Ατακτες σκέψεις

Δεν ήμουν και δε θα γίνω ποτέ μίζερος άνθρωπος.

Τη μιζέρια και την μεμψιμοιρία δεν τις μπορώ, δεν τις αντέχω.

Εχω μάθει στη ζωή μου να δέχομαι αυτά που μου συμβαίνουν και να μην παραπονιέμαι.

Απλά αυτές τις μέρες είμαι κάπως περίεργα... Νιώθω σαν την νηνεμία πριν την καταιγίδα…

Φοβάμαι πως κάτι "μεγάλο"πλησιάζει...

Είμαι αισιόδοξη. Πάντα ήμουν.

Η αισιοδοξία είναι ένα στοιχείο του χαρακτήρα μου που αγαπώ.

Οσο χάλια και αν είμαι εξακολουθώ να είμαι αισιόδοξη.

Απόψε όμως ειδικά νοιώθω ότι έχω τόσα πολλά να βγάλω από μέσα μου.

Δεν ξέρω από πού να αρχίσω.

Νοιώθω να πνίγομαι μέσα σε σκέψεις και συναισθήματα μπερδεμένα, λόγια δίχως νόημα που ειπώθηκαν άσκοπα, υποσχέσεις που δεν τηρήθηκαν …

Πιστεύω στην μοίρα.

Πιστεύω πως βαδίζουμε σε μια πορεία προδιαγραμμένη, προκαθορισμένη από κάποιον άλλο… Σαν τα τρένα που κυλάνε στις γραμμές.

Κι αν κάποτε ξεφεύγουμε απ΄αυτή την πορεία είναι γιατί δεχόμαστε παρεμβολές από πορείες δυνατότερες απ’την δικιά μας που έρχονται με σκοπό να μας προσπεράσουν και στην πορεία καταφέρνουν να μας εκτροχιάσουν , να μας βγάλουν εκτός. Όμως επανερχόμαστε.

Κι επανερχόμαστε δυνατότεροι και πιο προσεχτικοί…

Επανερχόμαστε πιο έτοιμοι να συνεχίσουμε την πορεία και να αντιμετωπίσουμε το επόμενο τρένο που ίσως δε θα έρθει για να μας εκτροχιάσει και ούτε για να μας προσπεράσει…