Μια ζωή ακροβάτης...
Ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα...
Ανάμεσα στο τότε και στο τώρα...
Ανάμεσα στην αγάπη και το μίσος...
Πάντα με προσοχή εκτελούσα την "παράσταση"...
Μην τύχει και πέσω...
Και χτυπήσω...
Και λερωθώ...
Και πονέσω...
Στο σώμα...
Γιατί η ψυχή μου είχε πέσει από καιρό...
Δεν μπόρεσα να την κρατήσω...
21 γρ. θάρρους...
Αφέθηκε να "παραπατήσει"... και πήρε στο λαιμό της και την καρδιά...
που πάντα ήταν με το μέρος της τόσα χρόνια...
Τόλμησε να κάνει αυτό που το κορμί μου χρόνια δεν τολμούσε...
(21 γρ. που είχαν περισσότερη τόλμη από 65 κιλά...)
Δε φοβήθηκε...
Μα άλλωστε τι να φοβηθεί?
Ο πόνος είχε μείνει όλος επάνω στη "red thin line"...
Κάτω απ'αυτή υπήρχε μόνο ευτυχία, χαμόγελα και ανεμελιά...
Αυτά έβλεπε το κορμί και ζήλεψε... είπε να ακολουθήσει...
Ομως...
Kάπως έτσι ξεκίνησε 14 Δεκέμβρη 2009 το "The red thin line" ... η πρώτη σκέψη παίρνει σάρκα και οστά και γεννάται εδώ μετά από έναν πολύ επώδυνο τοκετό ...
Από τότε πολλά έχουν αλλάξει όμως κάποια πράγματα έχουν μείνει σταθερές αξίες...
Κάποιοι φίλοι που με ακολούθησαν από έναν εντελώς διαφορετικό χώρο τοτε που ως Lady of Avallon είχα χτίσει το κάστρο μου και είχε κλειστεί εκεί μέσα... Δυο συνεχείς βραβεύσεις για το πιο δημοφιλές χωρο στα windows.live.spaces... το πιο πλούσιο σε δώρα κι αφιερωσεις βιβλίο επισκεπτών και 623 φίλοι που κάποιοι κακοπροαίρετοι ονόμασαν αυλικούς...
Αναμνήσεις τόσο μακρινές πια και πραγματα που πλέον στα μάτια μου φαντάζουν τόσο ανούσια...
Λίγοι κατάλαβαν ότι ο τίτλος αυτός δεν επιλέχθηκε από μεγαλομανία αλλά από αγάπη για την Κυρά του Αβαλον (και ταύτιση γιατί μου μοιάζει)... την Κυρά της Λίμνης που ως ιέρεια του μυθικού νησιού θεράπευε όλους τους πόνους...και που ζούσε τη ζωή της προστατευμένη και αποκομένη στο μαγικό αυτό νησί όπου πόνος και θάνατος δεν υπήρχε ανάμεσα σε στοιχειά και νεράϊδες...
Λίγοι επίσης κατάλαβαν οτι τα τείχη του Αβαλον χτίστηκαν για να σηματοδοτήσουν τα όρια της ψυχής μου που κανείς δεν ήθελα να πλησιάσει... (αν και τελικά δε τα κατάφερα... γιατί όταν έλθει ο κατάλληλος όλα τα τείχη γκρεμίζονται...)
Κάποιοι (ευτυχώς λίγοι) βλέποντας τους φίλους που ειχανε μαζευτεί γύρω μου και τους αποκαλούσανε με κακοήθεια αυλικούς... τσιράκια...οπαδούς υποβιβάζοντάς τους... Μάταια έκανα κάποιες αναρτήσεις για να καταλάβουν... οταν ο φθόνος θολώνει τη σκέψη τίποτα δε φερνει ξαστεριά στο μυαλό...
