Ένα φιλί σε κάθε χιλιοστό του κορμιού...
Κι ένα χάδι... Και ανάσες... Και ψίθυροι...
Και να πίνεις τους χυμούς της γης...
Να ξεδιψάς στα λακκάκια κάτω από το λαιμό...
Nα μεθάς στα λαγόνια...
Να μυρίζεις τον κήπο του κορμιού μου...και να πίνεις το νέκταρ μου...
Και φωτιά να γίνομαι ολόκληρη... και να σε καίω...
Και να μένω χωρίς άλλη ανάσα... και να πεθαίνω...
Και να μ'ανασταίνεις ξανά και ξανά...
Απόψε στάζω έρωτα για σένα...
...σαν εκείνη τη μέρα που για πρώτη φορά με με άγγιξες...

Κάποτε...

... ήμουν ένα ολοκαίνουργιο κατακόκκινο στο χρώμα της φωτιάς φoυστάνι…
Μέχρι που αποφάσισα να σκαρφαλώσω στο δέντρο της ζωής για να ανακαλύψω τα μυστικά του…
Ομως η Γνώση ζητάει πάντα υψηλό αντίτιμο…
Ετσι σε κάθε κλαδί που σκαρφάλωνα σκιζόταν ένα κομμάτι μου…
Στην πορεία… για να μάθω αυτά που ήθελα γινόμουν κουρέλια που άφηνα στο διάβα μου…

Τώρα κάθε που φυσάει… τα κουρελάκια μου… χορεύουν μόνα τους στο δέντρο.
Δε ξέρω...Αξιζε τελικά?

Οne man's dream...

Eίναι κάποια βράδια που τα όνειρα σαν τις σειρήνες σε καλούν να χαθείς μέσα τους…
Είναι κάποια βράδια που θες απλά να πάψεις να σκέφτεσαι…
Να κλείσεις τα μάτια και να αφεθείς…
Να τρυπώσεις σε ένα όνειρο και όπου σε βγάλει…
Είναι κάποια βράδια όπου το όνειρο συναντά την πραγματικότητα…
…που ταυτίζεται μαζί σου σα να το έκοψες και το έραψες στα μέτρα σου…
Και άλλες πάλι φορές θες να αφεθείς στην αγκαλιά του Μορφέα γιατί είναι ο μόνος εραστής που ξέρει να σου παίρνει τον πόνο…ο μόνος που μπορεί να σε ικανοποιήσει και να σου χαρίσει ηδονή...
Αν με ρωτήσετε τι περισσότερο φοβάμαι, σκέψεις ή όνειρα δεν ξέρω να πω με σιγουριά…
Μα επειδή και τα δυο βγαίνουν από μέσα μου μάλλον φοβάμαι τον ίδιο μου τον εαυτό.
Αυτόν θέλω να ξορκίσω…
Αυτόν να καθυποτάξω…
Αυτός… ήταν και είναι πάντα για μένα ο μεγαλύτερος αντίπαλος…

Oι πρώτες άσπρες τρίχες έκαναν την εμφάνισή τους φίλε μου (κι ας χάνονται μες στα ξανθά μου μαλλιά) … το ίδιο και οι πρώτες ρυτίδες…κι ας χάνονται κάθε που σε κοιτάζω...

Μα μένα δε με νοιάζει…

Μου φέρεται τρυφερά έμένα ο χρόνος, είναι δικός μου ….

Τον εχω δωροδοκήσει με μπόλικες αναμνήσεις και κείνος μου έδωσε σε αντάλλαγμα άσπρες τρίχες για τη δύσκολη μύηση στην Τέχνη της ζωής και ρυτίδες που’ναι από γέλιο και γκριμάτσες πειράγματος…

Δε με πειράζει…

Ποτέ άλλωστε δε με σταμάτησε ένα κραγιόν από το να φάω ή να φιλήσω...

Ποτέ ένα μέϊκ απ από το να κλάψω και ποτέ μια βροχή από το να περπατήσω.

Πάντα έκανα αυτό που ήθελα όσο τρελλό κι αν ήταν...

"...Είχα πάντα την "τρέλλα" μου…

Πρόσεχε όμως όταν περιτριγυρίζεσαι από σώφρονες.

Στην έχουν στημένη! Καλύτερα μη λες πολλά…

Μην ξεχνάς στο φινάλε πως η τρέλλα σου είναι υπόθεση αυστηρά προσωπική.

Kαι μη φοβάσαι καλέ! Μην άγχεσαι τόσο με τα γηρατειά.

Σου λέω εγώ και να το ξέρεις: Οι τρελλοι δε γερνανε!!

Δεν έχει ημερομηνία λήξεως η τρέλλα.

Πρόσεξε μόνο. Πρόσεξε πολύ. Αν χάσει τη φρεσκάδα της γίνεται αφάνταστα βαρετή.

