Εφιάλτης...

Eίμαι στον πιο ψηλό όροφο ενός παλιού ουρανοξύστη.
Δεν ξέρω καν πως βρέθηκα εδώ... Καμμιά μνήμη δεν υπάρχει για το πριν...
Δεν ξέρω γιατί αλλά νιώθω χαμένη...
Δεν γνωρίζω ποια είμαι... Ακούω λόγια μέσα μου... ακατάληπτα... σε γλώσσα ξένη...
Τώρα που το σκέφτομαι ίσως δεν είναι ουρανοξύστης... ίσως είναι ο πύργος της Βαβέλ...
Στέκομαι στην άκρη της μαρκίζας με την πλάτη ακουμπισμένη στον υγρό και παγωμένο τοίχο με το κενό μπροστά μου...
To εσώρρουχο με τα τιραντάκια που φορώ δε μπορεί να με ζεστάνει...
Νιώθω ρίγος...τα πόδια μου γυμνά...οι μύτες των ποδιών μου στο κενό... νιώθω να στροβιλίζομαι... να χάνομαι σε ένα ατέρμονο vertigo και κλείνω τα μάτια να μη βλέπω...
Εκεί στο σκοτάδι ακούω την καρδιά μου να χτυπάει σαν τρελλή... ο ήχος της σχεδόν εκκωφαντικός νιώθω να με τρυπάει... είναι η μόνη "γλώσσα" που πια καταλαβαίνω... εκείνη, η καρδιά μου κοινωνός του πιο μεγάλου μου μυστικού...η μόνη μου παρέα αυτές τις στιγμές...
Κάνω προσπάθειες να ανοίξω τα μάτια και να κοιτάξω κάτω το πλήθος που περνά...
Εχω την αίσθηση ότι δεν είμαι μόνη... ότι κάποιος με παρακολουθεί από πολύ κοντά...κι όμως...δεν βλέπω κανέναν εκεί γύρω...
Προσπαθώ να φωνάξω, να τους κάνω να κοιτάξουν προς τα πάνω αλλά φωνή δε βγαίνει...
Σιγά σιγά πέφτει το σκοτάδι και ο κόσμος που περνά από κάτω όλο και λιγοστεύει...
Οι πρώτες νιφάδες στολίζουν τα μαλλιά μου... μ'αγγίζουν απαλά στο πρόσωπο... είναι το μόνο χάδι που απολαμβάνω...
Κρυώνω... μέσα κι έξω... φοβάμαι...τρέμω... παγώνω... πονάω...
Νιώθω εξαντλημένη κι αφήνομαι... θέλω να πετάξω....................................................

Home sweet home και άλλα πιο σημαντικά...

To Σαββατοκύριακο προ των πυλών και γω αμφιταλαντεύομαι αν πρέπει να πάω στο φιλοζωϊκό meeting της Κυριακής και στη φιλανθρωπική εκδήλωση που θα γίνει στο Σύνταγμα αύριο (πληροφ. στο τέλος της ανάρτησης) ή να πάω πίσω στο χωριό και να μαζέψω τα όσα όμορφα στόλισα μέσα στις γιορτές...  (βλέπετε μπορεί στην Αθήνα να μην πολυστόλισα αλλα στο χωριό ήθελα να δημιουργήσω μια όμορφη ατμόσφαιρα για να ευχαριστήσω τους φιλοξενούμενούς μου και νομίζω τα κατάφερα...)
Είναι δεδομένο ότι αν δεν καταφέρω να πάω αυτό το Σαββατοκύριακο θα με βρείτε να ξεστολίζω τις απόκριες το Χριστουγεννιάτικο δέντρο... ή ακόμη χειρότερα το Πάσχα (έχει ξανασυμβεί...)

Βαριέμαι αφόρητα αυτό το ταξίδι δεν λέω αλλά τ'αγαπώ πολύ αυτό το σπίτι ... και τον κήπο... και τις στιγμές που έχω περάσει εκεί με φίλους που κατά καιρούς έχουνε φιλοξενηθεί...
Ασε που έχω αφήσει ένα έργο πάνω στο καβαλέτο που πρέπει να το τελειώσω... ασχέτως που κάθε φορά θα πιάσω να ξεβοτανίζω τον κήπο ή να πεζοπορώ με κάποιον και πάλι το έργο θα μένει πίσω...
Από την άλλη πάλι... Δεν είναι καλύτερα να παρεβρεθώ στις εκδηλώσεις που ανέφερα και να βοηθήσω έτσι τους ανθρώπους και τα ζωα?
Τα άψυχα δεν μετράνε όσο κι αν τα αγαπάνε...  Ας περιμένουν και τα δέντρα και τα στολίδια μέχρι τις Απόκριες... υπάρχουν τα πιο σημαντικά...

