- Είμαι μέσα σου?
- Είσαι παντού.
- Θα με αγαπάς?
- Οσο ζω.
- Θα με αντέχεις?
- Οσο χρειαστεί.
- Τόσο πολύ?
- Και λίγο είναι.
- Με νοιώθεις δικό σου?
- Σε νοιώθω να κυλάς μέσα μου.
- Εχεις ξανανιώσει έτσι?
- Εσύ έχεις αναρωτηθεί ξανά έτσι?
- Ανάσα...?
- Η δική σου.
- Ματιά?
- Η δική σου.
- Αγγιγμα?
- Το δικό σου.
- Ηχος?
- Ο δικός σου.
- Ολα εγώ?
- Ετσι φαίνεται.
- Δεν φοβάσαι μην χαθείς?
- Φοβάμαι μήπως δεν με βρεις.
- Εχεις μετανιώσει?
- Εχω νοιώσει.
- Σου ζητάω πολλά?
- Ζητάς αυτά που σου αξίζουν.
- Δεν θέλω να τελειώσει.
- Θα τελειώσει μόνο όταν εμείς τελειώσουμε μέσα μας.
- Δεν έχω το θάρρος...
- Θα μοιραστούμε το δικό μου.
- Σ’ ευχαριστώ.
- Εγώ περισσότερο…
Τι καλά που θα ήταν αν ήταν αληθινός...
Υ.Γ Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική...
κι όμως θα μπορούσε να ήταν
ΑπάντησηΔιαγραφήγιατί το φανταστικό,όπως το λες,με τις κατάλληλες προϋποθέσεις,γίνεται αληθινό..
γιατί ίσως τελικά το ανέφικτο να μην είναι πάντα τέτοιο..
αρκεί να το πιστεύουμε
και να το νιώθουμε.πως μπορούμε..
Oτι είναι βαθιά μέσα μας είναι εξίσου πραγματικό ή φανταστικό....
ΑπάντησηΔιαγραφήΟτιδήποτε έχουμε μέσα μας ειναι μια εν δυνάμει πραγματικότητα... ή μια εν δυνάμει φαντασία...
Εξίσου...
Την διαφορά την κάνουν οι περιστάσεις, οι κανόνες του "παιχνιδιού" και σε τελική φάση οι παίχτες.