Κάποτε μου είπε κάποιος ότι όταν έχεις πληγωθεί πολλές φορές παθαίνεις ανοσία στον πόνο.
Δυστυχώς για μένα δεν είναι έτσι τα πράγματα.
Κάθε φορά πονάει σαν την πρώτη φορά.
Κάθε φορά πονάει σαν την πρώτη φορά.
Αλλωστε ο πόνος, σκέφτηκα, δεν είναι νόσος για να πάθεις α-νοσία… Είναι αίσθημα!
Και τότε ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι η κατάλληλη λέξη είναι α-ναισθησία!Και ότι αυτός που μου το είπε αυτό είναι ένας αναίσθητος που είναι ανίκανος να αγαπήσει…
Και εγώ σε όλο αυτό θα σου πω...
ΑπάντησηΔιαγραφήή το έχεις απο την αρχή το σπόρ της αναισθησίας
ή...ξέχνα το πως μπορείς να το αποκτήσεις!
Εγώ δεν τα κατάφερα ποτέ και σε τίποτα ...
ίσως δεν είμαι αρκετά δυνατή για να την
αποκτήσω αυτή την ....αναισθησία.
Αναίσθητος γεννιέσαι...δεν γίνεσαι...πάντα θα πονάει σαν την πρώτη φορά...πάντα θα είναι αγκάθι...πάντα θα γεμίζουν τα μάτια σου δάκρυα...η μοναδική αλλαγή που πιθανώς υπάρξει είναι να συνηθίσεις το πόνο...μονάχα αυτό...!Δεν έχει να κάνει με το αν είσαι δυνατός η όχι...έχει να κάνει με τη λίμνη της ''ευαισθησίας'' κάποιοι κολύμπησαν στα νερά της και το νερό της τους τυλίγει ακόμα...και κάποιοι απλά την προσπέρασαν...δεν ξέρω ποιοί είναι πιο δυνατοί...δεν ξέρω ποιοι είναι πιο αδύνατη...ξέρω όμως ότι αυτή η λίμνη σε κάνει Άνθρωπο...ξεχωριστό από τους ανθρώπους...!καλημέρα!
ΑπάντησηΔιαγραφήθα συμφωνήσω τελικά...
ΑπάντησηΔιαγραφήΙσως βέβαια έχει και να κάνει με τα αποθέματα που'χει κανείς μέσα του...
Μερικοί έχουν αστείρευτα...
Μερικοί όχι... οταν τους τελειώσει τους τέλειωσε και δεν μπορούν να αισθανθούν τίποτα μετά για κανέναν άλλον.
Νίνα... κάθε φορά που γράφεις... χαίρομαι πολύ που σε "γνώρισα"... Γράφεις πολύ όμορφα!
ίσως για κάποιους η αναισθησία να λειτουργει σαν ένας μηχανισμός άμυνας.να προσπαθούν τάχα μου να πείσουν τον εαυτό τους πως είναι ανίκανοι να αγαπήσουν και να αγαπηθούν
ΑπάντησηΔιαγραφήγιατί φοβούνται το ρίσκο.τον πόνο.και την οδύνη
μα πριν απ΄όλα αυτά...
έχει προηγηθεί το "θαύμα"
πόσο αναίσθητος και ασυναίσθητος μπορείς να είσαι ενώπιόν του?....
ή μάλλον πόσο τυφλός?
και μάλιστα εν γνώσει σου...
ναι..πονάει..
αλλά όταν αξίζει κιόλας όλο αυτό που έζησες..
άσχετα με την κατάληξη..
όταν "θεραπευτεί" ο πόνος..
μετά θα νιώθεις ευλογημένος και τυχερός..
γιατί έγινες καλύτερος..
έστω κι έτσι..
(προσωπική εμπειρία κι άποψη.....)
φιλί
"πόσο αναίσθητος και ασυναίσθητος μπορείς να είσαι ενώπιόν του?...."
ΑπάντησηΔιαγραφήΜεγαλη κουβέντα είπες πάλι κοριτσάκι...
Και έθεσες το θέμα σε νέα βάση. :)
Kαλό απόγευμα εύχομαι!
ίσως είναι η εύκολη λύση..
ΑπάντησηΔιαγραφήνα αποφεύγουμε τα δύσκολα
γιατί το "θαύμα" από μόνο του είναι δύσκολο..
κι εμείς δεν αντέχουμε σ΄αυτό..
στα εύκολα βουτάμε,κολυμπάμε
και γι΄αυτό "πνιγόμαστε"
για ένα τίποτα ρημάζουμε τη ζωή μας..
αλίμονο όμως...
ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια...όσα γράφω είναι όσα ζω...ας πούμε ότι βρήκα τον τρόπο να αντισταθμίσω το πόνο που με κερνάνε... :)
ΑπάντησηΔιαγραφήκάθε μαχαιριά τη νιώθεις διαφορετική απ' την προηγούμενη.. συμφωνώ απόλυτα με όσα λες.. είσαι στους συνταξιδιώτες μου στο προσωπικό μου blog!
ΑπάντησηΔιαγραφήο πόνος είναι ΖΩΗ Λιακαδάκι και εμείς δεν είμαστε άνοστοι!
ΑπάντησηΔιαγραφήθα συμφωνήσω, με τον Δημήτρη.
ΑπάντησηΔιαγραφήζωή δίχως πόνο δεν υπάρχει. νομοτέλεια είναι.
αρκεί να μην επιτρέψεις ,αυτός ο πόνος να σε καραβοτσακίσει....
καλό βράδυ φωτεινή μου ψυχή!
Mη φοβάσαι λύχνε μου!
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ λιακάδα είναι σταθερή αξία παντός καιρού...
Ας μην ξεχνάμε, όταν τα σύννεφα ρίχνουν τη βροχή τους η λιακάδα υπάρχει πάνω απ'αυτά... ;)
Χάνεται ποτέ ο ήλιος?
Παλιάτσε καλώς όρισες!
ΑπάντησηΔιαγραφήΕτσι ακριβώς όπως το'πες...
Κάθε μαχαιριά πονάει...
Σε ευχαριστώ που με συγκαταλέγεις στους συνταξιδιώτες σου... Να'σαι καλά!
Καλό ξημέρωμα να έχουμε!
Ο πόνος είναι χρήσιμος...
ΑπάντησηΔιαγραφήαν καθόσουν πάνω στην φωτιά χωρίς να πονάς,
τώρα θα είχες καεί και ούτε θα το καταλάβαινες!
...
φαντάζεσαι μια ζωή όπου δεν υπάρχει πόνος,
και γύρω μας έχουμε ανθρώπους που δεν αξίζουν;