Με κοίταξε η σιωπή μέσα από το δάκρυ μου και είδα το πρόσωπό της
λουσμένο στις φλόγες του τζακιού... και είχε της μνήμης φως σκληρό...παρηγοριά τη λήθη... κι έμενε πάντα μοναχή στο τέλος της αβύσσου...σύμμαχος και πιστή φίλη της απογοήτευσης... ................................... Κάπου εκεί... στο ημίφως της φωτιάς που έριχνε το τζάκι... ανάμεσα στην κορυφογραμμή του κορμιού μου που μετρούσες με τα χείλη σου... κάπου στη διαδρομή ανάμεσα στο στήθος και στους λαγόνες μου... - Πέθανα... - Αποκλείεται - Πεθανα... - Αποκλείεται! - Πέθανα... - Αποκλείεται τ'ακούς? Αποκλείεται!! Οκ... δεν πέθανα... Με σκότωσες... Ευχαριστήθηκες τώρα? Kαι το έκανες ..."για ένα άδειο πουκάμισο... για μια Ελένη........................"
Δεν ξέρω αν θα αγαπήσεις εμένα, τις μέρες μου ή
τις νύχτες μου, τις ώρες της άγριας μοναξιάς μου, τον τρόπο που σου
δίνομαι... ή μόνο το κορμί μου...
Μια στάλα αίμα απ'τα δαγκωμένα χείλη μου αν θα ρουφήξεις...
Ενας
ορίζοντας αιμάτινος ακόμα κι εσύ...
Εγώ απ’τη μεριά της ερημιάς και συ του
παραδείσου.
Από στιγμή σε στιγμή σε περιμένω να’ρθεις να με
βρεις...
Θα μείνω σφιγμένη πάνω στο κορμί σου έναν μικρό αιώνα, θα γίνω γη να με
ποτίσεις... φωτιά να με σβήσεις... χάδι και φιλί και έρωτας...
Στάλες αγάπης θα στάζουν στην καρδιά μου, θα τη
μουλιάζουν... ρανίδες ηδονής ο ίδρωτας σου θα'ναι το καυτό σου χάδι...
Θα’ρθεις και θα γίνει ο χρόνος ελαστικός, θα
χωρέσουν όλα... ένα απέραντο παρόν και το άγνωστο μέλλον...
Μη μ’αφήσεις... μόνο αγάπα με...
Είσαι η αποκομμένη σύνδεση με τη ζωή, το κομμάτι
της ψυχής με τα όνειρα, η τρελλή χαρά, η ώρα του μικρού μου
παραδείσου.
Μη μ’αφήσεις...
Η φωνή μου ψίθυρος και βόγκος ερωτικός και
σπαραγμός του πόθου... ίδιος με το σπαραγμό της πεταλούδας σαν την παρασέρνει ο
άνεμος και πέφτει νικημένη.......................................
Κι έρχεται μια στιγμή σα δυνατό ράπισμα για να σου δείξει πως δεν είσαι η εξαίρεση στον κανόνα... αλλά ο ίδιος ο κανόνας...
Bουτάς τότε την ψυχή σου για μια ακόμη φορά στο άπειρο της αβύσσου για να μη τη φθάσει, να μη τη δει ποτέ ξανά κανείς... ενώ σιγά σιγά απεκδύεσαι το φως που για χρόνια φοράς και βαδίζεις γυμνή κι ανυπόδητη στο σκοτάδι, δρασκελώντας μνήμες και νοσταλγικές θύμησες που μόνο στο μυαλό σου ήταν τέτοιες... γιατί τώρα πια είναι καρφιά που μπήγονται στο πέλμα σου σε κάθε σου βήμα...γιατί τώρα πια ξέρεις ότι το 1 δεν είναι ένα και μοναδικό... αλλά μηδέν...και συ πάλευες τόσο καιρό με λάθος δεδομένα να λύσεις την εξίσωση...
