Κυριακή 14 Απριλίου 2013
Dum Spiro Spero...
Αγαπημένο μου ιστολόγιο,
Την χάσαμε λιγάκι την μπάλα ή είναι η ιδέα μου?
Πήγαινες για καρφί και σου ήρθε κεφαλιά... (όπως εκείνο το φιλί που σφράγισε την προδοσία)
Μια το κορμί στην αγκαλιά και μια στην εξορία...
Τη μια κρύο... Την άλλη ζέστη...
Μια λιακάδα... Μια μαυρίλα...
Μέσα ή έξω δεν έχει σημασία...
Σημασία έχει ότι υπάρχει...
Και θα υπάρχει για πολύ ακόμα...
Τη μια στιγμή είμαι έτοιμη να αποτίσω φόρο τιμής στο άγαλμα του αγνώστου αναγνώστη που με ανέχετε όλον αυτόν τον καιρό με τις βλακείες που τον τρατάρω ... και την άλλη να βάλω λουκέτο και να την κάνω με ελαφριά για ένα πιο ευάερο κι ευήλιο μέρος...
Είναι γεγονός! Δε ξέρω πια τι θέλω!
Αλλά κι αν ξέρω σίγουρα εκείνο δε θέλει εμένα...
Γμτ! Δε λέω... φταίω κι εγώ με τις βλακείες μου...
Εσύ αγαπημένο μου ιστολόγιο δεν ήσουν μαθημένο σε τέτοιες μεσοβέζικες καταστάσεις.
Ούτε είχες μάθει να κρατάς τεφτέρι στα λάθη μου...
Αυτό το έκανε ο αναγνώστης της μεταμεσονύχτιας ζώνης, αυτός που έκανε το γερμανικό 2-4.
Εμπλεξες λοιπόν μ'εμένα την παλαβή σουρουκλεμέ και τα'δες όλα...!
Ολα, όσα χρειαζότανε να δεις...
Φτάσαμε λοιπόν στον πάτο και είναι τόσο ήσυχα και τόσο όμορφα εδώ...
Μη γελάς! (σε βλέπω!) Είναι θέμα οπτικής..!
Γιατί από δω που είμαι, μόνο προς τα πάνω μπορώ πια να κοιτάζω... και είναι όμορφη η θέα γιατί βλέπω μόνο έναν υπέροχο γαλάζιο ουρανό.
Αντε βρε! Βάλτε τώρα ένα χεράκι να ανέβω!! Η έστω να πετάξω... !!
Ετικέτες
Αγάπη
Πέμπτη 11 Απριλίου 2013
Ο προσωπικός μου μεσαίωνας...
Είναι κάτι μέρες που δεν βρίσκουν αραξοβόλι...
Δε βρίσκουν την ομορφιά της στιγμής μετά από μια έντονη απουσία...
Δε βρίσκουν τη γαλήνη της πληρότητας μετά από ένα αναπάντεχο σμίξιμο...
Είναι κάτι στιγμές που η σιωπή είναι τόσο βαριά που νομίζεις ότι αν απλώσεις το χέρι θα την αγγίξεις...
Είναι κάτι λέξεις που στέκονται βουβές δίχως να βρίσκουν έξοδο διαφυγής για την σωτηρία τους...
Απόκαμαν απόψε οι σκέψεις... κι οι λέξεις δειλές και άγονες έμειναν δίχως ταίρι...
Οι λέξεις τούτες τις μέρες δεν τόλμησαν να βγουν από μέσα ίσως γιατί θα ακούγονταν ανόητες...
Κιότεψαν κι αυτές στο δικό τους φόβο...
Ισως γιατί δε θα είχαν το θάρρος να σ'αντικρύσουν...
Φαίνονταν μικρές και κινδύνευαν να χαθούν στα απέραντα γιατί ... δεν ξέρω...
Το μόνο που ξέρω είναι ότι δε μπορώ πια να γράψω...
Στέκομαι μόνο ευλαβικός παρατηρητής των γραφών των άλλων...
Ενθερμος υποστηρικτής κάποιων επιδίδομαι μόνο στο χειροκρότημα...
Θέλω πολύ να βγάλω όσα έχω μέσα μου άτσαλα παραχωμένα... Συναισθήματα κι όνειρα που γεννήθηκαν κάποια στιγμή μέσα μου και θέλω τώρα να τα μοιραστώ... μα πια δε μπορώ... ούτε καν παραμύθι να πω!
