Λογική και συναίσθημα...

Μου λείπεις τελευταία τόσο πολύ που πονάει.
Μου λείπεις τόσο που η σκέψη σου με μαχαιρώνει.
Μου λείπεις τόσο πολύ που με πονάει ως και ο αέρας που αναπνέω.

Δε νομίζω ότι έχω βιώσει ξανά τέτοιο πόνο στη ζωή μου...
Δε νομίζω ότι έχω ζήσει ξανά τέτοιον έρωτα...
Δε μετανιώνω τη γνωριμία μας έστω και για τις λίγες στιγμές ευτυχίας που μοιραστήκαμε... όταν γελάγαμε μαζί στη θάλασσα ψάχνοντας στα βαθιά για κοχύλια, παίζοντας βόλλευ... ή στο τηλέφωνο... ή εκείνη τη μέρα στο ασανσέρ... (τι να πρωτοθυμηθώ...)

Θέλω τόσο πολύ να ακούσω τη φωνή σου, να διαβάσω και πάλι έστω δυο αράδες γραμμένες με τα χέρια σου για μένα... Απλώνω το χέρι μου στο πληκτρολόγιο να σου γράψω, τα δάχτυλά μου τρέχουν αυθόρμητα πάνω στο πληκτρολόγιο να γράψουν τη διεύθυνσή σου και τελευταία στιγμή ... backspace... Με συγκρατεί μονάχα η γνώση ότι για ένα κόκκο χαράς θα πληρώσω με ποτάμια οδύνης από την καρδιά μου που αιμορραγεί.

Θέλω να ζήσω ξανά μέσα σου...

Γυναίκα σου, δική σου και του τοπίου σου, έστω για λίγο... Για μια αγκαλιά, ένα φιλί, ένα χάδι... Για μια μόνο νύχτα... Δε μου φτάνει βέβαια, μα ακόμα κι η αιωνιότητα μωρό μου δε θα μου 'φτανε να σε χορτάσω...
H λογική μου λέει να σε ξεχάσω... ότι δε με θέλεις...
Μα η καρδιά μου... αλλα νιώθει... (η κακομαθημένη πάντα τα δικά της έκανε...)
Λογική και συναίσθημα...
Εχθροί και φίλοι που πάντα θα συναντιούνται και δε θα τολμούν να κοιταχτούν στα μάτια...

Ας γινόταν να βρεθώ πάνω από τον ώμο σου αόρατη, μια μικρή πολύχρωμη πεταλούδα, να κλέψω μια στιγμή από τη ζωή σου, από την όψη σου, από το χαμόγελό σου, χωρίς να νιώσω πάνω μου το βλέμμα σου!