Kι έρχεται μια νύχτα ολόφωτη σαν κι αυτή, που αναρωτιέσαι πως γίνεται κάθε βήμα που κάνεις μακριά του να σε φέρνει όλο και πιο κοντά............................
Κάθε σταυροδρόμι που συναντάμε βαδίζοντας το μονοπάτι της ζωής μας, η μοναχική και μοναδική μας ψυχή συναντά αμέτρητες παρόμοιες με μας ψυχές.
Κάποιες από αυτές προχωράνε μπροστά μας προσπερνώντας μας βιαστικά, κάποιες άλλες μας ακολουθούν.
Μερικές στην προσπάθειά τους να μας προσπεράσουν και να φανούν ανώτερες μας ρίχνουν κάτω και άλλες μετριόφρονες μας αγγίζουν απαλά, ταπεινά, σαν το άγγιγμα ενός φτερού μέχρι να γίνουν ακουμπώντας μας ένα με εμάς χωρίς καν να το καταλάβουμε.
Αυτές οι ψυχές είναι οι αληθινές αδελφές ψυχές, αυτές που δεν χρειάζεται να τους πεις, να τους μιλήσεις καν. (Λένε ότι η αγάπη είναι τυφλή, αλλά η φιλία διαισθητική)
Ξέρουν τι σκέφτεσαι πριν ακόμη το ξεστομίσεις... πριν καν το γράψεις... συντονίζοντας κάθε εγκεφαλικό τους κύτταρο με τα δικά σου...
Ξέρουν πως νιώθεις ακόμη κι όταν δεν το ξέρεις εσύ... Σε διαβάζουν και καταλαβαίνουν το νόημα πίσω από τις λέξεις σου...
Ψυχανεμίζονται το κάθε σκίρτημα της καρδιάς σου πριν ακόμη το βιώσεις...
Αυτές εξωτερικεύουν τα πάντα... σου βγάζουν τον αληθινό σου εαυτό αβίαστα...χωρίς καν να προσπαθούν. Σε "βλέπουν" χωρίς καν να χρειαστεί να σε κοιτάξουν... Σε βλεπουν ... όταν οι άλλοι απλά σε κοιτάνε... Δε σε τοποθετούν σε βάθρο γιατί ξέρουν ποιος είσαι...
Αυτές οι ψυχές μένουν για πάντα!
Αυτές ευχαριστώ για αυτό που είμαι, μ’αυτές θέλω να βαδίζω μαζί στο ίδιο μονοπάτι αιώνια…
Είναι αδύνατο να μετρήσω πόσοι άνθρωποι έχουν περάσει από τη ζωή μου.
Ούτε εσύ μπορείς. Δε σου συνιστώ να δοκιμάσεις να το κάνεις. Ακόμα κι αν το καταφέρεις είμαι σίγουρη ότι θα καταλήξεις σε έναν τραγικά μεγάλο αριθμό… Δε θα βγάλεις άκρη… Σε κάποιους μπορεί να έβαλες εσύ ένα μεγαλοπρεπές ‘Χ’ μετά από μια ασήμαντη αφορμή...(βέβαια αυτό είναι το πιο πιθανό να μην το παραδεχτείς ποτέ)
Μπορεί βέβαια να είχες και τους λόγους σου… Αυτό βέβαια ίσως να το πιστεύεις μόνο εσύ…
Κάποιοι άλλοι, από την άλλη μεριά, ίσως κάνανε το ίδιο με ‘σενα. Σε διέγραψαν γράφοντας "Τέλος" αφήνοντας σε σένα να βάλεις μόνο την τελεία και την παύλα... τιμής ένεκεν για να μη σου κακοφανεί τόσο πολύ...λες και γλυκαίνει ο πόνος σαν λες εσύ την τελευταία λέξη...
Μπορεί η αφορμή να ήταν ασήμαντη. Αλλά και πάλι, το πιο πιθανό είναι να μην το παραδεχτούν ποτέ.