Η σκέψη χάνεται στο πουθενά.
Τα λόγια σταματούν πριν καν γεννηθούν.
Και γω με ψάχνω σε αλλότριους παραδείσους μέχρι τώρα άγνωστους...
Και ευτυχώς με βρίσκω σιγά σιγά και πάλι... αργά και σταθερά... και με βρίσκω εκεί που ποτέ δεν περίμενα...
Ετικέτες
Σκέψεις
Τετάρτη 10 Απριλίου 2013
Τρίτη 9 Απριλίου 2013
Το ονοματάκι σου παρακαλώ?

Το ότι το όνομά μας μας προσδιορίζει είναι γνωστό.
Αυτό συμβαίνει γιατί τα γράμματα δονούν και δονούνται σαν νότες…και γιατί ο "λόγος" , η σωστή εκφορά (προφορά) έχει δημιουργική ενέργεια… δύναμη… η οποία επηρεάζει τόσο αυτόν που την εκφέρει όσο και αυτόν που την ακούει.
Και επειδή κάθε γράμμα-ήχος δονεί διαφορετικά μέρη του εγκεφάλου κάθε όνομα επιδρά διαφορετικά πάνω μας.
Η δόνηση του ονόματός μας ελκύει διάφορους ανθρώπους γύρω μας και δημιουργεί τη δική του πραγματικότητα…
Στην Πάντειο έγινε εκτενέστερη έρευνα σε αυτό το θέμα και επιβεβαιώθηκε του λόγου το αληθές.
Το ίδιο βέβαια ισχύει και σε μικρότερη κλίματα με τα nickname και τα avatar που επιλέγουμε να χρησιμοποιούμε στο διαδίκτυο.
Το να βλέπει όμως κανείς να συμβαίνει το ίδιο και με το επίθετό μας είναι πολύ αστείο (και στην περίπτωση αυτή φαντάζομαι εντελώς συμπτωματικό).
Το μαγαζί το βρήκα στην Δορυλαίων στο κέντρο της Αθήνας και χαμηλά στο ύψος της Πλ.Μαβίλη και θέλησα να το φωτογραφίσω για να το μοιραστώ μαζί σας…
Aν δε το βγάζετε πατήστε ctr + και θα κάνετε ζουμ... "Ραπανάκης Παντελής" ο μανάβης!
Aν θέλετε να μάθετε τι σημαίνει το όνομά σας δείτε για νουμερολογική ανάλυση
Και εδώ για μια καββαλιστική προσέγγιση Kabalarian Name Analysis
Δε ξέρω για σας αλλά εγώ εντυπωσιάστηκα μιας και με "πέτυχε" 100%
Βέβαια και το όνομά μου από μόνο του υποδηλώνει "what you see is what you get" μιας και δεν είναι υποκοριστικό αλλά το βαφτιστικό μου! :)
Και εδώ για μια καββαλιστική προσέγγιση Kabalarian Name Analysis
Δε ξέρω για σας αλλά εγώ εντυπωσιάστηκα μιας και με "πέτυχε" 100%
Βέβαια και το όνομά μου από μόνο του υποδηλώνει "what you see is what you get" μιας και δεν είναι υποκοριστικό αλλά το βαφτιστικό μου! :)
Ετικέτες
Αγάπη,
Ηξερες ότι...?,
Σκέψεις
Δευτέρα 8 Απριλίου 2013
Φυγή...
Δεν ήταν άλλη η αγάπη μας,
έφευγε ξαναγύριζε και μας έφερνε
ένα χαμηλωμένο βλέφαρο πολύ μακρινό
ένα χαμόγελο μαρμαρωμένο,
χαμένο μέσα στο πρωινό χορτάρι
ένα παράξενο κοχύλι που δοκίμαζε να το εξηγήσει επίμονα η ψυχή μας.
Η αγάπη μας δεν ήταν άλλη... ψηλαφούσε σιγά μέσα στα πράγματα που μας τριγύριζαν να εξηγήσει γιατί δε θέλουμε να πεθάνουμε με τόσο πάθος.
Κι αν κρατηθήκαμε από λαγόνια κι αν αγκαλιάσαμε
μ'όλη μας τη δύναμη άλλους αυχένες,
κι αν σμίξαμε την ανάσα μας με την ανάσα εκείνου του ανθρώπου
κι αν κλείσαμε τα μάτια μας, δεν ήταν άλλη...μονάχα αυτός ο βαθύτερος καημός να κρατηθούμε μέσα στη φυγή...
