Χωρίς ειρμό...

Eίναι μαύρη η ανάσα μου απόψε... και το βλέμμα μου στάζει αίμα...
Η οργή ξεχειλίζει μέσα μου και κατακλύζει κάθε πόρο μου με αδρεναλίνη...
Θα ξορκισω τον κακό μου εαυτό με τούτο το τραγούδι που πάντα μου αρεσε τόσο η δυναμική του όσο και οι στίχοι του... Οποτε το ακούω νιώθω δυνατή κι απόψε ΠΡΕΠΕΙ να νιώσω δυνατή...
Ητανε δύσκολη η σημερινή μέρα από κάθε άποψη... και για πολλούς λόγους...
Είθε η επόμενη να είναι πιο γλυκιά μαζί μου... και να μη με σπάσει σε χίλια κομμάτια...
Καλή σας νύχτα φίλοι μου...
Να προσέχετε...

Αδέσποτοι στα γεράματα...

Πολλά από τα ζώα που βρίσκουμε παρατημένα με την ομάδα μας, είναι συνήθως υπέργηρα.
Με το που φτάσουν στην τρίτη ηλικία και κάνουν την εμφάνισή τους τα πρώτα προβλήματα υγείας, πολλά ζωα συντροφιάς βιώνουν την εγκατάλειψη.

Το τραγικό είναι πως τις περισσότερες φορές οι απαιτήσεις που έχει ένα ηλικιωμένο ζώο είναι ελάχιστες. Συνήθως τα ηλικιωμένα ζώα είναι σαν τους παπούδες μας: To μόνο που θέλουν είναι ένα πιάτο φαί, λίγη παρέα και τρυφερότητα και μια ζεστή γωνιά.
Επίσης τα προβλήματα υγείας είναι παρόμοια ειδικά στα σκυλιά:
Κάνουν καταρράκτη, δεν ακούνε καλά, ξεχνάνε τι ήθελαν να κάνουν, δεν έχουν δόντια.
Κάποιες φορές έχουνε τα αθριτικά τους και δεν βαδίζουν καλά...
Σα να έχεις τον παππού σου με 4 πόδια και μια ουρά, χωρίς όμως τη σύνταξη... Σίγουρα αν έπαιρναν τα κατοικίδια σύνταξη δε θα βρίσκαμε τόσα πεταμένα στο δρόμο...

Αυτό όμως που με προβληματίζει είναι η ευκολία που το κάνει κάποιος.
Με τι καρδιά πετάς ένα ζώο που το είχες για 10,15 χρόνια?
Πως μπορείς να κοιμάσαι τα βράδια γνωρίζοντας ότι το καταδίκασες σε βάναυσο τέλος ένα πλάσμα στη δύση της ζωής του?
Πόσο συναισθηματικά νεκρός μπορεί να είσαι?
Εκείνο μια ζωή σε υπηρετούσε και δεχόταν αγγόγυστα όλα σου τα καπρίτσια...
Κάθισε να του κόψεις την ουρά και τ'αυτιά για να δείχνει άγριο και όμορφο... δέχτηκε να του φορέσεις ρουχαλάκια γιατί έτσι σου άρεσε...δεν δάγκωσε το παιδί σου όταν το τραβούσε από την ουρά και το καβάλαγε σα γαϊδουράκι... και τώρα ΕΣΥ το πετάς... σα να είναι ένα παιχνίδι που πάλιωσε και πρέπει να πάρεις άλλο νέο και καλογυαλισμένο...

Κάθε φορά που βρίσκουμε γεράκους πεταμένους στο δρόμο εύχομαι πάντα το ίδιο πράγμα:
Mακάρι αυτός που το έκανε να πάθει ακριβώς το ίδιο: Nα τον παρατήσει η οικογένειά του την ώρα που θα τους χρειάζεται περισσότερο!
Απάνθρωπο?
Ισως...
Πόσοι όμως απ'αυτούς που πράττουν έτσι μπορούν να χαρακτηριστούν άνθρωποι?
Κατά την άποψή μου όσοι αντιμετωπίζουν τόσο απαξιωτικά τη ζωή, είναι υπάνθρωποι με όλη τη σημασία της λέξης. Η ντροπή του ανθρώπινου είδους! Δε τους υπολογίζω σαν ανθρώπους, μόνο σαν αδίστακτα τέρατα μπορώ να τους δω... Λυπάμαι...

Dum Spiro Spero...

