H νεράϊδα και ο δράκος!

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας δράκος που ζούσε μόνος και έρημος σε μια σπηλιά στην κορυφή ενός απομακρυσμένου ψηλού βουνού.

Πέρναγε τον καιρό του κυνηγώντας και βολτάροντας στα τριγύρω δάση.
Πολλές φορές ξάπλωνε κάτω από τον ίσκιο μιας μεγάλης βελανιδιάς και σκεφτότανε…
Τι άλλο να έκανε ένας μοναχικός δράκος που δεν έβρισκε άλλους δράκους να κάνει παρέα?
Μια μέρα εκεί που καθόταν και συλλογιζόταν ήρθε μια παιχνιδιάρα νεράϊδα
και άρχισε να του γαργαλάει τα αυτιά ψιθυρίζοντάς του με την γλυκιά φωνή της…
Ο δράκος ξαφνιάστηκε!
Ηταν η πρώτη φορά που τολμούσε κάποιο ζωντανό πλάσμα να τον πλησιάσει τόσο κοντά χωρίς να τον φοβάται…
Γύρισε σαστισμένος και την κοίταξε και εκείνη του χάρισε το
πιο όμορφο χαμόγελό της…

- Δε φοβάσαι μήπως σε φάω?

- Οχι!… Είμαι πολύ μικρή για να χορτάσεις…

-Δε φοβάσαι μήπως σε φυλακίσω για πάντα?

- Οχι! Μην ξεχνάς… Είμαι νεράϊδα… Οποτε θέλω εξαφανίζομαι…

- Δε φοβάσαι μήπως σε αγαπήσω?

(Η νεράϊδα σάστισε… Ποτέ δε το είχε σκεφτεί αυτό…"Γιατί ένας δράκος να αγαπήσει μια νεράϊδα?""Γιατί μια νεράϊδα να μην φοβάται ένα δράκο?")

- Οχι! Ολοι κάποτε θέλουν να αγαπήσουν και να αγαπηθούν!

Ο δράκος ένοιωσε ξαφνικά την επιθυμία να την αγκαλιάσει…
να την φιλήσει.
Άπλωσε τα χέρια του αλλά τα νύχια μπήκαν βαθειά στη σάρκα της. Την μάτωσαν και καυτό αίμα έτρεξε από τις πληγές της…
Πλησίασε το πρόσωπό της…Άνοιξε το στόμα του αλλά έβγαλε φωτιές και τα φτερά της νεράιδας κάηκαν.
Τα μάτια του έτρεξαν δάκρυα…αλλά αυτά την έπνιξαν.
Η νεράιδα έγειρε και πέθανε στην αγκαλιά του… ο δράκος ήταν και πάλι μόνος…

Αυτό που θέλει να μας πει η ιστορία είναι ότι "Δεν αρκεί να το θέλεις… πρέπει και να μπορείς… να αγαπήσεις τον άλλον…"Και γι’αυτό όταν βρίσκουμε μια τέτοια αγάπη δεν πρέπει να την αφήνουμε με τίποτα να μας ξεφύγει… :)

Y.Γ. Τόσο η ανάρτηση όσο και η μουσική είναι από μια άλλη εποχή... μια άλλη ζωή όπου η Λιακάδα που ακροβατεί στη red thin line ήτανε η Κυρά του Αβαλον...