Μια Λιακάδα μες τη βροχή...

Οι εξελίξεις τρέχουν... οι σκέψεις τελματώνουν και γω σήμερα πήρα τη θλίψη μου και την έβγαλα βόλτα στη βροχή...
Τα πόδια αναδεύτηκαν στα νερά της βροχής και οι σκέψεις... οι καθάριες εκείνες σκέψεις που'χα τελευταία ήρθανε και γίνανε λάσπη.
Κάθε βήμα ολο και πιο πολύ βυθιζόμουν στο βούρκο...
Μισή ώρα μετά ο βούρκος είχε γίνει τέλμα που με τράβαγε μέσα του...
Τίποτα καθάριο κι όμορφο πια μέσα μου...Τίποτα... Mόνο η θάλασσα ...

υ.γ. τέτοιες στιγμές είναι που θέλω να βγάλω φτερά και να πετάξω μακριά πάνω απ'τη θάλασσα...

Love me or leave me...

Missing you?

Λάθος συντεταγμένες...

Ανοίγεις τον δρόμο και πέφτεις σε πόρτα...!
Οχι δεν κάνω λάθος... ούτε πλάκα κάνω.
Τι? ... δεν γίνεται?
Και βέβαια γίνεται!
Aνοίγεις σου λεω τον δρόμο και πέφτεις σε πόρτα!
Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες... και στους πιο δεινούς παίχτες του παιχνιδιού...
Παίρνεις το δρόμο κι αντί να συναντήσεις ορίζοντα... ένα ολάνθιστο με παπαρούνες λιβάδι... μια υπέροχη γαλανή θάλασσα κάτιτις γμτ!!!  βλέπεις πλάτη... την πλάτη μιας πόρτας...
Ούτε καν μια άβυσσσο... Ούτε καν κενό...
Το G.p.S από καιρό χαλασμένο και συ παλεύεις ξανά με μαθηματικά (που ποτέ δεν ήσουν καλή) να βρεις τις συντεταγμένες σ'ένα κομμάτι χαρτί...
Τα βάζεις κάτω ξανά και ξανά να δεις που έκανες το λάθος..
Πολλαπλασιάζεις απουσίες...
Προσθέτεις λόγια...
Αφαιρείς σκέψεις και συναισθήματα...
Διαιρείς τον εαυτό σου... (σε πόσο? σε όσα κομμάτια έχεις γίνει)
Αποτέλεσμα μηδέν...
Να που ήτανε το λάθος...
Παρακαλείται όποιος μπορεί να βγάλει κάτι παραπάνω από μηδέν σε τούτη την εξίσωση να μου το πει...

Οταν τα όνειρα ζωντανεύουν...

