"...Πόσο κλέφτες γίνονται οι άνθρωποι, όταν διεκδικούνε μερτικό απ’την ψυχή σου…
Πόσο ψεύτες όταν σου ζητούν να γυρίσεις πίσω εκείνα που δε σου έδωσαν ποτέ...
Πόσο ηλίθιοι, όταν νομίζουν πως δεν έχεις την ικανότητα να διακρίνεις τον σουγιά, που είναι κρυμμένος στην ανθοδέσμη με τα τριαντάφυλλα..."
Αλκυόνη Παπαδάκη
Παρασκευή 6 Ιανουαρίου 2012
Τόσες στιγμές... τόσες όμορφες αναμνήσεις κι όμως έχουν αξία μόνο όταν σκέφτομαι ότι τις ζήσαμε μαζί... Είναι κάποιες βραδιές που όταν κάνω αυτή τη σκέψη νιώθω την ανάγκη να κλάψω... Είναι που τα δάκρυα γίναν πια αγκάθια που τρυπάνε επίμονα τις τελευταίες μέρες τα μάτια μου... Μάταια παλεύω να τα διώξω... σκάλωσαν εκεί και δε λένε να φύγουν... Ισως και κείνα γυρεύουν την έξοδο διαφυγής μα μοιάζουν να μη τη βρίσκουν! Ισως πάλι από διαστροφή να μένουν παρασιτικά σε ένα μέρος που δε τα θέλουν... Ούτε μέσα... ούτε έξω... κάπου εκεί στο ανάμεσα... ίσα να δίνουν μια περίεργη λάμψη στο βλέμμα... Ισα να υποννούν αυτά που θέλουν... Και πόσο σιχαίνομαι Θεέ μου τα ημίμετρα...! Θέλω να πάψουνε να υποννοούν! Θέλω να καθρεπτίσουν! Θέλω να τ'αφήσω να πέσουν στο πάτωμα... να κραυγάσουν αυτά που θέλουν... Θέλω να τα αφήσω να χυθούν πάνω σε κάποιον... μα κείνος πια δεν είναι εδώ... Θέλω να αφήσω κάποιον να τα γευτεί... μόνο για να καταλάβει...
Υ.Γ Αν τα μάτια είναι ο καθρέπτης της ψυχής τότε τι είναι ένα υγρό βλέμμα?
Θεέ μου... Φώτιζέ με ποτέ να μη παινέψω το φως, τα λουλούδια, τ'αστέρια σε τυφλό μπροστά... Να μην καλέσω σε κυνηγητό τη χελώνα... Να μην πουλήσω εξυπνάδα σε φτωχό μυαλό... Αξίωσέ με να μην πετάξω λάσπη σε κρίνο... Να μην κάψω φτερά πεταλούδας... Να μην χαλάσω ότι δεν μπορώ να πλάσσω... Κι αν μου δώσεις Φως περίσσιο να το μοιράσω στα σκοτάδια του κόσμου...!
Μέρα Φωτών σήμερα ας φροντίσουμε να φωτιστούμε ο καθένας με τον δικό του τρόπο... Εν όψει μιας δύσκολης χρονιάς ας βρούμε την προσευχή που μας αντιπροσωπεύει και ας σκύψουμε στο Θείο ζητώντας φώτιση και ελεημοσύνη...
Η αλήθεια είναι δε μ'αρέσει να μιλάω πολύ για μένα... Για τα αισθήματά μου ναι... για μένα όχι... Προτιμώ την ουσία των πραγμάτων από το "φαίνεσθαι"... Ελα όμως που έρχεται η στιγμή που σου ρίχνουν το μπαλάκι και πρέπει και συ να κάνεις με τη σειρά σου παιχνίδι!! Ετσι λοιπόν ανταποκρινόμενη στην πάσα της ονειροπόλας Ηλι ξεκινώ το "ξεγύμνωμα" της Λιακάδας.