Ευτυχώς τουλάχιστον ο πάγκος είναι άδειος πια... ούτε κρασάκια ούτε γλυκοπατάτες και μπανανίτσες υπάρχουνε πια...

Το αυτοσχέδιο δεντράκι από αγκορτσιές που στόλισα τα Χριστούγεννα στη βεράντα μπορεί να μην φαίνεται πολύ εντυπωσιακό τη μέρα αλλά δημιουργησε μια υπέροχα εορταστική ατμόσφαιρα  τη νύχτα... :)

Λεπτομέρεια αριστερά στον τοίχο το κάδρο ηλιοτρόπιο που γράφει Sunshine... :)

Home sweet home χωρίς ηλεκτρικό κουδούνι μόνο με καμπανάκι...

Μια ακόμη μικρή στιγμή... η μικρή φλαμπέ πουτίγκα μπροστά στο τζάκι...

Οταν τα φώτα σβήνουν κάποια πράγματα φαίνονται πιο όμορφα...

Αποψη από την πλατεία του χωριού με τα μαγαζιά...

Μπλε και άσπρα φωτάκια παντού...

 

Υ.Γ Οι φωτογραφίες δεν είναι δικές μου αλλά μιας μικρής επίδοξης φωτογράφου της παρέας...

Και για να μη ξεχνιόμαστε με τα σημαντικά:

Tο Σάββατο, 12 Ιανουαρίου 2013, σας περιμένουμε όλους στην προσπάθεια της "Νέας Γενιάς" ενάντια στη φτώχεια. Προσφέρουμε ρούχα, τρόφιμα, είδη υγιεινής στους άστεγους της πρωτεύουσας. Χωρίς εσένα, δεν μπορούμε μόνοι μας.. Δήλωσε συμμετοχή στο email: nea_genia@yahoo.com

Δείτε το υπέροχο βιντεάκι:

Θα είμαι κι εγώ εκεί... σας περιμένω...

Μέρα (ευ)φορίας (think Pink!)

Οταν επισκέπτεσαι τη ΔΟΥ της περιοχής σου για να καταθέσεις 850 ευρώ το λιγοτερο που μπορείς να κάνεις είναι να πας ψυχολογικά προετοιμασμένη...

- Οτι θα παρκάρεις 1 χλμ μακριά...
- Οτι θα περιμένεις πολύ ώρα στην ουρά...
- Οτι θα δεις τους μισούς σου γνωστούς την ώρα που θα είσαι εκεί...

Για την πρώτη περίπτωση η λύση είναι μια: Σπορ ντύσιμο συνήθως τζην και σπορτέξ... ή φόρμα γυμναστικής...
Για την δεύτερη περίπτωση η λύση είναι ΜΟΥΣΙΚΗ! To ipod έχει φορτιστεί πλήρως από το προηγούμενο βράδυ και με το που βγαίνω από το αμάξι για να κατευθυνθώ στο κτίριο φοράω ήδη τα ακουστικά στα αυτιά... Συνδέομαι με το έβδομο συννεφάκι και ένα τεράστιο χαμόγελο ανακούφισης ζωγραφίζεται στο πρόσωπό μου... προκλητικό για τους εφοριακούς που με κοιτάνε με περιέργεια... απόλυτα όμως απαραίτητο για μένα...
Για την τρίτη περίπτωση δεν υπάρχει λύση... απλά τους βλέπεις να περνούν και μέσα σε λίγη ώρα έχεις μάθει τα πάντα για τους πάντες... :))

Παρκάροντας ακούω τον αγαπημένο μου σταθμό Galaxy 92 (20 χρόνια κολλημένη με το Galaxy χιχιχι).
Στα ηχεία παίζει ένα κομμάτι "ανεβαστικό"... στεναχωριέμαι που πρέπει να το κλείσω και να βγω από το αμάξι αλλά τι να κάνουμε... αυτά έχει η ζωή... κάποια πράγματα πρέπει να τα αφήνουμε πίσω ακόμη κι αν μας αρέσουν...
Αποφασίζω να συνεχίσω στο ίδιο κλίμα επιλέγοντας την λίστα "Clubbing" τη βάζω και με μεγάλη μου έκπληξη πέφτω πάνω στο ίδιο τραγούδι που μόλις έκλεισα στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου!!

Τι πιθανότητες έχει να συμβεί κάτι τέτοιο? Να πετύχω το ίδιο κομμάτι ανάμεσα σε 422 κομμάτια αυτής της λίστας?

Συμπτώσεων συνέχεια... :)

 

Kάπως έτσι....

Μαύρη τρύπα... Λευκό κενό...

