"...Μάζεψε τα ψίχουλά σου και τάϊσε τ’αγριοπερίστερα στη βεράντα σου.
Βάλε τους και μια λεκάνη καθαρό νερό.
Αν έχεις όρεξη για παραπάνω υπάρχουν και τ’αδέσποτα.
Παιδιά, γατιά, σκυλιά, τόσο ψωμί σου περισσεύει.
Τι μανία κι αυτή τι επιμονή ν’αρέσκεσαι στις πεινασμένες τίγρεις!
Αφού δεν ξέρεις να χειρίζεσαι μαστίγιο.
Πως παριστάνεις το θηριοδαμαστή τρομάρα σου!
Αυτό δεν είναι προσφορά αγόρι μου…Βίτσιο είναι!..."
Τελευταία βλέπω ανθρώπους να πληγώνουν ανθρωπους για το τίποτα...
Η μήπως για τη χαρά του παιχνιδιού και της αυτοεπιβεβαίωσης?
Ισως πάλι και για την κάλυψη της ανασφάλειας του καθενός...
Μέχρι πότε όμως?
Μήπως θα έπρεπε να ασχοληθούμε και λίγο με τον εαυτό μας?
Φίλη μου ψυχολόγος λέει πως σε αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι μόνο ο θύτης που βγαίνει κερδισμένος αλλά και το θυμα γιατί ικανοποιει μέσα απ'αυτή την κατάσταση μια βαθύτερη εσωτερική ανάγκη...
Είναι όμορφο να δίνεσαι για τον έρωτα και να κάνεις πράγματα τρελλά καταστέλλοντας κάθε ίχνος εγωϊσμού όμως είναι εξίσου άσχημο να σέρνεσαι στα πατώματα για κάτι που δεν αξίζει ή που δεν βρίσκει ανταπόκριση...
Και καλά εμείς οι γυναίκες λόγω φύσης πέφτουμε πιο εύκολα στα 4
οι άντρες δεν είναι καθόλου φτιαγμένοι γι'αυτό... Κάθε γυναίκα που ευνουχίζει έναν άντρα με αυτό τον τρόπο να είναι σίγουρη ότι θα το βρει μπροστά της μέσω του του συμπαντικού Νόμου της ανταπόδωσης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Πριν σχολιάσεις ζύγισέ το καλά!
Μην ξεχνάς ότι βρίσκεσαι πάνω σε μια "red thin line"...