Ο Λεονάρδος ήταν πολύ πετυχημένος ζωγράφος…
Ο καλύτερος της εποχής του έλεγε περήφανα ο ίδιος… Διάσημος… και ιδιαίτερα αγαπητός στο άλλο φύλο.
Παρόλο που πάντα χρησιμοποιούσε τις γυναίκες όπως ήθελε ανάλογα με τις διαθέσεις του, εκείνες από μια περίεργη  διαστροφή δεν μπορούσαν να του κρατήσουν ποτέ κακία. Αφήνονταν στα χέρια του πάντα σαν άβουλα παιχνίδια...
Τον τελευταίο όμως καιρό ο πετυχημένος ζωγράφος δεν ήτανε καλά…
Δε μπορούσε πια να ζωγραφίσει… Του έλειπε η έμπνευση...
Επιανε τα πινέλα,τα χάϊδευε, σιγοψιθύριζε και άφηνε μερικές πινελιές σκόρπιες να ψάχνουν το σκοπό τους… έναν σκοπό που ούτε εκείνος δεν ήξερε…
Ηταν μια κρύα νύχτα του Νοέμβρη ενός Νοέμβρη πολύ υγρού… δυο βδομάδες τώρα δεν έλεγε να σταματήσει να βρέχει.  Καθόταν και κοίταζε μαγεμένος τις φλόγες στο τζάκι… τον όμορφο χορό τους… αφουγκραζόταν το σιγοψιθύρισμά τους… σκεφτόταν όλα όσα μυστικά είχε μάθει τον τελευταίο καιρό στις τελετουργικές του μυήσεις…
Πήρε ένα κομμάτι κάρβουνο και έπιασε να σχεδιάζει μηχανικά ένα κριάρι… Ηταν το ζώδιό του και ήξερε πολύ καλά τι σημαίνει αυτό…
Ηταν από καιρό μυημένος σε αυτές τις  «σκοτεινές» όπως αποκαλούσαν άλλοι επιστήμες… είχε μελετήσει τον αποσυμβολισμό των ζωδίων και ήξερε ότι έφερε το βάρος του ηγέτη… Και αυτό βέβαια είχε καταφέρει να πετύχει: Nα ηγείται στον τομέα του… τη ζωγραφική!
Τελευταία όμως δεν είχε έμπνευση… Μάταια την έψαχνε στα κρεββάτια διαφόρων γυναικών. 
Ολες πια του φαινόντουσαν ίδιες… απίστευτα όμοιες και εξίσου βαρετές…
Και τότε ξαφνικά συνειδητοποίησε ότι δεν το είχε πάρει χαμπάρι: Η έμπνευσή του ήταν από καιρό σφηνωμένη μέσα του, απλά δεν έλεγε να βγει… Μια οπτασία… Ενα γυναικείο πρόσωπο που είχε δει σε ένα όνειρο και τον είχε στοιχειώσει… 
Το είχε κλείσει μέσα του τόσο καιρό ευλαβικά χωρίς ποτέ του να το ξεχάσει αλλά και χωρίς ποτέ του να το συζητήσει με κάποιον…Τότε κατάλαβε πως αυτή ήταν η μούσα του και για να λυτρωθεί έπρεπε να την ζωγραφίσει.
Επιασε την παλέτα του και άρχισε να ανακατεύει με μανία τα χρώματα…
Σκεφτόταν με τι χρώμα να ξεκινήσει…
Κόκκινο κατέληξε τελικά…
Κόκκινο του καδμίου…
Κόκκινο το χρώμα της ζέστης και του πάθους που είχε γεννήσει τούτο το θηλυκό μέσα του… Και έπειτα ώχρα… και όμπρα ωμή για να κάνει τα ξανθά της μαλλιά…και ερκολάνο και σιένα ψημένη για το βελούδο που ήταν ξαπλωμένη…
Σε λίγη ώρα είχε χαθεί υπνωτισμένος, ολότελα βυθισμένος στον καλλιτεχνικό του οίστρο…
Ηταν ξημερώματα όταν τελείωσε… Τα ξύλα στο τζάκι είχαν από ώρες καεί όμως εκείνος δεν κρύωνε…είχε εκείνη πια κοντά του… Εκανε δυο βήματα πίσω και την κοίταξε… Ηταν υπέροχη!
Εμοιαζε με νεράϊδα… Φτιαγμένη ειδικά για κείνον! Από εκείνον! Τα δυο του δάχτυλα ακούμπησαν μηχανικά τα χείλη της…κατέβηκαν στο λακάκι του λαιμού της, χαϊδέψανε αργά και ηδονικά τις ρόγες του στήθους της και έπειτα
διατρέξανε αργά αργά τη ραχοκοκαλιά της προς τα κάτω…Ενιωσε την υγρασία στο χέρι του κι απόρησε πως κι ο πίνακας μετά από τόσην ώρα δεν είχε στεγνώσει...
Εκείνη ακριβώς τη στιγμή έγινε κάτι αναπάντεχο: H φιγούρα στον πίνακα άρχισε να ζωντανεύει…
Δεν είναι δυνατόν! Το ήξερε ότι αυτό δε μπορεί να συμβαίνει!
Δεν ζωντανεύουν οι πίνακες! (ναι αλλά οι νεράϊδες?)
Τι παιχνίδια του έπαιζε το μυαλό του?
Ποιος δαίμονας του έστηνε καρτέρι?
Επρεπε να έχει πάθει παράκρουση! Ναι! Ναι! Αυτό είναι!
Ο πόθος του για αυτήν ήταν τόσο μεγάλος που είχε παραισθήσεις…
Η μπορεί να έπαθε δηλητηρίαση από τα χρώματα… Το κάδμιο και το τιτάνιο χρώματα άκρως τοξικά και δηλητηριώδη έχουνε συχνά τέτοιες παρενέργειες…

