Τόσες στιγμές... τόσες όμορφες αναμνήσεις κι όμως έχουν αξία μόνο όταν σκέφτομαι ότι τις ζήσαμε μαζί...
Είναι κάποιες βραδιές που όταν κάνω αυτή τη σκέψη νιώθω την ανάγκη να κλάψω...
Είναι που τα δάκρυα γίναν πια αγκάθια που τρυπάνε επίμονα τις τελευταίες μέρες τα μάτια μου...
Μάταια παλεύω να τα διώξω... σκάλωσαν εκεί και δε λένε να φύγουν...
Ισως και κείνα γυρεύουν την έξοδο διαφυγής μα μοιάζουν να μη τη βρίσκουν!
Ισως πάλι από διαστροφή να μένουν παρασιτικά σε ένα μέρος που δε τα θέλουν...
Ούτε μέσα... ούτε έξω... κάπου εκεί στο ανάμεσα... ίσα να δίνουν μια περίεργη λάμψη στο βλέμμα...
Ισα να υποννούν αυτά που θέλουν...
Και πόσο σιχαίνομαι Θεέ μου τα ημίμετρα...!
Θέλω να πάψουνε να υποννοούν!
Θέλω να καθρεπτίσουν!
Θέλω να τ'αφήσω να πέσουν στο πάτωμα... να κραυγάσουν αυτά που θέλουν...
Θέλω να τα αφήσω να χυθούν πάνω σε κάποιον... μα κείνος πια δεν είναι εδώ...
Θέλω να αφήσω κάποιον να τα γευτεί... μόνο για να καταλάβει...

Υ.Γ Αν τα μάτια είναι ο καθρέπτης της ψυχής τότε τι είναι ένα υγρό βλέμμα?