1. Αγαπημένη στιγμή: Kάποια στιγμή μέσα σ'ένα ανσασερ... 2. Αγαπημένο άρωμα: Tα τελευταία 15 χρόνια το χειμώνα Alliage sport ESTEE LAUDER και το καλοκαίρι Cool water DAVIDOFF 3. Αγαπημένο φαγητό: Μμμμ... μάλλον οποιαδήποτε παραλλαγή ζυμαρικού 4. Αγαπημένο γλυκό: Kάτι σε τούρτα ή αλλιώς κάτι σε σοκολάτα... 5. Αγαπημένο ποτό: BAILEYS ή κοκτέιλ Blue curacao με badida 6. Αγαπημένο βιβλίο: Mάλλον ο Αλέξης Ζορμπας του Καζαντζάκη 7. Αγαπημένο τραγούδι: Εndless love - Dianna Ross 8. Aγαπημένη εκπομπή: Nip Tuc ... ναι ξέρω έχω μείνει λίγο πίσω αλλά δε βλέπω συχνά... 9. Αγαπημένη έξοδος: Aυτή με το σκύλο μου πιάνεται? :-p (καλά καλά ...) Beach party ή νυχτερινό μπάνιο... Οπως καταλαβαίνεται αγαπημένη έξοδος χωρίς θάλασσα δε παίζει! (το καλοκαίρι) Το χειμώνα θέατρο και μετά φαγητό σε κάποιο καλό εστιατόριο. 10. Αγαπημένη διαδρομή: Aυτή που ακολουθούν τα δάχτυλά μου πάνω σε ένα αντρικό κορμί...
Bασικά να πω ότι δεν έχω κάνει πιο χαζό παιχνίδι απ'αυτό... με πιο ανούσιες και πιο χαζές ερωτήσεις. Μα είναι δυνατόν να αγαπάς ΜΟΝΟ ένα τραγούδι? Προσωπικά μου ήταν απίστευτα δύσκολο να διαλέξω ανάμεσα σε Dianna Ross- B.Streisand και ένα των SCORPIONS. Το ίδιο και στα φαγητά που έχω τουλάχιστον 2-3 αγαπημένα που δεν τα ξεχωρίζω... (έριξα κλήρο για το πιο θα βάλω). Το ίδιο δύσκολο μου ήτανε να διαλέξω ανάμεσα σε τόσα βιβλία... Υπήρχαν τουλάχιστον 4 που αγάπησα αλλά κανένα δεν ξεχώριζε πράγμα που σημαίνει ότι το αγαπημένο μου βιβλίο είναι αυτό που δεν έχω διαβάσει ακόμα.
Ετσι λοιπόν σκέφτομαι να επανέλθω με ένα blogoπαίχνιδο λίγο πιο ενδιαφέρον και πιο χιουμοριστικό το οποίο θα πασάρω στους αγαπημένους μου φίλους.
Kαι εκεί που ξεφυλλίζεις αμέριμνα τη σιωπή,πέφτεις πάνω σε μια φωνή …και ξάφνου νοιώθεις ναυαγημένη σε μιαν απέραντη νοσταλγία…Γιατί η φωνή είναι ζεστή και οικεία …και είναι εκεί για να τα ανακατέψει όλα μέσα σου……Ολα εκείνα που νόμιζες ότι είχες αρχίσει να βάζεις σε τάξη… … Ολα εκείνα που είναι ακόμα εκεί ενώ δεν έπρεπε να είναι… Καλή σου νύχτα όπου κι αν είσαι…Και μιας και έχεις λαδώσει καλά τη συνείδησή σου δε χρειάζεται να πω όνειρα γλυκά…Αυτά είναι δεδομένα…
Nαι! Είχες πολύ δίκιο τελικά! Είμαστε τόσο μα τόσο διαφορετικοί...