Γιώργος Σεφέρης
Κυριακή 7 Απριλίου 2013
Σάββατο 6 Απριλίου 2013
Στο παλούκι γρήγορα...!
Ουάου! Αν το pole dancing κάνει τόσο ωραία πόδια στο παλούκι γρήγορα κορίτσια ...!
Μα πως μπορεί κανείς να αντισταθεί?!!!
Στις προσφορές με κουπόνια που κυκλοφορούν αυτόν τον καιρό βρίσκει κανείς τα πιο τρελλά πράγματα στις πιο φανταστικές τιμές!
Και πάνω που ήμουν έτοιμη να διαλέξω μαθήματα καταδύσεων ή δίπλωμα ταχύπλοου... (όχι δεν έχω αλλά ποτέ δεν ξέρεις πότε θα χρειαστεί να το παίξω 007) είδα αυτό και έπαθα!
Μα είναι να μην πάθω????
Λέω μετά "μάθε τέχνη κι άστηνε Μίνα.. δύσκολοι καιροί έρχονται ... :-p " όμως μακρινή ξαδέλφη από Θεσ/κη (από πολύ καλή οικογένεια με σπουδές στο χορό, στη μουσική και στο πανεπιστήμιο) με ενημέρωσε ότι το pole dancing δεν πάει πακέτο απαραίτητα με στριπ τηζ... είναι μια νέα μόδα άθλησης και δεν πρέπει καθόλου να την υποβαθμίζουμε, ούτε να την ευτελίζουμε βάζοντας τις κοπέλλες να φοράνε ξέκολλες αμφιέσεις και κάνοντας στριπ τηζ. Και εκεί στη Θεσ/κη βλέπω τα pole dancing studios δίνουν και παίρνουν και φυσικά κάνουν πολύ καλή δουλειά!
Και για του λόγου το αληθές μου'στειλε και μερικές της φωτογραφίες η αγαπητή Δ.Τ οι οποίες είναι πράγματι εντυπωσιακές καθώς και ένα βιντεάκι για να έλθει να δέσει το γλυκό!
Kι αν δεν σας αρέσει το πάνω αποτέλεσμα σίγουρα το κάτω θα σας εντυπωσιάσει!! :)
Δε ξέρω για σας εγώ πάντως υποκλίνομαι!! Καλό Σαβ/κο παιδιά! :)
Παρασκευή 5 Απριλίου 2013
Mια σκάλα θαύμα!
Δε ξέρω πως να σας το πω... το φέρνω με το μαλακό γιατί είναι πολύ λεπτό και προσωπικό για τον καθένα το θέμα αλλά:
Πιστεύετε στα θαύματα;
Αν ναι θα σας πάω ένα ταξιδάκι στη Santa Fe, στο Νέο Μεξικό των Η.Π.Α εκεί όπου ένα μυστήριο 130 ετων ελκύει 250 χιλιάδες τουρίστες το χρόνο απ'όλο τον κόσμο στο Loretto Chapel ένα εκκλησάκι που έχει χτιστεί τον 19ο αιώνα!
Oταν αποπερατώθηκε το χτίσιμο του ναού το 1878, οι καλόγριες ανακάλυψαν ότι δεν είχαν προνοήσει για σκάλες που θα τους οδηγούσαν στην εσωτερική περίμετρο. Πολλοί ξυλουργοί κλήθηκαν για να αναλάβουν την κατασκευή της σκάλας αλλά όλη απέρριψαν το έργο λέγοντας πως ήταν αδύνατο να φτιαχτεί σε αυτό το σημείο σκάλα γιατί δεν υπήρχε ο απαραίτητος χώρος.
Ετσι οι καλόγριες απεύθυναν δέηση επί 9 μέρες στον Αγιο Ιωσήφ που ήταν προστάτης των ξυλουργών να τους στείλει κάποιον να τους βοηθήσει και την ένατη μέρα παρουσιάστηκε ένας άγνωστος που ήθελε να αναλάβει τη δουλειά..
Πράγματι έφτιαξε την σκάλα ολομόναχος χωρίς κανέναν βοηθό, μέσα σε 8 μήνες και χωρίς να χρησιμοποιήσει ίχνος καρφιού ή κόλλας. Μέχρι σήμερα θεωρείται ένα πραγματικά μεγάλο επίτευγμα ξυλουργικής.
