Κάποτε φιλαράκι μου είχαμε την πόρτα μας ορθάνοιχτη... Θυμάσαι?
Ανοιχτή να μπαίνουν ελεύθερα τα στοιχιά της φύσης...
Ο άνεμος, το φως, η βροχούλα, ο κάθε κουρασμένος οδοιπόρος που'θελε να ξεδιψάσει...
Τα καθίζαμε στο τραπεζάκι της αυλής κάτω από τη σκιά της κληματαριάς και τους τρατάραμε γλυκό κεράσι σπιτικό... Βυσσινάδα... Πότε πότε λίγο γλυκό κρασί η κανα ρακί...
Μπήκε κόσμος και κοσμάκης σ’ αυτό το σπίτι. Moυσαφίριδες πολλοί...
Μπήκε θλίψη και δάκρυα... μπήκαν χαρές και νύχτες με κιθάρες... μπήκαν όμορφες και ευγενικές ψυχές μα και δυο τρεις μαύρες που έφυγαν γρήγορα... ευτυχώς...

Τώρα η πόρτα έκλεισε...
Ισως να σφράγισε για τα καλά... κάπου πήρε το μάτι μου το μάνταλο κατεβασμένο...
Ισως πάλι να κοιμάται...
Την κοιτάς και ώρες ώρες νοιώθεις πως απλά ξεκουράζεται για λίγο.
Δεν ξέρω για πόσο.
Ενα μόνο ξέρω.
Θα ξανανοίξει να δεχτεί με ευγένεια τους περαστικούς διαβάτες...
Θα βάλει τα καλά της...θα ανθίσουν τα λουλούδια στις γλάστρες ξανά, και όλα θα λένε «Καλώς όρισες» και πάλι..