Πάντα ήθελα τόσο πολύ να ταξιδέψω… μακριά… στις εσχατιές του σύμπαντος… εκεί που σε συνάντησα...
Μ’αρεσε να χαζεύω το συμπαν μέσα από ένα τηλεσκόπιο… εστίαζα με προσοχή τα κάτοπτρα και γέμιζα μέσα μου χρώμα και σκοτάδι και λίγη από την απεραντοσύνη σου… μου ήταν μέχρι τώρα αρκετό…

Μα τώρα πια τίποτα δε μοιάζει να με χωράει… θέλω να ταξιδέψω μακριά εκεί στα πέρατα του κόσμου και του μυαλού σου… θέλω να ιππεύσω ένα κομήτη και να χαθώ σε ένα αέναο ταξίδι… εκεί που δεν υπάρχουν άνθρωποι, αισθήματα και λόγια  άλογα που πονάνε παρά μόνο ομορφες σκέψεις, άστρα, κομήτες και αστρική ύλη… αυτή την υπέροχη «ουσία» που συνδέει και δένει τα πάντα μέσα στο σύμπαν μεταξύ τους…

Σήμερα η μαύρη τούτη τρύπα που τόσο καιρό παρατηρούσα προσεχτικά από μακριά με διεκδικεί και δικαιώνει την ύπαρξή της… και γω παραδόξως για πρώτη φορά αφήνομαι να χαθώ στη βαρύτητά της κι όπου- όπως με βγάλει…

Λένε πως αν είσαι τυχερός δε θα χαθείς… ίσως βγεις σε έναν κόσμο που όλα είναι διαφορετικά… και γω θέλω τόσο πολύ να το πιστέψω...

Νιώθεις παγωνιά... το χιονόνερο σε περονιάζει κάνει τα κόκκαλα να πονούν, μια νιφάδα στέκεται απαλά πάνω στη μύτη σου... Θα ήταν προτιμότερο να καθίσεις απόψε κοντά στο τζάκι...Κι όμως για μια ακόμη φορά θες να πάρεις εκείνο το δρόμο... που ξέρεις και που σε ξέρει καλά τα τελευταία 5 χρόνια... 

Φοράς το σκουφί... χώνεσαι στο χοντρό σου μπουφάν και τρέχεις για μια ακόμη φορά εκεί... στο γνωστό μονοπάτι του οποίου γνωρίζεις κάθε στροφή και κάθε πέτρα... (ή έτσι τουλάχιστον νόμιζες...)

Και όμως... περίεργο πράγμα απόψε... όλα φαντάζουν τόσο άγνωστα... κοιτάζεις γύρω και τίποτα πια δεν είναι γνώριμο...εκείνο τ'αθάνατο στην άκρη του γκρεμού πότε φύτρωσε...?

 

 

...και τα κριαράκια μου φτάσανε αισίως τα 26...!

ΑΝ........

Test για γερά νεύρα και στομάχια...

Ερωτήσεις που δεν ζητούν απάντηση... αλλά επιβεβαίωση...
Γιατί ρωτάς αφού ξέρεις την απάντηση?

Υ.Γ. Ελπίζω τουλάχιστον να ένιωσες καλά...  :)

Σπασμένος καθρέπτης...

Ολα τα'χε η σημερινή μέρα...

Τη διαγραφή μιας ανάρτησης που δεν άρεσε... (αυτή με τη φατσούλα μου...)
Ωραίο καιρό...
Καλή διάθεση...
Γέλια...
Φιλιά...
Αγκαλιές..
Συγκίνηση...
Εξαψη...
Κομμένες ανάσες...
Σπάνιες σταγόνες ιδρώτα...
Μια σοκολάτα μοιρασμένη στα δυο...
Μια μικρή εύθραυστη καρδούλα για να θυμίζει...
Τη δύναμή μου ... δική σου...
Εσένα να ψιθυρίζεις την μικρή εκείνη λέξη που τόσο σου αρέσει να μου λες... (ναι είμαι... πολύ... :))
... κι έναν σπασμένο καθρέπτη... που όμως με τίποτα δεν είναι σε θέση να χαλάσει όλες αυτές τις μικρές στιγμές που περάσαμε σήμερα μαζί...

Μου λείπεις ήδη το ξέρεις?

24...

φτάσανε τα κριαράκια που με διαβάζουνε... Και είναι λογικό βεβαίως αφού πάντα ως κριός είχα καλή επικοινωνία και τριγυριζόμουνα από άλλα κριαράκια.


Γι'αυτό λοιπόν σήμερα θα δωσω γι'αυτά τις ερωτικές προβλέψεις της βδομάδας αυτής.

