Fairytale gone bad!

Η ζωή μου τα τελευταία 3 χρόνια … ένα ταξίδι ηταν.
Περιπετειώδες…
Ενα πολύχρωμο παραμύθι… που όλα τα'χε!
Με καταιγίδες, θύελλες … μοναχικές ψυχές…νεράϊδες και πρίγκηπες...συνοδοιπόρους… φίλους και πειρατές…

Τελευταία με πολύ σκούρα και μουντά χρώματα…
Ενα παραμύθι με «πρέπει» και «δεν»…
Ενα παραμύθι με βασική προυποθεση να χάσεις τον εαυτό σου.
…Για να σου διδαξει στην πορεία πώς γίνεται να τον ξαναχτίσεις…από την αρχή…
Για να σου διδαξει γενικά…!
Πολλά και διάφορα που μέσα στα 40 χρόνια της ζωής μου δεν ήξερα…
Και που δεν υπάρχει λόγος να τα μοιραστώ μαζί σας και να σας "υποψιάσω"… ή να σας προκαταβάλλω…
Αλλωστε το "παραμύθι" καθενός είναι διαφορετικό…
Με διαφορετικούς ήρωες…
Διαφορετική πλοκή…
Διαφορετικά διδάγματα…

Αυτή η "ζωή" λοιπόν δεν θέλει να αποτυπωθεί στο πληκτρολόγιο.
Ούτε χρειάζεται να πάρω τα πινέλα να τη ζωγραφίσω…
Θέλει μονο να επιβεβαιώσει οτι τίποτα δεν μένει για πάντα.
Οτι τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται… όπως μας τα δείχνουν οι άλλοι…
Οτι όλα έχουν κάτι να μας μαθουν.
Αυτή η ζωή δεν υπάρχει πια!
Εχει ήδη αρχίσει να καταχωνιάζεται στα συρτάρια της λήθης μου…
Σχεδόν όλες της οι στιγμές μια μια σβήνονται κάθε ξημέρωμα.
Σχεδόν τελετουργικά…
Κάποιες όμως μένουν στο μυαλό παγωμένες και χαραγμένες.
Είναι αυτές που μετρήσαν περισσότερο…
Που πονέσανε περισσότερο…
Αυτές που χτυπήσανε ένα tattoo μέσα στην καρδιά μου...
Και όμως εγώ περιμένω ακόμα...
Το ξημέρωμα εκείνο που θα'χει σβήσει κάθε σημάδι πόνου μέσα μου.
Μου είπανε ότι ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός!
............Πρέπει να το πιστέψω!!