Και μια μέρα ξαφνικά όλα χάθηκαν (όταν έγινε η συγχώνευση του windows live με το wordpress)... όλη εκείνη η ατμοσφαιρικότητα του χωρου μου χάθηκε... σε μια στιγμή χάθηκε το όμορφο κάστρο και το βιβλίο επισκεπτών με τα 3,651 μέχρι τότε δωρα... εξαφανίστηκαν οι υπέροχες εικόνες που διακοσμούσαν το χωρο.. σώπασαν οι μελωδίες της Loreena McKennit που τόσο όμορφα έντυνε το χωρο με την κέλτικη μουσική της... Ο χωρος έπαυσε πια να είναι ίδιος και βρήκα έτσι την δικαιολογία να τον εγκαταλείψω και να πάω σε ένα άλλο μέρος να κάνω μια νέα αρχή χωρίς να δώσω τη νέα διεύθυνση στην παλιοπαρέα... Μόνο 2 άτομα τη μάθανε... ήθελα να ξεκινήσω σε νέες βάσεις μακρυά από το κάστρο και τις ομίχλες του Αβαλον σε ένα πιο ευάερο και ευήλιο ταπεινό σπίτι, σε εντελώς διαφορετικό ύφος και θεματολογία.
Από τότε άλλαξα πολύ...
Ετσι περίπου για 2 χρόνια δεν αλληλεπιδρούσα με τα άλλα μπλογκ... έγραφα μονο τα δικά μου...ενιοτε διάβαζα μα δεν σχολίαζα...γινόμουν αναγνώστρια με ιδιωτική παρακολούθηση να μη φαίνεται το μπλογκ μου πολύ...να μη μαζέψει πολύ κόσμο κι έχω πάλι τα ίδια...
Κι όμως... οι φίλοι σιγά σιγά άρχισαν να μαζεύονται στο χωρο μου και το πρώτο μεηλ που λαμβάνανε από μένα ήταν που τους παρακαλούσα να μη με βάλουν στη λίστα των μπλογκ που διαβάζουν... να μη φαίνομαι πολύ... να μη διαφημίζομαι....(έκανα και ολόκληρη ανάρτηση γι'αυτό)
Επειτα φρόντισα το μπλογκ μου να μην γίνεται ορατό στο google δε με ενδιαφέρανε πια οι προβολές γι'αυτό και δεν έχω βάλει μέχρι σημερα και το συγκεκριμένο χαρακτηριστικό...
Εστειλα και μεηλ στα top blogs να με αφαιρέσουν από την λίστα τους... και δεν έβαλα τα κουμπάκια εκείνα για να διαφημίζομαι στο facebook ή όπου αλλού. Θεωρώ ότι πια είμαι μεγάλο παιδί και δεν έχω ανάγκη την επιβεβαίωση και την επιβράβευση (γι'αυτό και από την αρχή έκανα ανάρτηση και είπα ότι δε δέχομαι βραβεία... ) ούτε βέβαια αυτοπροσδιορίζομαι μέσα από τούτο εδώ το μπλογκ... απλά μοιράζομαι τις σκέψεις μου και τα συναισθήματά μου...
Παρόλ'αυτά οι φίλοι εδώ λίγοι και καλοί με δέχτηκαν όπως είμαι... και υπέμειναν την παραξενιά μου αυτή γιατι παίρνανε αγάπη, τρυφερότητα και φως από τις αναρτήσεις μου όπως εύστοχα είχε πει κάποια ψυχή... :)
Kαι παρόλο που πήρα όλα αυτά τα μέτρα σήμερα από περιέργεια για πρώτη φορά κοίταξα τα στατιστικά μου... 79.325 προβολές δεν είναι λίγες για τον μικρό αριθμό των φίλων που έχω και βέβαια ξέρω ότι μέχρι και η τελευταία είναι από φίλους που αγαπούν να με διαβάζουν και δεν μπήκαν τυχαία από το google ή από περιέργεια επειδή με βρήκανε στο facebook ή στα top blogs...
Αφιερωμένο...
Cast your eyes on the
ocean… cast your soul to the sea… when the dark night seems endless please
remember me…
Υ.Γ. Νιώθω πως ένας ακόμη κύκλος κλείνει... συγνώμη για την πολυλογία μου... δε το συνηθίζω... θα'ναι μάλλον η τελευταία...
