Κάπου διάβασα ότι...

Όταν γελάς διακινδυνεύεις να περαστείς για ηλίθια.

Και λοιπόν? Χιλιάδες “γνωστικοί” πεθαίνουν από ανία.

Οταν κλαις κινδυνεύεις να περαστείς για συναισθηματική.

Σκασίλα μου... καλύτερα συναισθηματική παρά αναίσθητη...

Οταν θες να το παλέψεις περνιέσαι για ρομαντική...

Δεν φοβάμαι να κλάψω. Κλαίω συχνά. Από χαρά… από απελπισία…

Δεν με νοιάζει μήπως φανώ συναισθηματική ή ρομαντική.

Μ’αρέσει.

Μου καθαρίζει τα μάτια. Kαι ελαφραίνει την ψυχή…

Οταν λες τα πράγματα με το όνομά τους κινδυνεύεις να θεωρηθείς ωμή.

Μα τι πρέπει να κάνω? Να χρυσώσω το χάπι? Δεν έχει νόημα…

Το τριαντάφυλλο όπως και να το πεις το ίδιο άρωμα θα έχει… το ίδιο βέβαια και το σκατό…

Όταν ανοίγεσαι στους άλλους κινδυνεύεις να μπλεχτείς.

Και τι πιο σημαντικό υπάρχει στη ζωή?

Όταν δείχνεις τα συναισθήματά σου κινδυνεύεις να αποκαλύψεις την ανθρωπιά σου, για την ακρίβεια μπορείς να αποκαλύψεις πολύ "χειρότερα" πράγματα από την ανθρωπιά σου. Γίνεσαι τότε γραφική ή αφελής…

Οταν εκθέτεις τις ιδέες σου και τα όνειρα σου στον κόσμο κινδυνεύεις να τα χάσεις.

Τι να γίνει δεν μπορείς να κερδίζεις πάντα.
Όταν αγαπάς κινδυνεύεις να μην έχει ανταπόκριση η αγάπη σου.

Δεν είναι κακό …αγαπάς για να αγαπάς και όχι
για να πάρεις ανταπόδοση αυτή δεν είναι αγάπη.

Οταν ελπίζεις κινδυνεύεις να πονέσεις.

Οταν δοκιμάζεις κινδυνεύεις να αποτύχεις.

Οταν δουλεύεις κινδυνεύεις να κάνεις λάθος…

Κι όμως πρέπει να ρισκάρεις! Η μεγαλύτερη
ατυχία στη ζωή είναι να μην ρισκάρεις για τίποτα.

Το να κρατάς κρυμμένο τον εαυτό σου, το να τον χάνεις με τις αυτομειωτικές σου ιδέες ή να τον κρύβεις από την κρίση των άλλων είναι θάνατος.

Μην αφήσεις να σου συμβεί αυτό!