Μόλις τελείωσε τη σκάλα ο ξυλουργός εξαφανίστηκε χωρίς να πάρει την πληρωμή του!
Υπάρχουν 3 μυστήρια που οδηγούν στην ύπαρξη θαύματος:
1) Mέχρι σήμερα παραμένει άγνωστη η ταυτότητα του ξυλουργού. Υπάρχει η δοξασία ότι ήταν ο ίδιος ο Αγιος Ιωσήφ σταλμένος από τον Ιησού Χριστό.
2) Ολοι οι αρχιτέκτονες και μηχανικοί που έχουνε εξετάσει τη σκάλα δεν μπορούν να καταλάβουν πως αυτή ισορροπεί χωρίς κεντρικό στήριγμα...
3) Δεν ξέρουμε από που προήλθε το ξύλο από το οποίο κατασκευάστηκε η σκάλα. Στην ευρύτερη περιοχή και σε μια πολύ μεγάλη ακτίνα δεν υπάρχει πουθενά τέτοιο ξύλο.
Υπάρχει επίσης και μια άλλη λεπτομέρεια που τροφοδοτεί την πεποίθηση του θαύματος. Η σκάλα έχει 33 σκαλοπάτια όσα και η ηλικία του Χριστού!
Πιστεύετε στα θαύματα;
Αν ναι θα σας πάω ένα ταξιδάκι στη Santa Fe, στο Νέο Μεξικό των Η.Π.Α εκεί όπου ένα μυστήριο 130 ετων ελκύει 250 χιλιάδες τουρίστες το χρόνο απ'όλο τον κόσμο στο Loretto Chapel ένα εκκλησάκι που έχει χτιστεί τον 19ο αιώνα!
Oταν αποπερατώθηκε το χτίσιμο του ναού το 1878, οι καλόγριες ανακάλυψαν ότι δεν είχαν προνοήσει για σκάλες που θα τους οδηγούσαν στην εσωτερική περίμετρο. Πολλοί ξυλουργοί κλήθηκαν για να αναλάβουν την κατασκευή της σκάλας αλλά όλη απέρριψαν το έργο λέγοντας πως ήταν αδύνατο να φτιαχτεί σε αυτό το σημείο σκάλα γιατί δεν υπήρχε ο απαραίτητος χώρος.
Ετσι οι καλόγριες απεύθυναν δέηση επί 9 μέρες στον Αγιο Ιωσήφ που ήταν προστάτης των ξυλουργών να τους στείλει κάποιον να τους βοηθήσει και την ένατη μέρα παρουσιάστηκε ένας άγνωστος που ήθελε να αναλάβει τη δουλειά..
Πράγματι έφτιαξε την σκάλα ολομόναχος χωρίς κανέναν βοηθό, μέσα σε 8 μήνες και χωρίς να χρησιμοποιήσει ίχνος καρφιού ή κόλλας. Μέχρι σήμερα θεωρείται ένα πραγματικά μεγάλο επίτευγμα ξυλουργικής.
Μόλις τελείωσε τη σκάλα ο ξυλουργός εξαφανίστηκε χωρίς να πάρει την πληρωμή του!
Υπάρχουν 3 μυστήρια που οδηγούν στην ύπαρξη θαύματος:
1) Mέχρι σήμερα παραμένει άγνωστη η ταυτότητα του ξυλουργού. Υπάρχει η δοξασία ότι ήταν ο ίδιος ο Αγιος Ιωσήφ σταλμένος από τον Ιησού Χριστό.
2) Ολοι οι αρχιτέκτονες και μηχανικοί που έχουνε εξετάσει τη σκάλα δεν μπορούν να καταλάβουν πως αυτή ισορροπεί χωρίς κεντρικό στήριγμα...
3) Δεν ξέρουμε από που προήλθε το ξύλο από το οποίο κατασκευάστηκε η σκάλα. Στην ευρύτερη περιοχή και σε μια πολύ μεγάλη ακτίνα δεν υπάρχει πουθενά τέτοιο ξύλο.
Υπάρχει επίσης και μια άλλη λεπτομέρεια που τροφοδοτεί την πεποίθηση του θαύματος. Η σκάλα έχει 33 σκαλοπάτια όσα και η ηλικία του Χριστού!