Και τότε φιλαράκι μου χίλιες φορές γέρος παρά μπαγιάτικος τρελλός!"

Αλκυόνη Παπαδάκη

Oι αναμνήσεις λειτουργούν τελικά πολύ περίεργα…

Κάποιες φορές έρχονται στο νου ευχάριστες και όμορφα πράγματα, κι άλλες τόσες έρχονται συναισθήματα άσχημα και αναμνήσεις που πονούν και τρυπάνε την καρδιά μου, πράγματα που θέλω να ξεχάσω μα που δυστυχώς η μνήμη επαναφέρει σαδιστικά και δε μ’αφήνει να το κάνω.

Οι αναμνήσεις έχουν κι αυτές, όπως πολλά άλλα πράγματα, δυο πρόσωπα:

To όμορφο πρόσωπο, φορτωμένο με ζεστές γλυκειές θύμησες αλλά και το άσχημο γεμάτο με συναισθήματα που θέλω να σβήσω και να ξεχάσω επειδή με πονάνε. Αυτές είναι και οι αναμνήσεις που ευθύνονται για το μούδιασμα που νοιώθω κάθε φορά που θυμάμαι ανθρώπους που δεν είναι πια εδώ, πρόσωπα που με απογοήτευσαν και με πρόδωσαν και πικρά γεγονότα που με λύπησαν.

Εχω πια μάθει πως σημασία δεν έχει να σκαλίζω το παρελθόν και να ψάχνω απαντήσεις στα «γιατί» που με βασανίζουν επειδή απλούστατα αυτά τα «γιατί» δεν οδηγούν πουθενά.

Σημασία λοιπόν έχει το τώρα, το σήμερα.

Οι πράξεις του σήμερα είναι αυτές που θα καθορίσουν άλλωστε και το αύριο αλλά και το πόσο όμορφο θα είναι αυτό. Η ζωή είναι τόσο σύντομη που δεν υπάρχει χρόνος μα ούτε και χώρος για πολλά «γιατί» και δυσάρεστες σκέψεις. Χρειάζεται μόνο θετική αντιμετώπιση και άπλετη καλοσύνη…

Χρειάζεται ΦΩΣ και όχι σκοτάδι…

Η βδομάδα ξεκινάει με τις καλύτερες προϋποθέσεις...
Η ζυγαριά έδειξε 2 κιλά μείον...
Ενα χρυσό μετάλλιο μπήκε στο σπίτι...
Μαζί και ένας νέος προορισμός...
Γελώ...
Γελώ και καλημερίζω ευχόμενη αυτή η βδομάδα να πάει πολύ καλά... :)

Leela James - When You Love Somebody

H βραδιά απόψε μυρίζει πόνο...
... και αναμνήσεις...

Ελπίζω εσείς τουλάχιστον να έχετε ένα υπέροχο Σαββατόβραδο...

ΦΟΒΟΣ

Δεν φυλάει τα έρμα...
Φυλακίζει ψυχές....
Παγώνει ζωές.
Μηδενίζει το κοντέρ της μηχανής μας για ώρες, μέρες, μήνες μπορεί και χρόνια.

Φοβόμαστε να ζήσουμε, να δοκιμάσουμε, να δώσουμε, να ζητήσουμε, να μάθουμε, να αποτύχουμε. Ο φόβος για την αποτυχία ΔΕΝ σε στέλνει στην επιτυχία.
Σε καθηλώνει κάπου στη μέση.
Ανάμεσα στο πριν και το μετά.
Στο κενό!
Νομίζεις ότι πας μπροστά μα δεν έχεις κάνει ούτε ένα βήμα.

Διώχνω το φόβο μακριά να μπορέσω να κάνω μερικά βήματα.

Τρεκλίζοντας ή τρέχοντας δεν έχει σημασία.
Κι αν πέσω δεν με νοιάζει.
Φόβος που σε ακινητοποιεί, και σε δένει χειροπόδαρα σε κάνει θεατή
της ίδιας σου της ζωής.
Μιας ζωής που έχεις ξεχάσει εδώ και καιρό με το pause πατημένο.
Παύση κάνω μόνο για να πάρω μία ανάσα.
Ποτέ από δισταγμό!
Κι ας φάω τα μούτρα μου. Θα έχω τουλάχιστον ζήσει!

Ρητορικό ερώτημα...

Τελικά τι είναι πιο τρομακτικό ?

Να σου φεύγει η γη κάτω από τα πόδια ή η ζωή μέσα από τα χέρια?
Ρητορικό το ερώτημα... Δε περιμένω βεβαίως να πάρω απάντηση...

Yulunga - Dead Can Dance

Kάποιες μουσικές τις ακούς με τα αυτιά σου...
Κάποιες με την καρδιά σου...
Και κάποιες άλλες με όλο σου το είναι...
Εκσταση............
Καλή σας νύχτα!