Μέχρι που αποφάσισα να σκαρφαλώσω στο δέντρο της ζωής για να ανακαλύψω τα μυστικά του…
Ομως η Γνώση ζητάει πάντα υψηλό αντίτιμο…
Ετσι σε κάθε κλαδί που σκαρφάλωνα σκιζόταν ένα κομμάτι μου…
Στην πορεία… για να μάθω αυτά που ήθελα γινόμουν κουρέλια που άφηνα στο διάβα μου…
Τώρα κάθε που φυσάει… τα κουρελάκια μου… χορεύουν μόνα τους στο δέντρο.
Δε ξέρω...Αξιζε τελικά?
άξιζε..
ΑπάντησηΔιαγραφήγιατί έτσι σε έμαθες..σε οριοθέτησες..
γιατί τίποτα δεν μας χαρίζεται αναίμακτα και χωρίς πόνο ή κουρέλιασμα..
στο τέλος όμως σχεδόν πάντα βγαίνουμε κερδισμένοι.κι ας αργούμε να το συνειδητοποιήσουμε..
Κάπως έτσι ανιμάκι...
ΑπάντησηΔιαγραφήΑπλά σκέφτομαι ότι αν τα κομμάτια είναι πολύ μικρά δεν μπορούμε να ξαναφτιάξουμε και πάλι το ένδυμα που αρχικά φοράγαμε...
Ποτέ πια δε θα είμαστε ίδιοι...
Το κακό είναι ότι εμείς οι ίδιοι δεν μπορούμε να καταλάβουμε αν "άξιζε"... Αυτό το καταλαβαίνουν οι άνθρωποι που έχουμε γύρω μας...
Εγώ δεν θα μείνω στα κομμάτια, αλλά στο νέο, το ολόλευκο φωτεινό φουστάνι που βλέπω,
ΑπάντησηΔιαγραφήπου σημαίνει πως όλες οι εμπειρίες στη ζωή μάς εμπλουτίζουν ή τουλάχιστον, θα έπρεπε να το κάνουν..
Η ζωή έχει πολλά φουστάνια και κουστούμια στην γκαρνταρόμπα της, γιατί αυτό θα πρέπει
να μας τσακίζει;;
Μα δεν είναι αυτοί που τα φορούν που φθείρονται και τσακίζονται... τα φουστάνια φθείρονται...
ΔιαγραφήΚαλημέρα Ανταίε! :)