Μπορεί να είχαν και τους λόγους τους, την ορθότητα των οποίων υποστηρίζουν αυτοί και μόνο…
Είναι και η άλλη περίπτωση βέβαια, η φαινομενικά ανώδυνη…
Εκείνη που απλά αφήνεστε…Ο ένας αναβάλει, ο άλλος ξεχνάει… (συνήθως στις φιλίες) Κι αν θυμηθεί, το αναβάλει κι αυτός… Στα ‘προσεχώς’ και τελικά τα τρώει όλα όσα μέχρι τώρα ζήσατε η σκόνη και η λήθη… Ομως σε κάθε περίπτωση έδωσες και πήρες. Ακόμα κι αν δεν ήθελες, ακόμα κι αν δεν το κυνήγησες… Ακόμα κι αν νομίζεις το αντίθετο… Μη γελιέσαι όμως… Έξυπνο παιδί είσαι…
Εμαθες… και… τους έμαθες μονοπάτια. Σμίλεψες εσύ αυτούς κι αυτοί εσένα.
Εστω κι αν έγινε άθελά σας. Μ’ ένα καλό λόγο ή ένα κακό, με ένα χαμόγελο, με μια παρουσία απλά ή με την απουσία, μ’ ένα λάθος, ένα ψέμα, με κάτι καινούριο ή με κάτι παλιό, με κάτι κοινό ή με κάτι ξένο. Και αν δεν μπορείς να κάνεις κάποιον ευτυχισμένο με την παρουσία σου κάντον με την απουσία σου... κι αυτό δεν είναι καθόλου λίγο...
Οταν κάποιος είναι στη ζωή μας για κάποιο λόγο, συνήθως απαντά σε μία ανάγκη μας που με κάποιο τρόπο έχουμε εκφράσει. Εχει έρθει για να μας βοηθήσει σε μια δυσκολία, να παρέχει καθοδήγηση ή υποστήριξη, για να μας συνδράμει φυσικά, συναισθηματικά ή πνευματικά. Μοιάζει θεόσταλτος και είναι. Είναι εκεί για το λόγο ακριβώς που τον χρειαζόμασταν...
Οταν κάποιος είναι στη ζωή μας έχει έρθει για να μας δώσει ένα μάθημα…
Μετά, χωρίς να κάνουμε κάτι λάθος και ίσως ακόμα σε μια άβολη στιγμή και παρ’ ότι μπορεί να πληγωθούμε, η σχέση θα τελειώσει. Κάποιος από τους δύο θα πει ή θα κάνει κάτι που θα βάλει τέλος.
Μπορεί ο άνθρωπος αυτός να πεθάνει. Μπορεί απλώς να φύγει μακριά μας. Κάποιες φορές, μπορεί να ενεργήσει με τέτοιον τρόπο που να μας αναγκάσει να πάρουμε θέση. Αυτό που πρέπει να κατανοήσουμε είναι ότι, η ανάγκη μας τη δεδομένη στιγμή που μπήκε στη ζωή μας βρήκε ανταπόκριση, η επιθυμία μας εκπληρώθηκε, οπότε η δουλειά του ανθρώπου αυτού τελείωσε.
Η προσευχή μας πήρε απάντηση και είναι ώρα να προχωρήσουμε.
Νοιώθω γι’αυτό την ανάγκη να ευχαριστήσω: Tον Ηλία που μου έμαθε ότι η πραγματική αγάπη ποτέ δεν είναι αρκετή όταν με τον άλλον δεν είσαι συμβατός…
Tο Γιάννη που μου είπε ότι η LadyofAvalon - Λιακάδα είναι δυνατή αλλά πρέπει και να το δείχνει…
Τον Θοδωρή που με έμαθε να μη διαπραγματεύομαι την περηφάνια μου… Tην κολλητή μου Εβελυν που με έμαθε πόσο ευαίσθητοι αλλά και πόσο καλοί ηθοποιοί είναι οι «καρκίνοι»...
Τον Απόστολο που μου εξήγησε ότι όλα συμβαίνουν για κάποιον λόγο.
