Oι αναμνήσεις λειτουργούν τελικά πολύ περίεργα…

Κάποιες φορές έρχονται στο νου ευχάριστες και όμορφα πράγματα, κι άλλες τόσες έρχονται συναισθήματα άσχημα και αναμνήσεις που πονούν και τρυπάνε την καρδιά μου, πράγματα που θέλω να ξεχάσω μα που δυστυχώς η μνήμη επαναφέρει σαδιστικά και δε μ’αφήνει να το κάνω.

Οι αναμνήσεις έχουν κι αυτές, όπως πολλά άλλα πράγματα, δυο πρόσωπα:

To όμορφο πρόσωπο, φορτωμένο με ζεστές γλυκειές θύμησες αλλά και το άσχημο γεμάτο με συναισθήματα που θέλω να σβήσω και να ξεχάσω επειδή με πονάνε. Αυτές είναι και οι αναμνήσεις που ευθύνονται για το μούδιασμα που νοιώθω κάθε φορά που θυμάμαι ανθρώπους που δεν είναι πια εδώ, πρόσωπα που με απογοήτευσαν και με πρόδωσαν και πικρά γεγονότα που με λύπησαν.

Εχω πια μάθει πως σημασία δεν έχει να σκαλίζω το παρελθόν και να ψάχνω απαντήσεις στα «γιατί» που με βασανίζουν επειδή απλούστατα αυτά τα «γιατί» δεν οδηγούν πουθενά.

Σημασία λοιπόν έχει το τώρα, το σήμερα.

Οι πράξεις του σήμερα είναι αυτές που θα καθορίσουν άλλωστε και το αύριο αλλά και το πόσο όμορφο θα είναι αυτό. Η ζωή είναι τόσο σύντομη που δεν υπάρχει χρόνος μα ούτε και χώρος για πολλά «γιατί» και δυσάρεστες σκέψεις. Χρειάζεται μόνο θετική αντιμετώπιση και άπλετη καλοσύνη…

Χρειάζεται ΦΩΣ και όχι σκοτάδι…