Αγαπημένο μου ιστολόγιο,
Την χάσαμε λιγάκι την μπάλα ή είναι η ιδέα μου?
Πήγαινες για καρφί και σου ήρθε κεφαλιά... (όπως εκείνο το φιλί που σφράγισε την προδοσία)
Μια το κορμί στην αγκαλιά και μια στην εξορία...
Τη μια κρύο... Την άλλη ζέστη...
Μια λιακάδα... Μια μαυρίλα...
Μέσα ή έξω δεν έχει σημασία...
Σημασία έχει ότι υπάρχει...
Και θα υπάρχει για πολύ ακόμα...

Τη μια στιγμή είμαι έτοιμη να αποτίσω φόρο τιμής στο άγαλμα του αγνώστου αναγνώστη που με ανέχετε όλον αυτόν τον καιρό με τις βλακείες που τον τρατάρω ... και την άλλη να βάλω λουκέτο και να την κάνω με ελαφριά για ένα πιο ευάερο κι ευήλιο μέρος...

Είναι γεγονός! Δε ξέρω πια τι θέλω!
Αλλά κι αν ξέρω σίγουρα εκείνο δε θέλει εμένα...
Γμτ! Δε λέω... φταίω κι εγώ με τις βλακείες μου...
Εσύ αγαπημένο μου ιστολόγιο δεν ήσουν μαθημένο σε τέτοιες μεσοβέζικες καταστάσεις.
Ούτε είχες μάθει να κρατάς τεφτέρι στα λάθη μου...
Αυτό το έκανε ο αναγνώστης της μεταμεσονύχτιας ζώνης, αυτός που έκανε το γερμανικό 2-4.
Εμπλεξες λοιπόν μ'εμένα την παλαβή σουρουκλεμέ και τα'δες όλα...!
Ολα, όσα χρειαζότανε να δεις...

Φτάσαμε λοιπόν στον πάτο και είναι τόσο ήσυχα και τόσο όμορφα εδώ...
Μη γελάς! (σε βλέπω!) Είναι θέμα οπτικής..!
Γιατί από δω που είμαι, μόνο προς τα πάνω μπορώ πια να κοιτάζω... και είναι όμορφη η θέα γιατί βλέπω μόνο έναν υπέροχο γαλάζιο ουρανό.

Αντε βρε! Βάλτε τώρα ένα χεράκι να ανέβω!! Η έστω να πετάξω... !!

Ο προσωπικός μου μεσαίωνας...

Είναι κάτι μέρες που δεν βρίσκουν αραξοβόλι...

Δε βρίσκουν την ομορφιά της στιγμής μετά από μια έντονη απουσία...

Δε βρίσκουν τη γαλήνη της πληρότητας μετά από ένα αναπάντεχο σμίξιμο...

Είναι κάτι στιγμές που η σιωπή είναι τόσο βαριά που νομίζεις ότι αν απλώσεις το χέρι θα την αγγίξεις...

Είναι κάτι λέξεις που στέκονται βουβές δίχως να βρίσκουν έξοδο διαφυγής για την σωτηρία τους...

Απόκαμαν απόψε οι σκέψεις... κι οι λέξεις δειλές και άγονες έμειναν δίχως ταίρι...

Οι λέξεις τούτες τις μέρες δεν τόλμησαν να βγουν από μέσα ίσως γιατί θα ακούγονταν ανόητες... 

Κιότεψαν κι αυτές στο δικό τους φόβο...

Ισως γιατί δε θα είχαν το θάρρος να σ'αντικρύσουν...

Φαίνονταν μικρές και κινδύνευαν να χαθούν στα απέραντα γιατί ... δεν ξέρω...

Το μόνο που ξέρω είναι ότι δε μπορώ πια να γράψω...

Στέκομαι μόνο ευλαβικός παρατηρητής των γραφών των άλλων...

Ενθερμος υποστηρικτής κάποιων επιδίδομαι μόνο στο χειροκρότημα...

Θέλω πολύ να βγάλω όσα έχω μέσα μου άτσαλα παραχωμένα... Συναισθήματα κι όνειρα που γεννήθηκαν κάποια στιγμή μέσα μου και θέλω τώρα να τα μοιραστώ... μα πια δε μπορώ... ούτε καν παραμύθι να πω!

Η σκέψη χάνεται στο πουθενά.

Τα λόγια σταματούν πριν καν γεννηθούν.

Και γω με ψάχνω σε αλλότριους παραδείσους μέχρι τώρα άγνωστους...

Και ευτυχώς με βρίσκω σιγά σιγά και πάλι... αργά και σταθερά... και με βρίσκω εκεί που ποτέ δεν περίμενα...