Tην αδελφή μου Βούλα που την έβλεπα πάντα να γελάει, ακόμα και όταν όλη της η ζωή κρεμόταν από μια μια λεπτή κόκκινη κλωστή… Τον Ζήση που μου έμαθε ότι δεν έχω ανάγκη από κοπλιμέντα… Τον Λεονάρδο που μου έδειξε ότι η αγάπη δεν ξεχνιέται...
Την Αθηνά γιατί μου έμαθε την υπομονή. Τον Γιώργο γιατί ήρθε όταν χρειαζόταν και έφυγε όταν έπρεπε. Την Τζένη που ήταν η πρώτη που μου το είπε…"Ολα είναι μέσα στο μυαλό…"
Τον Φίλιππο που με έμαθε ότι δεν αξίζει να στεναχωριέμαι για όποιον δε με εκτιμά… Και άλλους τόσους και τόσους…
Ενα ευχαριστώ, γιατί στην τελική είμαι κάτι από εσάς και είσαστε κάτι από ‘μένα.
Εστω και άθελά μας…
( ... Αφιερωμένο σε μια ψυχή που κάνει νέο ξεκίνημα ...)
Καλό κι ερωτικό Φλεβάρη σας εύχομαι! Ο έρωτας είχε πάντα μια ξεχωριστή θέση στη ζωή μου... Ηταν πάντα για μένα η πιο μεγάλη πηγή έμπνευσης και προβληματισμού... Δίχως υπερβολές η πιο μεγάλη κινητήριος δύναμη... Ερωτευμένη έχω ζωγραφίσει τα καλύτερα έργα μου, που πια κοσμούν τον χώρο του αγαπημένου εκείνου που μου τα ενέπνευσε, τις πιο εμπνευσμένες αναρτήσεις, (διόλου τυχαίο ότι σε τούτο το χωρο οι πιο αγαπημένες σας αναρτήσεις ήταν κατά κοινή ομολογία από την ετικέττα "ΕΡΩΤΑΣ"),τα πιο όμορφα κείμενα ήταν πάντα εκείνα που είχαν μέσα το ρήμα "νιώθω" πλούσια σε συναισθήματα αλλα και πόνο... τα πιο όμορφα λόγια τα έχω ψιθυρίσει με υγρό από τον πόθο και τον ιδρώτα κορμί ... Η προσωποποίηση της αντίφασης: Μια δυναμική και καταιγιστική ως φωτιά Κριός που όμως στα συναισθηματικά κινείται και λειτουργεί ως καρκίνος (λέγε με σελήνη στον καρκίνο). Τι χειρότερο απ'αυτό? ... τίποτα... μη το ψάχνεται!.. δεν υπάρχει σας λέω!! Πιο κάτω πεθαίνεις από έρωτα...! :)) Μια γυναίκα πολύ δυνατή που όμως γίνεται πολύ ευάλωτη όταν ερωτεύεται... Που εξαντλεί όλα της τα νάζια σ'αυτόν που αγαπά... Ενα "σκληρό καρύδι" που μπορεί να λιώσει σαν βούτυρο στη θέα ενός αγαπημένου... Νιώθω ότι γεννήθηκα για ν'αγαπώ... το να με αγαπούν δεν είναι για μένα αρκετό...και ούτε πάντα το ζητούμενο...αρκετό για μένα είναι να μπορώ να ξετυλίγω ελεύθερα την αγάπη μου πάνω σε κάποιον και κείνος να την απολαμβάνει...αυτό με γεμίζει...
Γι'αυτό δε μπορώ παρά να αφιερώσω αυτό τον μήνα στον έρωτα. Το διάστημα αυτό θα αναδημοσιεύσω τις πιο ερωτικές μου αναρτήσεις και θα τις αφιερώσω σε όσους νιώθουν ότι είναι ερωτευμένοι... Εγώ πάντως δηλώνω αιωνίως ερωτευμένη. Αλλωστε... δε θα μπορούσε να'ναι αλλιώς μια Λιακάδα... :) Σας φιλώ γλυκά!
