Πιάνω πινέλο μαγικό που τη μορφή σου ζωγραφίζει...
Βουτά στο κόκκινο να κάνει την ψυχή σου... το νου σου βάφει γαλανό....
Τα βήματά μου η μοίρα οδήγησε εδώ σε τούτο της καρδιάς το ξέφωτο...
Το πεπρωμένο μου μ'οδήγησε στο Φως...
Σερνόμενη σκλάβα του έρωτά σου κι η αλήθεια τόσο μακρυά...
Μα ήρθε η ώρα που αλήτρα αλήθεια μου χτύπησε την πόρτα...
Χύθηκε μέσα μου ορμητικά κι όλα τα συνεπήρε...
Ονειρα, σκέψεις, αισθήματα ξεβράστηκαν στην ακτή της απελπισίας και της αμφιβολίας.
Κι ο βωμός του έρωτά μας γέμισε από λάσπη...
Πόσο λυπάμαι... πόσο...
Μα άλλη λύση δεν υπάρχει...
Το μονο που μπορώ να μην ξαναγυρίσω!
Οχι σε σένα καρδιά μου... μόνο στον εαυτό μου...