Και όμως! Εκείνη ήταν ολοζώντανη μπροστά του και του χαμογελούσε προκλητικά.
Ξαφνικά ένιωσε τόσο πόθο όσο ποτέ του…
Ηθελε τόσο πολύ να μπει μέσα της… Να την κατακτήσει, να την κάνει δικήτου!
Αυτό σκέφτηκε για μια και μόνη στιγμή.
Γιατί μετά επικράτησε η λογική.
Η μήπως ο φόβος?
Πήρε ένα μαχαίρι και έσχισε την λινάτσα του καμβά…
Και όταν πια τήν έκανε κομμάτια  πέταξε τον πίνακα στο τζάκι … και εκεί που τα ξύλα εδώ και ώρες είχαν γίνει πια κάρβουνα  που σιγοκαίγανε,  μια μεγάλη φωτιά άναψε ξαφνικά…
Θα με συγχωρήσει μουρμούρισε ανακουφισμένος… όλες το κάνουν…
Αυτό που δεν είχε καταλάβει είναι ότι εκείνη δεν ήταν σαν όλες τις άλλες…

Αφιερωμένο στο πιο νεκρό κομμάτι του εαυτού μου... στο πιο αδικημένο και παραπεταμένο σε κάποια στροφή της ζωής μου...που αύριο γιορτάζει και μου λείπει... 

Γυάλινη κούκλα...

Πολλές φορές ξυπνάω με την αίσθηση ότι είμαι ελεύθερη, χαρούμενη κι ανάλαφρη, για να την χάσω στην πορεία της ημέρας.

Με εξαντλεί η διαπίστωση ότι είναι τόσα πολλά τα μικρά που σε "ισοπεδώνουν" και τόσα λίγα τα μεγάλα που σε αναπτερώνουν. Τελευταία μέσα στα τόσα περίεργα και άγνωστα για μένα συναισθήματα έρχεται να προστεθεί αυτό της ευθραυστότητας... Μη γελάτε... τελευταία αισθάνομαι τοσο εύθραυστη σαν μια γυαλινη κουκλίτσα... τόσο ευάλωτη σαν ένα μωρό παρατημένο στο χιόνι...
 Bardon (βγαίνει από το Μπαρδόν…) για το γλυκανάλατο βαθυστόχαστο, δεν είναι πρόθεσή μου να γκρινιάξω, απλώς παραπονιέμαι. Και δυσκολεύομαι τόσο πολύ να πω ότι "δικό μου είναι το "χωράφι", ό,τι θέλω κάνω, ό,τι θέλω λέω".
Δυστυχώς ή ευτυχώς όμως, αισθάνομαι ότι κανένα "χωράφι" δεν μου ανήκει και ότι επομένως δεν μπορώ ούτε να πω αλλά ούτε και να κάνω ό,τι θέλω. Και εδώ είναι το πρόβλημα. Θα ‘θελα πολύ να μπορούσα να φωνάξω ότι "Ναι! Κάνω ό,τι θέλω". Εφόσον σαν άνθρωπος, εκτιμώ ότι είμαι σε θέση να γνωρίζω μέχρι που μπορεί να απλωθεί η ελευθερία μου, θα ‘θελα να μπορούσα να πω κάτι τέτοιο χωρίς να νιώθω υπόλογη.
Είναι περίεργο. Πίστευα ότι εδώ θα ένιωθα πιο ελεύθερη, αλλά έκανα λάθος. 
Ούτε εδώ νιώθω περισσότερο ελεύθερη. 
Ισως να είναι το μυαλό που βάζει τα εμπόδια ήτο ένστικτο της "αυτοσυντήρησης". 
Ισως το ότι πλέον με διαβάζουν κάποιοι που ίσως δε θα έπρεπε… 

Ισως και να είναι καθαρή βλακεία. Αν ήμουν παιδί δεν θα αντιμετώπιζα τέτοιου είδους προβλήματα. Αυτό θα ήθελα. Να ήμουν ένα καλό παιδί...

Επιθυμίες...

