου... δε με χαρίζω... με κρατάω για μένα... πολύτιμη...40 καράτια χρυσός που είπε και κάποιος...
Μόνο ένα μικρό υγρό κομμάτι σάρκας που ξεπροβάλει σε κείνο εκει το δέλτα εκεί κάτω.... χάρισμά σου...!
Μέσα του έχει κρυμμένα όλα τα κρυφά κι ανομολόγητα πάθη μου.
Τις πιο μύχιες και λάγνες μου σκέψεις...
Αν το κατακτήσεις μπορεί και να στις μαρτυρήσει...
Τι λες?... θα τα καταφέρεις?







Σε μια προσπάθεια να γίνω αυτό που θέλετε... Ενα ακόμη "κακό κοριτσάκι"
Καιρό τώρα διαφημίζομαι σε ένα χώρο που δε θα έπρεπε... Που δεν έχω τίποτα κοινό... ή σχεδόν τίποτα... Και επειδή με έχει ενοχλήσει το "κοινό" που περνάει βλέπει και δεν σχολιάζει σκέφτομαι σοβαρά να κλειδώσω το χώρο μου μόνο για όσους μου έκαναν την τιμή και συμμετείχαν...

Θάλασσά μου, έρωτά μου...

Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα:
...μπαίνεις και δεν ξέρεις αν θα βγεις
Πόσοι δεν έφαγαν τα νιάτα τους...
...μοιραίες βουτιές, θανατερές καταδύσεις,
...γράμπες, πηγάδια, βράχια αθέατα,
....ρουφήχτρες, καρχαρίες, μέδουσες...

Αλίμονο αν κόψουμε τα μπάνια μόνο και μόνο
γιατί πνίγηκαν 5-6 !
Αλίμονο αν προδώσουμε τη θάλασσα
γιατί έχει τρόπους να μας καταπίνει!

Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα: χίλιοι την χαίρονται, ένας την πληρώνει...

Y.Γ. Η θάλασσα βέβαια είναι ο μόνος έρωτας που δε θα σε προδώσει ποτέ...!!

Mια ακόμη πολύ ζεστή μέρα...

Αυτή τη φορά εκτός από λιακάδα υπάρχουν και χαμόγελα...

Αμυδρά αλλά υπάρχουν ίσα για να ομορφαίνουν τη μέρα...

Και να θυμίζουν το κόστος...

Καλημέρα σε όλους!

Y.Γ. Σήμερα θα ήθελα να ήμουν παραλία, να κολυμπούσα και να έπαιζα βόλλεϋ :(