Γελάτε γιατί χανόμαστε!!

Το ονοματάκι σου παρακαλώ?

Το ότι το όνομά μας μας προσδιορίζει είναι γνωστό.
Αυτό συμβαίνει γιατί τα γράμματα δονούν και δονούνται σαν νότες…και γιατί ο "λόγος" , η σωστή εκφορά (προφορά) έχει δημιουργική ενέργεια… δύναμη… η οποία επηρεάζει τόσο αυτόν που την εκφέρει όσο και αυτόν που την ακούει.
Και επειδή κάθε γράμμα-ήχος δονεί διαφορετικά μέρη του εγκεφάλου κάθε όνομα επιδρά διαφορετικά πάνω μας.

Η δόνηση του ονόματός μας ελκύει διάφορους ανθρώπους γύρω μας και δημιουργεί τη δική του πραγματικότητα…
Στην Πάντειο έγινε εκτενέστερη έρευνα σε αυτό το θέμα και επιβεβαιώθηκε του λόγου το αληθές.
Το ίδιο βέβαια ισχύει και σε μικρότερη κλίματα με τα nickname και τα avatar που επιλέγουμε να χρησιμοποιούμε στο διαδίκτυο.
Το να βλέπει όμως κανείς να συμβαίνει το ίδιο και με το επίθετό μας είναι πολύ αστείο (και στην περίπτωση αυτή φαντάζομαι εντελώς συμπτωματικό).
Το μαγαζί το βρήκα στην Δορυλαίων στο κέντρο της Αθήνας και χαμηλά στο ύψος της Πλ.Μαβίλη και θέλησα να το φωτογραφίσω για να το μοιραστώ μαζί σας…
Aν δε το βγάζετε πατήστε ctr + και θα κάνετε ζουμ... "Ραπανάκης Παντελής" ο μανάβης!

Aν θέλετε να μάθετε τι σημαίνει το όνομά σας δείτε για νουμερολογική ανάλυση

Και εδώ για μια καββαλιστική προσέγγιση Kabalarian Name Analysis

Δε ξέρω για σας αλλά εγώ εντυπωσιάστηκα μιας και με "πέτυχε" 100%
Βέβαια και το όνομά μου από μόνο του υποδηλώνει "what you see is what you get" μιας και δεν είναι υποκοριστικό  αλλά το βαφτιστικό μου! :)

Φυγή...

Δεν ήταν άλλη η αγάπη μας,

έφευγε ξαναγύριζε και μας έφερνε

ένα χαμηλωμένο βλέφαρο πολύ μακρινό

ένα χαμόγελο μαρμαρωμένο,

χαμένο μέσα στο πρωινό χορτάρι

ένα παράξενο κοχύλι που δοκίμαζε να το εξηγήσει επίμονα η ψυχή μας.

Η αγάπη μας δεν ήταν άλλη... ψηλαφούσε σιγά μέσα στα πράγματα που μας τριγύριζαν να εξηγήσει γιατί δε θέλουμε να πεθάνουμε με τόσο πάθος.

Κι αν κρατηθήκαμε από λαγόνια κι αν αγκαλιάσαμε

μ'όλη μας τη δύναμη άλλους αυχένες,

κι αν σμίξαμε την ανάσα μας με την ανάσα εκείνου του ανθρώπου

κι αν κλείσαμε τα μάτια μας, δεν ήταν άλλη...μονάχα αυτός ο βαθύτερος καημός να κρατηθούμε μέσα στη φυγή...

Γιώργος Σεφέρης

Το μήνυμα στον τοίχο ελέγε την αλήθεια...

 

αλλά κανείς δε του έδινε σημασία...

Στο παλούκι γρήγορα...!

Ουάου! Αν το pole dancing κάνει τόσο ωραία πόδια στο παλούκι γρήγορα κορίτσια ...!
Μα πως μπορεί κανείς να αντισταθεί?!!!
Στις προσφορές με κουπόνια που κυκλοφορούν αυτόν τον καιρό βρίσκει κανείς τα πιο τρελλά πράγματα στις πιο φανταστικές τιμές!