δεν θέλω τ' αψεγάδιαστα φτερα του συνειρμου σου

ούτε το απαράμιλλο της τρέλλας σου φιλι

νά 'ρθω μια νύχτα να σταθω στο γείσο του μυαλου σου

να κάνω κείνη τη βουτια που πόθησα πολυ

δεν θέλω την κοσμορροη του τελευταίου τραίνου

τ' άστρο που δεν λαμπύρισε, τη φλόγα που δεν καίει

την αυταπάτη του έρωτα του χιλιοπροδομένου

θέλω εκείνο το παιδι, που σαν πονάει κλαίει

θέλω κείνο πού σού 'φτιαξα της νύχτας το γιορντάνι

να το φορας κατάσαρκα σκουτι θαλασσινο

να περπατάω στα κύματα, ν' αφήνω το λιμάνι

να κοροϊδέψω μια φορα και ρέμα και γκρεμο

κρύψου, κι αν σ' αποθύμησα

πάρε απ' τον κάβο αλμύρα

σου τό 'χα πει πολλες φορες

φυλάξου απ' τη φωτια

απ' το φιλντίσι της ψυχης

ξύδι και μέλι πήρα

αλοίψου γη και θάλασσα

κι ανοίξου στα βαθια

Ναύτης

Eυχαριστώ!

Where did your heart go....?

H μέρα ξεκίνησε με πολύ παγωνιά και υγρασία... και το μ;oνο που με κράτησε ζεστή σήμερα ήταν η σκέψη μιας ανάμνησης..
Οι αναμνήσεις είναι σα τα διαβατιάρικα πουλιά... έρχονται και φεύγουν, ξανάρχονται πάλι...
Τούτη εδώ όμως σήμερα εμεινε κοντά μου όλη μέρα σαν πιστό σκυλί που σε κοιτάει στα μάτια και ξέρεις τι θέλει να σου πει... τι νιώθει...
Αυτό το γλυκό "σκυλάκι" θα πάρω απόψε αγκαλιά μαζί στο κρεββάτι μου για να ξορκίσω το σκοτάδι και την παγωνιά...και για να νιώσω λίγες ψιχάλες έρωτα στο κορμί μου...

Eπέστρεψες…λες μετάνιωσες.

Και τι είναι η ζωή μου ρε φίλε να μπαινοβγαίνεις έτσι?

Δε σου έχουν πει ποτέ πως πριν κλείνεις την πόρτα πρέπει να κοιτάς αν πήρες και τα κλειδιά σου μαζί?

Εσύ όμως έφυγες βιαστικά και τα κλειδιά τα έχω εγώ και όσο και να βαράς τα κουδούνια τώρα δε σου ανοίγω!

Δε τα ξέχασες… νόμιζες ότι δε τα χρειαζόσουν.

Οσο και να χτυπάς έχει κλείσει η ψυχή μου λόγω διακοπών.

Δε με νοιάζει τι θυμήθηκες και γιατί.

Αυτό που με νοιάζει είναι όπως ακριβώς το θυμήθηκες να το ξεχάσεις κιόλας.

Να μου εξηγήσεις λες…

Δε θέλω εξηγήσεις, δεν τις χρειάζομαι… όχι από σένα.

Τις έχω βρει μόνη μου πια.

Δε μπορείς μόνος σου λες.
Εγώ μπορώ όμως....!  ή τώρα πλέον πια μπορώ και συγνώμη που θα φανώ σκληρή αλλά τώρα που αγάπησα την μοναξιά μου και την μισησες εσύ δεν μπορώ να κάνω κάτι για σένα.

Ξέρεις τι όμορφα που είναι να έχεις χρόνο για τον εαυτό σου?

Να ξυπνάς το πρωί και να έχεις να του προσφέρεις όσα δεν πρόλαβες ποτέ?

Εχεις ιδέα πόσο μου αρέσει αυτό?

Ξέρω ότι δε σε πολυνοιάζει.

Κάπου αλλού δε θα σου άνοιξαν και είπες να δοκιμάσεις και εδώ την τύχη σου.

Στα σίγουρα… Στα ασφαλή.

Και τώρα ξαφνιάστηκες… Και επιμένεις…

Μα δε θα σου ανοίξω.

Γιατί δεν μπορώ να μοιραστώ τον εαυτό μου με κανέναν και ειδικά όχι με σένα.

Ούτε θα κάνω την ψυχή μου ξενοδοχείο ανθρώπων που δεν ξέρουν τι θέλουν από μένα. 

Είμαι σκληρή λες… Σε εκδικούμαι.

Oχι δεν είναι αυτό. (νομίζω κατά βάθος το ξέρεις...)

Τον εαυτό μου κοιτάω για λίγο… για όσο χρειαστεί να κλείσω τις όποιες πληγές. 
Και όταν θα γίνει αυτό θα αλλάξω κλειδαριά. Για να είμαι σίγουρη...

Βρες άλλη πόρτα να χτυπήσεις.Ισως εκεί σταθείς πιο τυχερός…

Ι Got You!