Εκεί που εσύ μετανιώνεις, εγώ είμαι αμετανόητη... Εκεί που εσύ διαγράφεις, εγώ συνεχίζω και γράφω... Εκεί που εσύ κολώνεις, εγώ συνεχίζω... Εκεί που εσύ γελάς... εγώ πονάω... Εσύ είχες δίκιο μωρό μου... και εγώ άδικο... Εσύαδιαφορείς και εγώ σ'αγαπάω... Eίχες δίκιο όταν έλεγες ότι είμαι τα πάντα... και εσύ το τίποτα...........
Δεν είναι κακό να ξεκινάει η νέα χρονιά με την επίγνωση αυτή. Είναι πιο εύκολο έτσι να αφήσεις κάτι για πάντα πίσω...
Εύχομαι αυτή τη χρονιά να μπορέσουμε να αφήσουμε όλα τα βαρίδια πίσω μας... Να απαλλαγούμε από όλα τα πνιγηρά αισθήματα... Να ερωτευθούμε άφοβα ξανά χωρίς όρους και όρια... Να βρούμε το κουράγιο να πούμε "όχι" σε ότι μας χαλάει και μας καταδυναστεύει.
Επίσης ευχομαι να έχουμε λιγότερα συναπαντήματα με κακοπροαίρετους ανθρώπους και εφοριακούς...!! :))
Είναι γεγονός πως μερικοί άνθρωποι δεν μπόρεσαν ποτέ ν’απλώσουντα ρούχα τους στον ήλιο, να τα στεγνώσουν.
Πάντα βρεγμένα τα φορούν.
Δεν είναι η ζωή που φταίει γι’αυτό κι ας της ρίχνουν όλα τα βάρη.
Ούτε οι ίδιοι βέβαια φταίνε.
Φταίει το ότι δεν τους χάρισε ποτέ κανείς έναν ήλιο.
Εναν όλοδικό τους ήλιο.
Ν’ανατέλλει, να δύει και πάλι ν’ανατέλλει λαμπερός μέσα τους.
Να τους φωτίζει και να τους στεγνώνει τα ρούχα… να τους ζεσταίνει την καρδιά…
Αυτή εδώ η ευχή είναι για αυτούς τους ανθρώπους… Είθε το 2012 όλοι να βρούνε τον δικό τους προσωπικό ήλιο… που θα φωτίζει για πάντα ψυχή και πνεύμα και θα καθοδηγεί τα βήματά τους σε ασφαλή μονοπάτια…
Για τους υπόλοιπους θα ευχηθώ ένα παραγωγικό , ερωτικό , γεμάτο ευτυχία 2012!
Κυριακή 25 Δεκεμβρίου 2011
Είσαι τ'αέναο ταξίδι μου...
Ταξίδι στις εσχατιές του μυαλού μου... Στις πιο μύχιες σκέψεις μου... Στα πιο τρελλά μου "θέλω"... Στις πιο υγρές γωνιές του κορμιού μου... Στα πέρατα της ψυχής μου...
Είσαι η μάχη που δίνω... Είμαι η μάχη που ποτέ δεν έδωσες... Μπορείς να δραπετεύσεις από το πάθος σου? Μπορώ να σε κρατήσω όμηρο κοντά μου?
Τα χείλη σου δώσε μου απαλά τον έρωτα ν'αγγίξω 2 φιλιά για σένανε εγώ θα ζωγραφίσω... Ανθισε καταχείμωνα η Ανοιξη στο κορμί μου απόψε ονειρεύτηκα πως ήσουνα μαζί μου... Κρέμασα απ'το πρωί τον ήλιο στα μαλλιά μου Ντύθηκα φλόγα του τζακιού για να'ρθεις πιο κοντά μου Τ'αρωμα του κορμιού μου έσταξα για σένα να μυρίσεις και του μυαλού σου τις σκιές μονος σου να νικήσεις...
Το πιο ομορφο χαμόγελο έβγαλα προς τα έξω και στάθηκα στον καθρέπτη μου μπροστά να σε καλέσω...