Ετικέτες
Αγάπη,
Ηξερες ότι...?
Τετάρτη 3 Απριλίου 2013
Μια τρελλή μέρα... όπως πάντα...
Κανείς δεν είναι τέλειος!
Ετσι και γω... Δυστυχώς δεν είμαι η άψογη γυναίκα λάστιχο... Γι'αυτό όταν τα βρίσκω σκούρα φοράω τη στολή μου και μεταμορφώνομαι...
Μπλέ και κόκκινη... Σε ένα μωβ από τις μπερδεμένες αισθήσεις κορμί...
Η μάλλον σε ένα κουρασμένο από την καθημερινότητα κορμί...
Στις 7.00 εγερτήριο... έχω ειδική παραγγελία από χθες βράδυ να φτιάξω για πρωϊνό pancakes.
8.00. Στο σχολείο... Μετά το delivery της μικρής συνεχίζω την πρωινή μου πεζοπορία για μια ώρα.
9:30 Φεύγω για λαϊκή... ούτε και θυμάμαι τι ήθελα να πάρω για κείνη τη συνταγή που είδα...έχω χάσει το χαρτάκι...
10: 00 μαγείρεμα... Θα προλάβουν να γίνουν οι φακές ή θα τον στήσω τον Δήμαρχο? !!!!!!! Μόλις θυμήθηκα ότι δεν κατέβασα το σκύλο για τσίσα και έχει σκάσει ο κακομοίρης από χθες το βράδυ.
Αφήνω την κατσαρόλα στο μάτι με την ελπίδα ότι δε θα τον πιάσει πάλι δυσκοιλιοτητα και έτσι δε θα μου αρπάξει το φαγητό...
Στις 11.00 κυνηγητό με τα κωλόγατα... γιατί μόλις άνοιξα την πόρτα για να φύγω τρυπώσανε ανάμεσα στα πόδια μου και βγήκανε έξω με κατεύθυνση το γκαράζ... Αντε να τα ψάχνω ψουψουίζοντας και γονατίζοντας κάθε λίγο και λιγάκι κάτω από τα παρκαρισμένα αμάξια...(παρακαλώ να σημειωθεί ότι είχα ντυθεί με γόβα για το ραντεβού με το δήμαρχο αντε να κινηθώ άνετα...) μετά από 10' αρπάζω το ένα από το σβέρκο και με αριστοτεχνική πλάγια πάσα σπρώχνω τον άλλον προς τις σκάλες... επιτέλους σε λίγο είναι στο σπίτι!
Στις 11:15 με το που βγαίνω από το γκαράζ χτυπάει το κινητό... Είναι ο διευθυντής του σχολείου που θέλει να υπογράψω τον προϋπολογισμό της σχολικής επιτροπής"μήπως μπορώ να το κάνω το μεσημέρι που θα έλθω να πάρω τη μικρή?" Οχι βέβαια! Πως μπόρεσα να σκεφτώ ότι κάτι μπορεί να μου πάει καλά σήμερα? Πρέπει να πάω τώρα (!) να υπογράψω γιατί πρέπει να πάει το χαρτί ΑΜΕΣΑ στο δημαρχείο!
Και ααααα! Τι σύμπτωση!!! "Μάθαμε ότι θα δεις σήμερα το δήμαρχο μήπως θα μπορούσες να το πας εσύ?" Αυτό που τίποτα δε μένει μυστικό στο σχολείο μας σας το λέω, πολύ μου τη δίνει!! (χμμ... το μάτι της κουζίνας το έσβησα?)
11:30 Ραντεβού με το Δήμαρχο... Εχετε δει κριάρια να μπλέκουν τα κέρατά τους? Ενα τέτοιο πράγμα... Ολο "Νίκο μου " και "Μίνα μου" και για την ταμπακιέρα κουβέντα...Αντε *%^ Νίκο μου!
Φίλοι φίλοι αλλά στα φιλοζωϊκά θα με βρίσκεις διαρκώς μπροστά σου...
Ασε που καθυστέρησε να βγει το προηγουμενο ραντεβού και μπήκα μισή ώρα αργότερα!!