Και πάνω που ήμουν έτοιμη να διαλέξω μαθήματα καταδύσεων ή δίπλωμα ταχύπλοου... (όχι δεν έχω αλλά ποτέ δεν ξέρεις πότε θα χρειαστεί να το παίξω 007) είδα αυτό και έπαθα!
Μα είναι να μην πάθω????
Λέω μετά "μάθε τέχνη κι άστηνε Μίνα.. δύσκολοι καιροί έρχονται ... :-p "  όμως μακρινή ξαδέλφη από Θεσ/κη  (από πολύ καλή οικογένεια με σπουδές στο χορό, στη μουσική και στο πανεπιστήμιο) με ενημέρωσε ότι το pole dancing δεν πάει πακέτο απαραίτητα με στριπ τηζ... είναι μια νέα μόδα άθλησης και δεν πρέπει καθόλου να την υποβαθμίζουμε, ούτε να την ευτελίζουμε βάζοντας τις κοπέλλες να φοράνε ξέκολλες αμφιέσεις και κάνοντας στριπ τηζ. Και εκεί στη Θεσ/κη βλέπω τα pole dancing studios δίνουν και παίρνουν και φυσικά κάνουν πολύ καλή δουλειά!

Και για του λόγου το αληθές μου'στειλε και μερικές της φωτογραφίες η αγαπητή Δ.Τ οι οποίες είναι πράγματι εντυπωσιακές καθώς και ένα βιντεάκι για να έλθει να δέσει το γλυκό!
Kι αν δεν σας αρέσει το πάνω αποτέλεσμα σίγουρα το κάτω θα σας εντυπωσιάσει!! :)

 

Δε ξέρω για σας εγώ πάντως υποκλίνομαι!! Καλό Σαβ/κο παιδιά! :)

Mια σκάλα θαύμα!

Δε ξέρω πως να σας το πω... το φέρνω με το μαλακό γιατί είναι πολύ λεπτό και προσωπικό για τον καθένα το θέμα αλλά:

Πιστεύετε στα θαύματα;

Αν ναι θα σας πάω ένα ταξιδάκι στη Santa Fe, στο Νέο Μεξικό των Η.Π.Α εκεί όπου ένα μυστήριο 130 ετων ελκύει 250 χιλιάδες τουρίστες το χρόνο απ'όλο τον κόσμο στο Loretto Chapel ένα εκκλησάκι που έχει χτιστεί τον 19ο αιώνα!
Oταν αποπερατώθηκε το χτίσιμο του ναού το 1878, οι καλόγριες ανακάλυψαν ότι δεν είχαν προνοήσει για σκάλες που θα τους οδηγούσαν στην εσωτερική περίμετρο. Πολλοί ξυλουργοί κλήθηκαν για να αναλάβουν την κατασκευή της σκάλας αλλά όλη απέρριψαν το έργο λέγοντας πως ήταν αδύνατο να φτιαχτεί σε αυτό το σημείο σκάλα γιατί δεν υπήρχε ο απαραίτητος χώρος.
Ετσι οι καλόγριες απεύθυναν δέηση επί 9 μέρες στον Αγιο Ιωσήφ που ήταν προστάτης των ξυλουργών να τους στείλει κάποιον να τους βοηθήσει και την ένατη μέρα παρουσιάστηκε ένας άγνωστος που ήθελε να αναλάβει τη δουλειά..

Πράγματι έφτιαξε την σκάλα ολομόναχος χωρίς κανέναν βοηθό, μέσα σε 8 μήνες και χωρίς να χρησιμοποιήσει ίχνος καρφιού ή κόλλας. Μέχρι σήμερα θεωρείται ένα πραγματικά μεγάλο επίτευγμα ξυλουργικής.
Μόλις τελείωσε τη σκάλα ο ξυλουργός εξαφανίστηκε χωρίς να πάρει την πληρωμή του!

Υπάρχουν 3 μυστήρια που οδηγούν στην ύπαρξη θαύματος:

1) Mέχρι σήμερα παραμένει άγνωστη η ταυτότητα του ξυλουργού. Υπάρχει η δοξασία ότι ήταν ο ίδιος ο Αγιος Ιωσήφ σταλμένος από τον Ιησού Χριστό.

2) Ολοι οι αρχιτέκτονες και μηχανικοί που έχουνε εξετάσει τη σκάλα δεν μπορούν να καταλάβουν πως αυτή ισορροπεί χωρίς κεντρικό στήριγμα...

3) Δεν ξέρουμε από που προήλθε το ξύλο από το οποίο κατασκευάστηκε η σκάλα. Στην ευρύτερη περιοχή και σε μια πολύ μεγάλη ακτίνα δεν υπάρχει πουθενά τέτοιο ξύλο.

Υπάρχει επίσης και μια άλλη  λεπτομέρεια που τροφοδοτεί την πεποίθηση του θαύματος. Η σκάλα έχει 33 σκαλοπάτια όσα και η ηλικία του Χριστού!