"κοίτα λοιπόν καθρέπτη μου, να το το είδωλό σου... όταν εσένανε κοιτάς θα βρίσκομαι εμπρός σου..."
.............................................
Υ.Γ Μη σταματήσεις να με ταξιδεύεις στον κόσμο των ονείρων (σου-μου) και των αισθήσεων (μου-σου) γιατί όταν είμαι μόνη μου επισκέπτομαι συχνά την χώρα των δακρύων...
Παρασκευή 23 Δεκεμβρίου 2011
Xρόνια πολλά σε όλους! Με Αγάπη, Υγεία, Ευτυχία και εσωτερική Γαλήνη και Φως! Ειδικά Φως...! Φως μέσα μας... και έξω μας... Φως στην άκρη του τούνελ που έχουμε μπει... Ας βρούμε τη φώτιση μέσα μας για να μπορέσουμε να ανταπεξέλθουμε στις δυσκολίες που έρχονται... Μια μεγάλη αγκαλιά αφήνω εδώ για τους φίλους μου... αλλά και για κείνους που εξακολουθούν να μπαίνουν και να μην λένε ούτε χρόνια πολλά μια μέρα σαν κι αυτή... Δε πειράζει! Καλή καρδιά... Και την έχουμε...! :)
Σημάδια των καιρών ή τι άλλο? Πως να μεταφράσω αυτό που βλέπω αυτές τις μέρες γύρω μου? Μαθαίνω τελευταία πως πολλοί γονείς απομυθοποιούν τον Αη Βασίλη στα μάτια των παιδιών από πολύ νωρίς! Ο λόγος? Ποιος άλλος βέβαια από την οικονομική κρίση που μας έχει χτυπήσει.
Προκειμένου λοιπόν οι γονείς να μην χρεωθούν άλλη μια οικονομική υποχρέωση μιλούν για το "ψέμμα" του Αη Βασίλη σε μια πολύ τρυφερή ηλικία που τα παιδιά έχουν ανάγκη να πιστέψουν... Γιατί το κάνουν αυτό? Θα ήταν πολύ πιο εύκολο να γράψουν ένα γράμμα και να αφήσουν ένα μικρό δωράκι ή ζαχαρωτά κάτω από το δέντρο δώρο από τον Αη Βασίλη. Ενα γράμμα που θα τους εξηγούσε ότι ο Αη Βασίλης φέτος δεν μπορούσε να τους κάνει δώρο αυτό που ζητήσανε αλλά αφού είναι καλά παιδιά δε τους ξέχασε και ότι ίσως τους το κάνει του χρόνου. Εναλλακτικά σε πιο μεγάλα παιδάκια θα μπορούσε ο Αη Βασίλης να γράψει ότι υπάρχουνε πιο φτωχά ή ορφανά παιδάκια που έχουνε περισσότερη ανάγκη από εκείνο το παιχνίδι... Ετσι τα παιδιά ευαισθητοποιούνται κιόλας!
Τόσο δύσκολο είναι βρε παιδιά να βρούμε το μέτρο? Γιατί τα παιδιά θα πρέπει από τόσο νωρίς να χάνουνε την παιδικότητά τους? Γιατί θα πρέπει να πληρώνουν τα λάθη των "σοφών" ενηλίκων? Τόσα χρόνια τώρα οι ενήλικες σκοτώνανε το πνεύμα των Χριστουγέννωσν με κάθε τρόπο, κάθε χρόνο,συστηματικά με τον υπερκαταναλωτισμό και την αναλγησία τους σε κοινωνικό επίπεδο. Τώρα σβήνουν τα χαμόγελα των παιδιών..σκοτώνουν την αθωότητα των παιδιών και όχι μόνο... Γιατί όλοι μας έχουμε ανάγκη από έναν Αη Βασίλη... Ολοι μας έχουμε ανάγκη να πιστέψουμε κάπου έστω κι αν είναι ψέμμα...