12:30 Aρχίζω να παίρνω σβάρνα τα μαγαζιά που επισκέφτηκα την Παρασκευή με την ελπίδα να βρω το κινητό μου... Φούρνος, χασάπης, ΕΛΤΑ, pet shop, πουθενά! Και φυσικά μόλις έφτασα στο σπίτι θυμήθηκα ότι πέρασα κι από ένα σιδηροπωλείο να πάρω στόκο ο στόκος!! Και ναι... για να επιβεβαιώσω το νόμο του Μέρφυ το κινητό ήταν στο τελευταίο μαγαζί που έψαξα!! Χέστηκα για τη συσκευή τον άλλο μήνα την αλλάζω αλλά είχα όλη την ατζέντα μου μέσα με ραντεβού και τηλέφωνα. Κάποιος πρέπει να μου πει πως θα το συχρονίσω με τον υπολογιστή just in case...
13:00 Γυρνώ σπίτι κι απαλάσσομαι από τις γόβες για να αρχίσω την καθημερινή μου γυμναστική... Από τότε που απέκτησα γάτες η ηλεκτρική σκούπα έχει γίνει προέκταση του χεριού μου... (εμπρός λοιπόν καλό μου χέεεεεριιιι...!!!)
13:30 Aνεβαίνω στην ταράτσα να ποτίσω τον κήπο... και να φυτέψω τα ηλιοτρόπια... Το καλοκαίρι θα είναι υπέροχα να ξεφυτρώνουν ανάμεσα στους πράσινους θάμνους... αχχχ... γι'αυτό το καλοκαίρι ζω...
14:00 Στο σχολείο με τα πόδια πάλι να πάρω τη μικρή. Μετά φαγητό διάβασμα κλπ κλπ...
18:00 - 19:00 μπαλέττο... Ευτυχώς έχω μια ελεύθερη ώρα να διαβάσω το βιβλίο μου χιχιχιχ!
19:30 - 21: 15 Διοικητικό συμβουλιο του επταμελούς γονένων και κηδεμόνων... Θέματα συζήτησης οι αυριανές απονομές πτυχίων στο καράτε και στο μπαλέτο, η ενδοσχολική βία και η προγραμματισμένη Γενική Συνέλευση για ενημέρωση των γονέων για τον γενικό και οικονομικό απολογισμό (γμτ έσβησα το θερμοσίφωνο το πρωί?)
Γυρνώ ψόφια... με ένα κεφάλι καζάνι! Drop dead Mina! Μόνο αυτό σε σώζει!
Με το που αφήνομαι να χυθώ στον καναπέ οι γάτες έρχονται και κάθονται η μια πάνω μου η άλλη στον ώμο μου σαν παπαγάλος... χουρχουρίζουν, νιαουρίζουν, κωλοτρίβονται πάνω μου...
Κάτι θέλουν! Το ξέρω! Ολοι κάτι θέλουν από μένα όταν μου κωλοτρίβονται... Να δεις που ξέχασα σήμερα φεύγοντας να τους βάλω φαγητό... Την ίδια στιγμή ο σκύλος με εκλιπαρεί με το βλέμμα να τον βγάλω βόλτα... (όχι γμτ! μη με κοιτάς μ'αυτό το βλέμμα!!) κλείνω τα μάτια και κάνω πως δεν τον βλέπω...
Η μικρή κοιμάται και γω έχω να σιδερώσω... :(
Παρακαλώ ένα μασσάζ...! Το βασίλειό μου για ένα μασσάζ!!
ΟΧΙ! Δεν παίρνω πίπες σήμερα!! ( %&*%#+#^@)
Υ.Γ...Ααααααααααα! Τα ρούχα από χθες βράδυ που τα εβαλα με το οικονομικό ρεύμα είναι ακόμα μέσα στο πλυντήριο! Κάποιος να τα βγάλει ρε παιδιά από κει μέσα και να τ'απλώσει γιατί θα μουχλιάσουν!! Εγώ δε μπορώ... Απλά δεν δύναμαι!
Δευτέρα 1 Απριλίου 2013
Ο νοών νοήτω...

Καμμιά μάσκα ομορφιάς και κανένα άρωμα δεν μπορεί να κρύψει την δυσωδία και την ασχήμια μιας ψυχής...
Κανένα φως δεν μπορεί να φωτίσει μια ψυχή που έχει γεννηθεί σκοτεινή...
Να δείξει αυτό που μέσα σου δεν έχεις...
Γιατί καμμιά αχτίδα ήλιου δεν φτάνει στα τάρταρα της αβύσσου... εκεί που βρίσκεσαι...
Κατάλαβες?
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)