Υ.Γ. Και επειδή Αγάπη και Ερωτας σε τούτη την ανάρτηση κάπως μπερδεύτηκαν θα κάνω ότι μπορώ για να τραβήξω μια λεπτή κόκκινη γραμμή ανάμεσά τους σε επόμενη ανάρτηση. Υπόσχεση! :)
Χαίρομαι όταν βλέπω ότι η ελληνική μουσική σκηνή έχει ακόμα μέλλον... Η Μαριέττα Φαφούτη γράφει μουσική για ταινίες, ντοκιμαντέρ, τηλεοπτικές παραγωγές,
διαφημίσεις, θεατρικές παραστάσεις, μιούζικαλ, video games και εικόνα και φτιάχνει ξόρκια (kookoobadi) για να ξορκίσει το κακό...
Στην πορεία της ζωής μαθαίνεις από νωρίς να περπατάς πάντα με προσοχή... σχεδόν νυχοπατώντας γιατί δεν ξέρεις που θα σε βγάλει το μικρό σοκάκι που αποφάσισες να εξερευνήσεις... (το gps έχει από καιρό χαλάσει και είσαι μόνος ...εσύ και η διαίσθησή σου...) Απο την άλλη δεν είναι μόνο που θα σε βγάλει το έρμο το σοκάκι... αυτό που σε προβληματίζει είναι ότι ποτέ δεν ξέρεις τι θα πατήσεις... μπορεί καρφί, μπορεί σκατά ή νάρκη... και αυτό ειδικά όταν το δρομάκι που αποφάσισες να πάρεις έχει από καιρό όλες τις λάμπες του καμμένες.... Πράγμα περίεργο... τα σοκάκια με καμμένες λάμπες δεν έχουν ποτέ στρωμένα ροδοπέταλα για να πατήσεις αλλά μονάχα κρυμμένα στη λάσπη μυστικά και δυσάρεστες στα πατήματά σου εκπλήξεις. Γιατί συμβαίνει αυτό ποτέ δεν μπόρεσα να το καταλάβω... Το μονο που κατάλαβα καιρό μετά ειναι ότι όλοι πληρώνουν το τίμημα της μάθησης μέσω της βιωματικής αυτής εμπειρίας... και μάλιστα κάποιοι ... πολύ ακριβά... Ετσι λοιπόν ξυπνάς μια μέρα και βρίσκεις τον εαυτό σου καταδικασμένο καθημερινά σε δια βίου μαθητεία... Εσύ μαθητεύεις και η ζωή σου διδάσκει...
Πως ο άνθρωπος που κάποτε αγκάλιασες όταν ήταν αδύναμος όταν σταθεί στα πόδια του μπορεί όχι μόνο να σε διαγράψει αλλά και να σε μαχαιρώσει... και μάλιστα πισώπλατα...
Πως ο άντρας που πίστεψες ότι είναι διαφορετικός από τόσους άλλους είναι ακριβώς ίδιος και ακόμη χειρότερος...
Πως όταν τείνεις χέρι βοηθείας σε κάποιον πνιγμένο κάποια στιγμή θα σε τραβήξει και σένα μαζί του στο βυθό...
Πως ο ναυαγός πετάει τη σανίδα σωτηρίας όταν φθάσει στην ακτή...
Πως άνθρωποι που νόμιζες ότι ήταν καθάριοι και έξυπνοι... είναι τόσο εγωκεντρικοί που κι αν ακόμη περπατάνε εδώ και καιρό στα σκατά τα μόνα σκατά που μυρίζουν είναι αυτά στα δικά σου παπούτσια...
Πως η Αγάπη όταν γράφεται δεν έχει την ίδια αξία με το να λέγεται...
Πως όταν τιμάς κάποιον λέγοντάς του τα πάντα με πάσα ειλικρίνεια εκείνος μπορεί να στο ανταποδώσει κάνοντας το εντελώς αντίθετο!
