Πανσέληνος...

Πανσέληνος σήμερα... δεν ξέρω γιατί πάντα στην πανσέληνο θέλω και θάλασσα (χμ... λες και υπάρχει μέρα που δε θέλω θάλασσα στη ζωή μου...)
Πανσέληνος.... και οι σκέψεις τρέχουν πάλι στο δικό σου μονοπάτι...
Οποιο δρόμο και να πήρα πάντα στη δικιά σου οδό με έβγαζε...
Οποιο μονοπάτι και αν ακολούθησαν τα βήματά μου με φέρνανε κοντά σου...
Οποια ατραπό και αν διάλεξα... πάντα νύχτωνα εδώ...στο δικό σου μονοπάτι ...
Και εδώ απόψε θα ξημερωθώ καρδιά μου... γιατί εσύ μπορεί να έφυγες αλλά εγώ είμαι ακόμα εδώ...και θα είμαι για όσο...

Βλέπεις ότι και αν προσπαθείς να μου πεις με την στάση σου... με τα λόγια σου ή τη σιωπή σου... νομίζω ότι δεν είναι αληθινά... Σε νοιώθω καρδιά μου τόσο έντονα...

Είσαι τόσο μακριά και όμως ακόμη τόσο κοντά μου...


Υ.Γ. Kαμμιά πανσέληνος δε θα είναι ποτέ πια ίδια ._