Happy New Year!!!! : Τα πας καλά, αγαπημένο μου πλάσμα, με τα καινούργια ξεκινήματα! Τυχαία σε έβαλαν άλλωστε να εγκαινιάζεις, το ζωδιακό κύκλο; Η καινούργια χρονιά ξεκινά για σένα με τις καλύτερες προοπτικές. Από τις πρώτες κιόλας ώρες του 2013 νιώθεις σαν στο σπίτι σου. Πίνεις (το Βόσπορο), κάνεις τσαχπινιές σε ό, τι κινείται και σου χαμογελάει κι αποδεικνύεις ότι, μπορεί να σε θεωρούν όλοι (και να είσαι, μεταξύ μας) «ετοιμοπόλεμο Κριάρι», αλλά δε μασάς και στον έρωτα. Άλλωστε, είναι οι δύο περιπτώσεις στις οποίες όλα επιτρέπονται - καθόλου τυχαίο, αλλά πάρα πολύ ωραίο! 

Happy New Fear: Στον 10^ο ηλιακό σου οίκο των κοινωνικών ρόλων και της καριέρας ο Ερμής συναντά τον Πλούτωνα και απαγγέλει το «μαύρα κοράκια, κόκκινα κοράκια, τι προμηνάνε τα μαύρα και τα κόκκινα κοράκια;». Να μη σε νοιάζει τι προμηνάνε! Πρωτοχρονιά έχουμε, θα ασχοληθούμε μετά τα Θεοφάνια με σκοταδοψυχιές, εντάξει;..... Εντάξει, λέω;

Επιστολή στον Άγιο Βασίλη

 
«Άγιε μου Βασίλη... ταλαιπωρημένος ξερόλας που έχει πάντα δίκιο ιδίως όταν έχει άδικο και αναζητά διεστραμμένο, αλλά άκακο άλιεν με δικά του ερωτικά εξαρτήματα, για να σαχλαμαρίσουν αρχικά και μετά να ερωτευτούν και να παντρευτούν ραγδαία.»
(Ναι, ναι, πάλι στων Υδροχόων την ανάγκη πέφτεις!)

Πηγή: Stardome.gr 

Ομορφιές.........

Τα ωραιότερα πράγματα στην γη δεν είναι πράγματα...

Τα σημαντικά τα βλέπουμε μόνο με τα μάτια της καρδιάς και είναι τα μόνα που δε λαθεύουν σε fata morgana και άλλες οφθαλμαπάτες.... τα μόνα που μπορούν να σκανάρουν τον καθένα πέρα από την όποια μάσκα ομορφιάς και καλοσύνης θέλει να πουλήσει... και δυστυχώς υπάρχουν πολλοί τέτοιοι γύρω μας...

 O λόγος που φέτος δε μου'βγαινε να στολίσω με φώτα...

Εύχομαι σε όλους το νέο έτος να τους δώσει ότι τους στέρησε το 2012...

Οσο για μένα... Θα εξακολουθώ να χρησιμοποιώ τη Φωτιά μου για να ζεσταίνω καρδιές, να πυρπολώ όνειρα και να γίνομαι καύσιμο για αστρικά ταξίδια, εντός κι εκτός κορμιού... ζώντας τη ζωή στο έπακρο...   :))

Φιλάκια και να περάσετε τέλεια απόψε!!

ΗΟΒΒΙΤ Vs AN

Για μια ακόμη μέρα τα σχέδιά μου καταποντίστηκαν κι αυτή τη φορά το φταίξιμο δεν ήταν της βροχής... Η δυσάρεστη έκπληξη ήρθε από τον ταμία όταν μου ανακοίνωσε ότι έχουν εξαντληθεί τα εισητήρια για την ταινία που θέλαμε...

Για το "ΑΝ" του Παπακαλιάτη ξεκινήσαμε... στο HOBBIT καταλήξαμε με μεταμεσονύχτια χασμουρητά στο στόμα γερμένοι ο ένας πάνω στον άλλον...
Περίεργη βραδιά...κι ο επίλογός της ακόμη πιο περίεργος...

Ωραίο εργάκι καλογυρισμένο... αλλά ακατάλληλο για μεταμεσονύχτια παράσταση...
Ενα βασίλειο ειρηνικό και πλούσιο... ένας καλός και άξιος βασιλιάς που όμως κάποια στιγμή έχασε το μέτρο...όσα περισσότερα του δίνονταν απλόχερα τόσο περισσότερα ήθελε... προκαλώντας το μένος των "Θεών" που για να τον τιμωρήσουν του έστειλαν τον κακό δράκο για να του καταστρέψει όσα είχε τόσα χρόνια πετύχει... 

Υ.Γ Για το 2013 θα ευχηθώ "όχι άλλες δυσάρεστες εκπλήξεις" αυτό μου είναι αρκετό...