Πως όταν κάποιος φίλος σε βρίζει ετσι για πλάκα γιατί έτσι του βγήκε ξαφνικά αυτό το παρατσούκλι ... μπορεί και τελικά να το νιώθει αυτό ετσι ακριβώς... γιατί προφανώς εσύ του το εμπνέεις και δεν είναι καθόλου για πλάκα μα απόλυτα ειλικρινές...(ίσως το μόνο ειλικρινές που σου'χει πει εδώ και καιρό...)
Πως ωραία τα λόγια αλλά για να έχουν βαρύτητα πρέπει να υποστηρίζονται και από πράξεις...
Αυτά και άλλα πολλά που μέχρι τώρα νόμιζες ότι στη ζωή ήταν γραμμένα εντελώς ανάποδα... ερχεται η μεγάλη δασκάλα να σου διδάξει πως έτσι ακριβώς είναι..... και καλά θα κάνεις να το εμπεδώσεις!
Χθες έλαβα το παρακάτω μήνυμα σχετικά με την ανάρτησή μου "Και η ζωή συνεχίζεται.." "...Εγώ απο μια εικόνα που στην ουσία ήταν οι σκέψεις οι δικές σου πάτησα και πήρα
αποφάσεις ζωής. Το είδα όλο θετικό, δεν το άφησα να με προβληματίσει. Είπα μέσα
μου ή ετσι ή αλλιώς, διάλεξε.. και διάλεξα το θετικό μέρος. Και θα συνεχίσω έτσι
στο εξής..
Σε ευχαριστώ που ήσουν η αρχή να πέσει στα χέρια μου όλο αυτό
και να βρώ δύναμη που είχα χάσει." Επειδή δεν ξέρω αν η ψυχή που μου το έγραψε θα ήθελε να αποκαλυφθεί το όνομά της δε θα σας το πω, (αν θέλει ας το κάνει η ίδια) θα σας πω μόνο ότι η παραπάνω ανάρτηση αφιερώνεται σ'αυτή την ψυχή που και κείνη με την σειρά της όπως και πολλοί άλλοι φίλοι από δω μέσα έβαλε ένα χεράκι να σηκωθώ από τα πατώματα και ας με ξέρει ελάχιστα... :)
Παρασκευή 25 Ιανουαρίου 2013
...και έρχεται κάποτε η ώρα που απλά δε σε νοιάζει...! Γιατί κάποτε σε ένοιαζε τόσο πολύ που ... κουράστηκες...!
Χωρίς αυτούς που μας κάνανε να κλαίμε...
Χωρίς αυτούς που μας είχανε ως εναλλακτική όταν εμείς τους είχαμε ως προτεραιότητα...
Χωρίς αυτούς που διάλεξαν να μην είναι κοντά μας όταν τους είχαμε ανάγκη...
Xωρίς αυτούς που τους δώσαμε μια ευκαιρία και αποδείχθηκε ότι δεν άξιζε τον κόπο... (το κάτω μέρος του παγόβουνου είναι τόσο κενό όσο και το λευκό του χρώμα...τόσο ίδιο με το πάνω που τελικά δεν άξιζε τον κόπο η βουτιά...)
Γιατί μια μέρα ξυπνάς και βλέπεις ότι τίποτα δεν έχει χαθεί...
Οσα νόμιζες γνήσια, αγνά, και όμορφα είναι ακόμα εκεί...
Εκεί είναι όλα!...απλά είναι σάπια ... και τούτη τη δυσωδία δεν μπορείς πια να την αντέξεις...
Πρέπει να τη βγάλεις από μέσασου το γρηγορότερο πριν είναι αργά και για σένα...
Υ.γ.Κοπελιά... δεν είναι αρκετό να "διψάς"... ούτε να είσαι μια όμορφη στρίντζο... ένα κοιμισμένο ηφαίστειο που αρχίζει να πετάει σπίθες χρειάζεται και κάτι άλλο για να μην γελάει ο άλλος μαζί σουπίσω από την πλάτη σου...
